Τα καλά αγόρια πάνε στον Παράδεισο και τα κακά παντού

Τα καλά αγόρια πάνε στον Παράδεισο και τα κακά παντού

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Αν ισχύει ότι και τα καλά αγόρια πάνε στον Παράδεισο και τα κακά πάνε παντού, εσύ ποιον θα ακολουθήσεις;

Για όλα φταίει ο Τζέιμς Ντιν και το ημερολόγιο που είχα αγοράσει όταν πήγαινα στο γυμνάσιο. Κάθε μήνα έβλεπα μια διαφορετική φωτογραφία του θεού με το τσιγάρο, τα μισόκλειστα μάτια και το σέξι λευκό T-shirt και ονειρευόμουν βόλτες που θα μου ανέβαζαν την αδρεναλίνη στα ύψη.

Έτσι, όσο μεγάλωνα έψαχνα αγωνιωδώς εκείνον με τον οποίο θα ζούσα τη ζωή μου στα άκρα. Αργότερα ανακάλυψα ότι τα σκοτεινά, μυστηριώδη αγόρια μπορούν να σε κάνουν να ουρλιάζεις για πολλούς λόγους – και όχι μόνο με την ταχύτητα με την οποία οδηγούν τη μηχανή τους. Όμως η εμμονή που παθαίνεις με την πρόκληση του να εξημερώσεις ένα κακό παιδί ούτως ώστε να είναι μαζί σου, είναι μια συνήθεια που δύσκολα κόβεται.

Από την άλλη, έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που σου προτείνει κάποιος να σταματήσεις τις βόλτες και να σε πάρει από το χεράκι για να πας μαζί του στον Παράδεισο. Μόνο που δεν καπνίζει, φοράει σιδερωμένο πουκάμισο και έχει ορθάνοιχτα μάτια, τα οποία σε κοιτάζουν σαν να είσαι η θεά του. Για ένα κορίτσι που δεν έχει αποφασίσει τελικά αν είναι καλό ή κακό, αυτή είναι μια δύσκολη επιλογή.

Bad TV

Όταν γνώρισα τον Χρήστο, του έδωσα το τηλέφωνο μου μόνο και μόνο για να μη φανώ αγενής (καλό κορίτσι). Δεν είχα σκοπό να τον ξαναδώ (κακό κορίτσι). Άλλωστε ο μοναδικός που υπήρχε για μένα εκείνη την εποχή ήταν ο Πέτρος, τον οποίο βιαζόμουν να πάω να πάρω από το σπίτι του, αφού εκείνου του είχαν πάρει το δίπλωμα γιατί οδηγούσε μεθυσμένος (καθυστερημένο κορίτσι τελικά).

Παρόλο που οι βόλτες μας γίνονταν με εμένα πίσω από το τιμόνι, μου αρκούσε που ο Πέτρος βρισκόταν στο διπλανό κάθισμα, με το χέρι του ακουμπισμένο πάνω στο πόδι μου. Δεν είχε σημασία που δεν βλεπόμασταν συχνά, που έκανε το κόλπο της εξαφάνισης καλύτερα από τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ και που συνήθως έπρεπε να τον πάρω εγώ για να συναντηθούμε.

Εφόσον αυτός ο τύπος με τα λίγα λόγια (και όχι απαραίτητα σταράτα) επέλεγε να μου αφιερώσει λίγο χρόνο από τη ζωή του, εμένα μου ήταν αρκετό. Θεωρούσα ότι τις ελάχιστες φορές που ήμασταν μαζί περνούσαμε τέλεια – μ’ εμένα να τον κοιτάω και να προσπαθώ να μαζέψω τα σάλια που μου έτρεχαν από τον έρωτα κι εκείνον να μου χαϊδεύει ενίοτε τα μαλλιά. Φυσιογνωμικά δεν έμοιαζε ιδιαίτερα με τον αγαπημένο μου Τζέιμς ούτε έτρεχε τόσο πολύ με το Seat του. Το σίγουρο όμως ήταν ότι έτρεχε εμένα και μάλιστα με χίλια.

Ήταν μια κατάσταση που γνώριζα καλά, με τον εαυτό μου σε μόνιμη αγωνία για τον αν θα μου έστελνε μήνυμα και ελάχιστες στιγμές απόλυτης έκστασης, όταν έβλεπα να με παίρνει κάποιος με απόκρυψη (μέχρι να ανακαλύψω ότι ήταν ΠΑΛΙ η μαμά μου). Δεν μου φερόταν άσχημα, δεν με απέφευγε ιδιαίτερα ούτε έδειχνε να μην του αρέσω. Απλώς δεν ασχολούνταν και πολύ μαζί μου, και δεν υπήρχε και λόγος, αφού το έκανα εγώ 24 ώρες το 24ωρο.

Μαζί του (όπως και με όλους τους προηγούμενους) δεν ήμουν ποτέ χαλαρή, άφηνα κάθε βράδυ ανοιχτό το κινητό μήπως και με πάρει τηλέφωνο και συζητούσα συνεχώς με τις φίλες μου τι μπορούσα να κάνω για να τον φέρω εκεί όπου ήθελα. Πίστευα ακράδαντα πως πρέπει κανείς να υποφέρει και λίγο πριν αρχίσει το καλό κομμάτι.

Έτσι, προσπαθούσα να δημιουργήσω μικρές στιγμές ευτυχίας μαζί του, τις οποίες φυσικά και δεν απολάμβανα, αφού ανησυχούσα κάθε φορά για το πότε θα τελειώσουν. Όποτε επιχειρούσα να συζητήσουμε κάτι για εμάς, εκείνος άναβε άλλο ένα τσιγάρο και έπνιγε τις μονολεκτικές απαντήσεις του ανάμεσα στον καπνό και το φίλτρο. Το να μου πει πόσο καλά περνούσε μαζί μου ήταν αρκετό για να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γυρνούσε ο τροχός και ο φτωχός (εγώ) θα είχε μια κανονική σχέση μαζί του.

Από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, επέλεγα τους λεγόμενους «προβληματικούς», με κρυφό πόθο να τους λύσω εγώ όλα τους τα θέματα, ώστε να ανακαλύψουν το θησαυρό που είχαν δίπλα τους και να ζήσουμε επιτέλους την απόλυτη ευτυχία, την οποία είχα βάλει σε αιώνια αναμονή. Βαθιά μέσα μου ήξερα πως αν ισχύει ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο πατρόν το οποίο ακολουθούμε στις σχέσεις μας, εγώ ήμουν η επιβεβαίωση αυτού του κανόνα.

Και ο Πέτρος ήταν μέρος αυτού του πατρόν, με μια συγκεκριμένη πρώην που τον «είχε σιδερώσει», όπως έλεγε, χωρισμένους γονείς και μια μόνιμη άρνηση να εμπιστευτεί τον οποιονδήποτε – εμού συμπεριλαμβανομένης. Επιλέγοντας την πρόκληση και τη λογική του επιμένοντος που νικά, θεωρείς ότι είναι φυσιολογικό να συναντάς κάποια εμπόδια στον αγώνα σου. Μόνο που όταν ο άλλος σού στήνει ολόκληρο τοίχο, πάνω στον οποίο εσύ χτυπάς μονίμως με το κεφάλι, κάποια στιγμή πρέπει να μετρήσεις πόσα καρούμπαλα μπορείς να αντέξεις.

Sliding doors

Όσο εγώ ήμουν απασχολημένη με τη δημιουργία ενός υποθετικού κράνους για να συνεχίσω την προσπάθεια να πείσω τον Πέτρο ότι είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, ο Χρήστος επέμενε να με παίρνει τηλέφωνο. Όσες φορές κι αν του έλεγα ότι είχα κανονίσει (να περιμένω πάνω από το κινητό μου) ή ότι είχα δουλειά (να γκρινιάξω στις φίλες μου), εκείνος φαίνεται ότι είχε φτιάξει το δικό του κράνος και συνέχιζε τις κρούσεις.

Η αλήθεια είναι ότι με είχε εκπλήξει, γιατί ήταν περίεργο να βλέπω κάποιον στη δική μου θέση, να χτυπάει πάνω σε όλα τα εμπόδια που του έστηνα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί είχε λυσσάξει, αλλά από την άλλη μου άρεσε που δεν με άφηνε στην ησυχία μου, για να μην πω στη δυστυχία μου.

Έτσι, ορισμένα βράδια που έμενα μέσα μήπως και με θυμόταν ο άλλος, καταλήγαμε να μιλάμε με τις ώρες στο τηλέφωνο. Το επόμενο πρωί ξυπνούσα με ένα μήνυμα (από τον Χρήστο φυσικά) που μου ευχόταν «καλημέρα», και οι τύψεις με γέμιζαν ως το λαιμό. Δεν θεωρούσα ότι «απατούσα» τον Πέτρο. Απλώς ήξερα ότι άφηνα περιθώρια στον Χρήστο, τα οποία δεν ήξερα αν μετά θα ήθελα να πάρω πίσω, ορθώνοντας έναν ακόμη τοίχο για να πέσει πάνω με όλη του τη δύναμη.

Δεν ήξερα αν ήμουν έτοιμη να ασχοληθώ με κάποιον ο οποίος δεν θα με έβαζε να τρέχω από πίσω του. Άλλωστε όταν είσαι ένας άνθρωπος που προσαρμόζεται δύσκολα στις αλλαγές, δεν θέλεις να εξερευνήσεις το άγνωστο – αντίθετα, συνήθως σε φοβίζει. Και το να μου φέρεται κάποιος φυσιολογικά, αντί να μου δίνει γρίφους για να λύσω, ήταν σίγουρα κάτι που δεν το γνώριζα.

Παρ’ όλα αυτά, το παράλληλο σύμπαν στο οποίο βρισκόταν μονίμως ο Πέτρος είχε αρχίσει επίσης να γίνεται κάτι που δεν ήμουν πια και τόσο σίγουρη αν ήθελα να το ανακαλύψω. Ή μάλλον είχα κουραστεί να προσπαθώ να τον φέρω στα μέτρα μου και να τον κάνω μέρος της δικής μου πραγματικότητας. Ειδικά όταν ο Χρήστος πάλευε ακόμα με νύχια και με δόντια για ένα ραντεβού μαζί μου.

Έτσι, ένα Σάββατο δέχτηκα επιτέλους την πρότασή του για ένα ποτό. Ήταν ένα ραντεβού που σίγουρα βρισκόταν από την αρχή εκτός του στιλ που ακολουθούσα μέχρι τότε. Με κάποιον ο οποίος μου έπιανε το χέρι αντί να με χαϊδεύει κάτω από το τραπέζι, μου άγγιζε τα μαλλιά γιατί του άρεσαν τόσο, που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, και που έκανε τα πάντα για να χαμογελάω. Και το περίεργο ήταν ότι τα κατάφερνε.

Έριχνα ματιές στον εαυτό μου στον απέναντι καθρέφτη όχι για να τσεκάρω αν μου είχε τρέξει το μολύβι, αλλά γιατί μου έκανε εντύπωση εκείνη η κοπέλα που έβλεπα να γελάει χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν το έκανε υπερβολικά δυνατά. Που δεν έψαχνε με αγωνία το βλέμμα εκείνου που καθόταν απέναντί της. Το βράδυ που γύρισα, κοιμήθηκα περίπου δέκα ώρες, για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό.

O καλός μου

Όταν βλέπεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο, ξέρεις ότι δεν έχεις πολλά πράγματα να αμφισβητήσεις όσον αφορά τις επιλογές σου. Μπορεί όταν γνώρισα τον Χρήστο να ήταν η πρώτη φορά που φοβόμουν τις δικές μου αντιδράσεις και όχι του άλλου – ανησυχούσα μήπως βαριόμουν χωρίς την έννοια της πρόκλησης στη σχέση μου, όμως δεν συνέβη αυτό.

Είχε μπει στη ζωή μου ένας άνθρωπος με τον οποίο ένιωθα ότι ήμασταν μαζί, είτε μιλούσαμε απλώς στο τηλέφωνο είτε μπαίναμε σε ένα μπαρ, και ήταν λες και δεν υπήρχε κανείς έξω από το δικό μας σύμπαν. Αν έχεις ήδη αρχίσει να ανακατεύεσαι, δεν θα αναφέρω το baby talk ούτε τα υποκοριστικά που χρησιμοποιούσαμε μεταξύ μας.

Όσο για τον Πέτρο, μόλις αντιλήφθηκε ότι είμαι με κάποιον, ξαφνικά είχε μονίμως κάρτα για να μου στέλνει μηνύματα διερωτώμενος τι κάνω. Όπως ήταν αναμενόμενο, άρχισε κατόπιν εορτής να με κυνηγάει σαν τρελός και να μου προτείνει ρομαντικά τριήμερα σε ημι-ερημικά νησιά.

Αρχικά απέφευγα να τον δω, γιατί φοβόμουν μήπως κυλήσω πάλι στις κακές μου συνήθειες. Εκείνες που με έκαναν, μόλις έβλεπα τον άλλο να με αγνοεί, να σφίγγω τα δόντια και να λέω μέσα μου ότι θα τον καταφέρω να με ερωτευτεί. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός και ο Χρήστος με κρατούσε αγκαλιά στις καλοκαιρινές μας βόλτες στην Αθήνα, ένιωθα ότι τα πράγματα ήταν έτσι όπως έπρεπε να είναι.

Με εμένα να πρήζω τις φίλες που έπηζαν με την εξεταστική για το πόσο λαμπερός είναι ο ήλιος και τι ωραία που είναι χαλαροί οι άνθρωποι. Ευτυχώς, γλίτωσα εκείνο το μήνα από τα βιβλία που ήθελαν να μου φέρουν στο κεφάλι, αλλά και από τον εαυτό μου, που επέλεγε τόσον καιρό να είναι μονίμως στην τσίτα.

Δεν μου έλειπε ούτε ο Πέτρος ούτε η αδρεναλίνη ούτε τα μισόκλειστα μάτια. Κοιτούσα στο δρόμο κάποιους που άλλοτε θα παρακαλούσα να μου ρίξουν ένα βλέφαρο και σκεφτόμουν πόσο πολύ με είχαν κουράσει αυτοί οι τύποι και τα αιώνια προβλήματά τους (είναι εύκολο να τους εντοπίσεις – ειδικά αν έχεις εξασκηθεί τόσον καιρό). Όχι πως με τον Χρήστο δεν είχαμε τσακωμούς, αλλά τουλάχιστον αφορούσαν και τους δυο μας και όχι τα δικά του ψυχολογικά τραύματα του παρελθόντος.

Αυτή η αλλαγή μού άρεσε. Όπως μου άρεσε κι εκείνο το κορίτσι στον καθρέφτη, που με κοίταζε συνωμοτικά και με ρωτούσε αν το πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να νιώσω έτσι με κάποιον. Δεν της απαντούσα. Απλώς συνέχιζα να γελάω σαν χαζή.

Καλό παιδί, αλλά…

Μην τον διαλέξεις αν:

  • Το κάνεις μόνο και μόνο γιατί η μαμά σου σου έχει φάει τα αφτιά.
  • Oι φίλες σου του πλέκουν το εγκώμιο, αλλά όταν είστε μαζί θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου από τη βαρεμάρα.
  • Δεν σε φτιάχνει ερωτικά.
  • Πιστεύεις ότι συμβιβάζεσαι με λιγότερα απ’ όσα ψάχνεις.
  • Επιμένεις πως θέλεις να βασανιστείς με μερικά κακά παιδιά ακόμη, ώσπου να το πάρεις απόφαση.

You ‘re just too bad to be true

Σε μερικές περιπτώσεις είναι καλύτερα να είσαι μόνη σου.

  • Κάνει χρήση ναρκωτικών και σε πιέζει να δοκιμάσεις κι εσύ.
  • Σου έχει δημιουργήσει μελανιές (και δεν εννοούμε στο κρεβάτι).
  • Σε μειώνει μπροστά σε άλλους, αλλά και όταν είστε οι δυο σας.
  • Φλερτάρει μπροστά σου ακόμη και με την περιπτερού, που έχει περισσότερο μουστάκι από εκείνον.
  • Αρνείται να βάλει προφυλακτικό και δεν κάνει εξετάσεις, ανεξάρτητα από τη δικαιολογία που χρησιμοποιεί.
Προηγούμενο άρθροΚέρας Αφρικής: Η γεωργία είναι η μόνη βιώσιμη λύση
Επόμενο άρθροΤο αγαπημένο crazy girl
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας