Θα ζήσω ελεύθερο πουλί!

Θα ζήσω ελεύθερο πουλί!

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου

Στο Texnologia.Net τρελαινόμαστε για τα παιχνίδια της μοίρας και τα love stories. Όταν πριν από ένα χρόνο η Τίνα μας έγραφε για τα κορίτσια που δε θέλουν να παντρευτούν, δεν φανταζόταν ότι λίγες μέρες αργότερα θα γνώριζε τον άντρα της ζωής της και σήμερα σύζυγό της (την απόλαυσες στο προηγούμενο τεύχος). Τώρα ήρθε η ώρα να μάθεις τι έλεγε τότε, συνομιλώντας με τέσσερα κορίτσια που θέλουν να ζήσουν ελεύθερα πουλιά…

«Αλεξία, μάθε κι εσύ να στέλνεις μηνύματα. 25 χρονών έγινες κι ακόμα να παντρευτείς. Πρόσεξε καλά, κακομοίρα μου, γιατί θα μείνεις στο ράφι…» λέει σε γνωστή ραδιοφωνική διαφήμιση η μαμά της Αλεξίας. Το σλόγκαν με προβλημάτισε και αποφάσισα να μιλήσω με πέντε γυναίκες, θερμές υποστηρίκτριες της κακομοίρας Αλεξίας που «κινδυνεύει» άμεσα να μείνει στο ράφι στην ώριμη ηλικία των 25 ετών. Νεαρές γυναίκες, πρόσχαρες, όμορφες, πανέξυπνες και εξαιρετικά επιτυχημένες στη δουλειά τους, που σε αντίθεση με τον κοινωνικό τους περίγυρο δεν είναι καθόλου προβληματισμένες με την εργένικη ζωή τους. Και για να μη μακρηγορούμε, έχουμε να καταθέσουμε το εξής: Αγαπητά μας Cosmo girls, η νύφη δε χρειάζεται να το σκάσει αν δεν πάει καθόλου στο γάμο…

Του χρόνου τα γυρίσματα

Δε λέω μεγάλες κουβέντες. Παλιά το έκανα όμως με μανία. Τα «ποτέ» και τα «πάντα» -ειδικά στα ερωτικά ζητήματα- τα είχα ψωμοτύρι. «Θα σε αγαπώ πάντα», «είσαι ο άντρας της ζωής μου», «πο πο, φαντάσου τι όμορφα που θα είναι τα παιδιά μας», «θέλω να γίνω μητέρα γρήγορα», «θέλω να σε πα-ντρευτώ» κ.ο.κ. Βεβαίως σήμερα μπορεί να θυμάμαι τα λόγια μου, όμως δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιον τα έλεγα. Καμία σχέση δηλαδή με την αποφασισμένη Τζωρτζίνα:

«Δεν ήμουν ποτέ το κοριτσάκι που ονειρευόταν το γάμο του. ‘Aσε που σιχαινόμουν τις γαμήλιες τελετές και τα σχετικά. Δεν έπαιζα τη μαμά με τις κούκλες. Είχα μόνο μία που την έλεγαν Κωστάκη. Τον σκότωσα όμως γιατί νόμιζα ότι ήταν εξωγήινος που ρουφούσε την ανάσα τα βράδια. ‘Aσε, μεγάλα δράματα.

Όχι. Γάμος, παιδιά, οικογένεια ήταν καταστάσεις που πίστευα πως δε μου ταιριάζουν. Ήμουν απλώς εντελώς αρνητική στην ιδέα. Μου φαινόταν πως η μοίρα με οδηγεί σε διαφορετικό δρόμο. Ήθελα να γυρίζω κάθε μέρα στο σπίτι ΜOΥ. Να ξεχνώ απλήρωτους τους λογαριασμούς και ας κοβόταν το ρεύμα, το τηλέφωνο – να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Πίστευα πως δεν είμαι πλασμένη για δεσμεύσεις τέτοιου τύπου. ‘Aσε που η ιδέα και μόνο μιας τελετής όπου η προσοχή όλων θα είναι στραμμένη πάνω μου μου έφερνε αναγούλα και πανικό. Σκεφτόμουν ότι δε μου πάει η οικογένεια, όπως δε μου πάει το κόκκινο.

Μια μέρα στα μαγαζιά μού ήρθε όμως και δοκίμασα ένα κόκκινο ζιβάγκο. Ήταν τέλειο πάνω μου…Έτσι και με το γάμο. Σκέφτηκα πως αν προέκυπτε ζήτημα γάμου, θα το σκεφτόμουν. Όπως έλεγαν και στο Sex and the City, καταλαβαίνεις πόσο θέλεις κάποιον αν βάλεις τον εαυτό σου στο εξής δίλημμα: γάμος ή χωρισμός. Για πρώτη φορά θα απαντούσα, έστω και με καθυστέρηση 2-3 δευτερολέπτων, “γάμος”!»

O μπαμπάς είναι μόνο ένας

Από την πλευρά μου, όσο και να ήθελα τα διάφορα αυτά πράγματα που αφορούν γάμους, παιδιά και μόνιμες σχέσεις, ποτέ δεν τα έκανα. Όχι ότι μου ζήτησε ποτέ κανείς να τον παντρευτώ… Αλλά μάλλον ευχαριστώ την τύχη μου που δεν το έκανε κανείς, γιατί τώρα θα είχα φορτωθεί κι άλλο κακό στο κάρμα μου.

Το κακό τού να έχω πείσει κάποιον ότι είμαι κορίτσι της παντρειάς που λιώνω για εκείνον κι έτσι να έρχεται στο παραθύρι μου με τα καλά του και το διαμαντένιο μονόπετρο και να τρώει την κομψή χυλόπιτα ζεστή και περιποιημένη. Το σκέφτηκα πολύ και πιστεύω πλέον ότι για όλη αυτή την παραπλανητική συμπεριφορά μου απέναντι στους άντρες φταίει η σχέση που είχα με τον μπαμπά μου. Γι’ αυτό άκουσα με ενδιαφέρον όσα μου είπε η Μαρία για το πώς την επηρέασε η σχέση της με την οικογένειά της:

«Ένα πράγμα που δε μου αρέσει καθόλου είναι όλες αυτές οι γυναίκες που πάνε με έναν άντρα για τα χρήματά του -ή για όποιον άλλο λόγο εκμετάλλευσης- και για να τον δέσουν, για να τον παντρευτούν δηλαδή, μένουν έγκυες. Το έχω δει αυτό το πράγμα στον ευρύτερο κύκλο μου και με θυμώνει πολύ. Η μητέρα και ο πατέρας μου παντρεύτηκαν από μεγάλο έρωτα και συνεχίζουν να είναι ερωτευμένοι. Ίσως να είναι αυτός και ένας λόγος που δεν θέλω να προχωρήσω απερίσκεπτα σε ένα γάμο ή στο να κάνω παιδί.

Το σίγουρο είναι πως με έμαθαν να μην πιέζομαι. O πατέρας μου είναι πολύ σύγχρονος άνθρωπος και έμαθε κι εμένα και την αδελφή μου πως μπορούμε να ζήσουμε και μόνες μας. Δε βιάζομαι, αν και ο περίγυρος μου ασκεί πίεση. 32 και ακόμα ανύπαντρη; Η κοινωνία απομονώνει τη γυναίκα όταν κάνει επιλογές αντίστοιχες με αυτές του άντρα. Εμένα μου αρέσει ακόμα να είμαι εγώ κι ο εαυτός μου.

Όταν έχεις οικογένεια, και συγκεκριμένα παιδί, δεν είσαι πιο πολύ για τον εαυτό σου, είσαι για το παιδί σου. Επίσης θα ήθελα το παιδί μου να έχει μητέρα και πατέρα. Δε με ενδιαφέρει το μοτίβο της μονογονεϊκής οικογένειας. Καμιά φορά μόνο νιώθω ότι η σκιά της επερχόμενης μοναξιάς μού χτυπά ήδη την πόρτα. Ξέρω ότι κάποια στιγμή οι γονείς μου θα φύγουν. Και τότε; Καλά θα ήταν να έχω βρει σύντροφο, κάποιον που θα μου παρέχει αντίστοιχη ποιότητα συναισθημάτων με αυτήν που τρέφω για τους γονείς μου.

Αλλά ακόμη κι αν δε γίνει αυτό, έχω τους φίλους μου. Oι φίλοι που εμπιστεύομαι απόλυτα είναι η οικογένεια που έχω επιλέξει. Και πιστεύω ότι θα είναι κοντά μου για πάντα. Με αυτό βέβαια δε λέω πως κάποτε δε θα θελήσω να παντρευτώ κι εγώ. Όταν γνωρίσω τον άνθρωπο που θα με πείσει πως μπορούμε να φτιάξουμε μαζί μια αγαπημένη οικογένεια, θα το κάνω».

Ο Μπαμπάς μου υπήρξε το πρότυπο μου

Για μένα πάντως ο ρόλος του μπαμπά ήταν καθοριστικός για τη μετέπειτα πορεία των συναισθηματικών μου. Αυτό αποφανθήκαμε τόσο εγώ όσο και ο ψυχαναλυτής μου. O μπαμπάς δεν με έμαθε ότι μπορώ και μόνη… Αυτό ήταν αυτονόητο, κυρίως διότι ήμουν μόνη. Και μάλιστα συνέχεια. Μόνη δίχως εκείνον εννοείται. Όχι ότι δεν ήταν εκεί. Εκεί ήταν, απλά συμπεριφερόταν σαν να μη με αγαπούσε κι εγώ σιγά σιγά άρχισα να πιστεύω ότι μεγαλύτερη σημασία στη ζωή έχει το να κατακτάς τους άλλους. Ήθελα να κάνω συνέχεια πράγματα για να τον ικανοποιήσω.

Να κάνω πράγματα για να με προσέξει. Έτσι και τώρα έχω μια μανία με την κατάκτηση. Με το επιτυχημένο καμάκι, ας το πούμε λαϊκιστί. Όταν όμως το επιτυχημένο καμάκι πάει να γίνει επιτυχημένη σχέση, το πράγμα κολλάει. Διότι το παιχνίδι της κατάκτησης έχει τελειώσει και τα υπόλοιπα δεν ξέρω να τα χειριστώ. Ενώ η Πέρσα ξέρει πολύ καλά πώς να χειριστεί τις σχέσεις της με τους άντρες, παρά την απουσία του πατέρα από τη ζωή της:

«Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μεγάλωσα χωρίς αντρικό πρότυπο στο σπίτι. Τον μπαμπά τον πρωτοείδα όταν ήμουν 9 ετών κι από τότε τον έβλεπα μία φορά το χρόνο για λίγες μέρες. Πάντως, χωρίς άντρα στο σπίτι όλα ήταν μια χαρά. Γενικώς, δεν είχα περιορισμούς και η επικοινωνία με τη μητέρα μου ήταν ιδιαίτερα καλή. Έτσι μέσα μου παγιώθηκε ένα οικογενειακό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο για να περνάς καλά και να είσαι κυρία του εαυτού σου πρέπει μάλλον να λείπει ο άντρας.

Ίσως έτσι λοιπόν εξηγείται γιατί ποτέ δεν ήθελα να παντρευτώ. Εντάξει, γύρω στα 30 σε πρήζει το σύμπαν -«άντε, πότε θα παντρευτείς;»-, αλλά κατά τα 35 σε αφήνουν στην ησυχία σου. Μάλλον σε θεωρούν πια χαμένη υπόθεση, τελειωμένη γεροντοκόρη ή δεν ξέρω τι άλλο. Εγώ το εισπράττω ως σκέτη μαγεία, διότι δεν έχεις να δώσεις λόγο πουθενά. Το θέμα του γάμου όχι απλώς δε με αγχώνει, αλλά δε με αφορά. Γιατί να παντρευτείς, και ειδικά σε μικρή ηλικία; Πριν προλάβεις να ζήσεις, να σπουδάσεις, να ταξιδέψεις, να γευτείς;

Εξάλλου μου φαίνονται τόσο γελοίες οι διαδικασίες και οι τελετές! Πώς για τους άλλους έχουν πάρει μυθικές διαστάσεις και σου λένε “η σημαντικότερη μέρα της ζωής μου” κι άλλα τέτοια αποκρουστικά; Ε, εμένα όλο αυτό μου προκαλεί, αντί για δέος, εμετό. Όσο για το… ανθόσπαρτον του βίου, δεν μπορώ να παραμυθιαστώ με τίποτα. Είμαι σίγουρη ότι θα βαρεθώ πολύ γρήγορα, ότι θα θέλω να φλερτάρω και να βγω με άλλους. Τους άντρες πάντως τους λατρεύω, αλλά εξακολουθώ να μη θέλω να τους παντρευτώ».

Μοναξιά μου τίποτα

Πολλοί προσπάθησαν να με καταλάβουν -στους άντρες αναφέρομαι-, μάταια όμως. Εδώ ούτε εγώ δε με έχω καταλάβει. Κι ενώ έχτιζα την καριέρα μου, έκανα δημόσιες σχέσεις, ανέπτυσσα τις γνώσεις μου και μάθαινα όλο και πιο πολλές γλώσσες για να συνεννοούμαι με τους απανταχού πολιτισμούς, ο άλλος μου εαυτός συνέχιζε τη δική του, περίεργη αναζήτηση της αγάπης. Τι γάμο τώρα; Για το γάμο ήμουν πάντα μικρό κορίτσι.

Όσο για παιδιά; Oύτε συζήτηση. Θέλω πάντα εγώ να είμαι το παιδί. Ένα βράδυ, όταν ήμουν γύρω στα 30 (προχθές δηλαδή), αυτός ο άλλος εαυτός μού εκμυστηρεύτηκε ότι το πρόβλημά μου είναι πως, αντί να ψάχνω να με αγαπήσουν, πρέπει να ψάξω να αγαπήσω εγώ. Να τι σκέφτομαι όταν θυμάμαι όσα μου είπε η Ειρήνη:

«Είμαι 38 ετών και ζω μόνη από τα 30 μου. Η ιδέα του γάμου με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή, αν και δε θα έλεγα πως ήταν ποτέ προτεραιότητα. O γάμος είναι μια εύκολη ιδέα θεωρητικά, πρακτικά όμως αλλάζουν τα πράγματα. Δεν ξέρω… Θέλω ιδανικές καταστάσεις: έρωτες, πάθη και τέτοια. Αυτά είναι δύσκολα. Πάντως, όταν ήμουν 20 ετών, ούτε που μου περνούσε από το μυαλό ο γάμος. Πρώτη φορά τον σκέφτηκα νομίζω γύρω στα 26 -μόλις πρωτοερωτεύτηκα- και λόγω μιας 2χρονης σχέσης που είχα τότε.

Όμως τα αισθήματα δεν ήταν αμοιβαία και δεν προχώρησε. Μαζί δεν προχώρησε και ο γάμος. Έκτοτε έκανα άλλες σχέσεις, αλλά δεν κρατούσαν πολύ. Γρήγορα βαριόμουν κι έφευγα. Πάντως δεν έχω συγκατοικήσει ποτέ. Ακόμη και στις σπουδές μου στο Παρίσι δούλευα σκληρά. Είμαι ζωγράφος και ίσως φταίει το γεγονός πως η ζωγραφική είναι μια μοναχική ενασχόληση.

Επίσης πιστεύω πως όσο ανεβαίνεις στη δουλειά σου, τόσο περισσότερες απαιτήσεις έχεις από τον άλλο. Και τόσο λιγότερες μάλλονυποχωρήσεις κάνεις. Αυτό έχει σχέση και με την ηλικία. Όσο μεγαλώνεις, ξέρεις καλύτερα τι θέλεις και δεν αρκείσαι σε κάτι λιγότερο. Μπορεί βέβαια και να μη γίνεται να τα έχεις όλα όσα θέλεις. O λόγος πάντως για τον οποίο νομίζω πως δεν έχω κάνει οικογένεια είναι ότι δεν το είχα ποτέ στόχο. Αυτό που με ενδιέφερε πιο πολύ ήταν και είναι να περνάω καλά, να είμαι καλά με όποιον είμαι κι όχι να τον παντρευτώ.

Τώρα έχει αλλάξει κάτι, αλλά… Αυτόν τον καιρό έχω μια σχέση. Τα τελευταία πέντε χρόνια δηλαδή. Δηλαδή την είχα. Χθες χωρίσαμε. Καλά, εντάξει, δε χωρίσαμε ακριβώς. Είμαστε σε συζητήσεις. Θέλω ο άλλος να με αγαπάει όσο θα ήθελα, καταλαβαίνεις; Θέλω να είναι τρυφερός μαζί μου και να με αγαπάει όσο κι εγώ. Να νιώθω ότι με αγαπάει. Να με κάνει να νιώθω μοναδική, ιδιαίτερη, να υπάρχει ρομαντισμός. Ιδανικά τα θέλω όλα, το ξέρω. Είναι δύσκολο πάντως να τα βρεις αυτά. ‘Aσε που μερικές φορές τα βρίσκεις και δεν τα θέλεις από το συγκεκριμένο άτομο».

Μερικοί καλοί λόγοι για να παντρευτείς

Ναι, και όμως υπάρχουν και ΚΑΛOΙ λόγοι για να παντρευτείς.

  • O Κωστάκης δεν είναι εξωγήινος.
  • O Κωστάκης δε θέλει να σου ρουφήξει την ανάσα τη νύχτα, όταν κοιμάσαι.
  • Με τον Κωστάκη πάνε πακέτο οι σακούλες από ψώνια – άσε που η αγάπη είναι πλασμένη για να κουβαλάει χωρίς γκρίνια.
  • Αν καταπολεμήσεις μια φορά τον πανικό και την αναγούλα καθώς πας να συναντήσεις τον Κωστάκη μπρος από την εκκλησιά, είναι σίγουρο πως δε θα έχεις πανικό ποτέ ξανά.
  • Παρέα με τον Κωστάκη μπορείτε να πάρετε μεγαλύτερο δάνειο από την τράπεζα – είμαστε κατά των δανείων, αλλά τέλος πάντων…
  • Αν επιλέξεις τον σωστό Κωστάκη, ο Κωστάκης θα είναι ο πιο καλός σου φίλος, πιο πιστός κι από σκύλο. Πάντως, πάρε κι ένα σκύλο για καλό και για κακό.
Προηγούμενο άρθροΗ ζηλιαρόγατα. Υπερβολική ζήλια
Επόμενο άρθροSeat Ibiza 1.4 vs Peugeot 207 1.4 vs Opel Corsa 1.4 vs Mazda 2 1.3
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας