Θέλω να τα φτιάξω. Δεν αντέχω τη μοναξιά

Θέλω να τα φτιάξω. Δεν αντέχω τη μοναξιά

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Πραγματικά, δεν μου λείπει τίποτα. Θεωρητικά τα έχω όλα όσα θα ζητούσε μια κοπέλα της ηλικίας μου. Μου λείπει όμως το πιο σημαντικό. Κάποιος να μου υπενθυμίζει ότι τα έχω όλα και ότι, πάνω από όλα, δεν έχω αυτό που αναμφισβήτητα έχω: δηλαδή τη μοναξιά.

Είμαι περίπου ένα κι εβδομήντα, πενήντα επτά κιλά, είκοσι τεσσάρων χρόνων, μόλις τέλειωσα τη Νομική, είμαι ευχάριστη, έχω καλόβολο χαρακτήρα, πολλές φίλες και φίλους, χιούμορ και δύο ακίνητα. Γενικά είμαι από τα κορίτσια που όταν πηγαίνουν κάπου, οι περισσότεροι άντρες γυρνάνε να τα κοιτάξουν. Κάπως έτσι θα περιέγραφα τον εαυτό μου σε μια αγγελία αναζήτησης συντρόφου. Όχι πως έχω καταφύγει κι εκεί, αλλά ομολογώ πως είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν έχω κάνει στην εκστρατεία μου να βρω κάποιον να «τα φτιάξω».

Όλα μισοτιμής…

Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι γύρω μου οι φίλες, αλλά και οι εχθροί μου ζευγαρώνουν με απίστευτη ευκολία, κι εγώ αρκούμαι στο να καλωσορίζω απλά τα καινούρια σχήματα ζευγαριών προσπαθώντας να κρατήσω τα προσχήματα, να υποκρίνομαι δηλαδή ότι χαίρομαι γι’ αυτούς. Η αλήθεια όμως είναι ότι κατά βάθος σκάω, γιατί δεν μπορώ να λύσω αυτόν το γρίφο που θέλει εμένα, μια χαρά κορίτσι, έξυπνο, όμορφο, χαριτωμένο -κι ας μην επανέρχομαι στις αρετές μου-, να μην μπορώ να κάνω αυτό που για τους άλλους ανθρώπους είναι το πιο αυτονόητο.

Στην αρχή νόμιζα ότι φταίνε οι απαιτήσεις μου, γιατί η αλήθεια είναι πως ήθελα αυτός που θα ερωτευτώ να είναι κάποιος τουλάχιστον εξίσου εμφανίσιμος με μένα, εξίσου έξυπνος, ευκατάστατος και καλλιεργημένος, και να υπάρχει και «χημεία» μεταξύ μας. Το ιδανικό βέβαια θα ήταν να είχε και κάποιο προσόν -δε με νοιάζει ποιο απ’ όλα- σε πιο μεγάλο βαθμό από μένα, για να μπορεί να μου επιβληθεί και να τον θαυμάζω. Αυτά τα κριτήρια ίσχυαν, θεωρητικά, στο μυαλό μου τον πρώτο χρόνο που ήμουν μόνη.

Σιγά σιγά άρχισα τις εκπτώσεις. Έτσι, στην αρχή δε με πείραζε κι αν δεν είχε το χιούμορ του Γούντι Άλεν, την εμφάνιση του Τζορτζ Κλούνεϊ ή το χαρακτήρα του Νέλσον Μαντέλα. Μέχρι που στο τέλος -τώρα, τρία χρόνια μετά- έφτασα να συμβιβάζομαι και με τα ανέκδοτα του Κώστα Τσάκωνα, το χαρακτήρα του Κώστα Πρέκα (ή του Αλκίνοου Μπουνιά) και την ομορφιά του Παύλου Χαϊκάλη.

Εντάξει, υπερβάλλω λίγο, αλλά η αλήθεια είναι πως έχω βάλει πολύ νερό στο κρασί μου από εκείνη την εποχή. Τόσο, που δεν καταλαβαίνω πια τι πίνω. Ντρέπομαι που το παραδέχομαι -τουλάχιστον όμως είμαι ειλικρινής-, αλλά όσο περνάει ο καιρός οι συμβιβασμοί μου δε βρίσκουν πάτο. Μόνο μία απαίτηση έχω: να μου δώσουν σημασία.

Μου αρκεί να με προσέξουν, να μου κάνουν ένα κομπλιμέντο της πλάκας, να κολακέψουν τη ματαιοδοξία μου, κι αυτό είναι αρκετό για να τους δώσω μια ευκαιρία. Λένε πως όλοι οι άνθρωποι είναι σαν μισό πορτοκάλι που ψάχνουν να βρουν το ταίρι τους κάπου στον κόσμο, που είναι το άλλο μισό του πορτοκαλιού. Ε! λοιπόν το δικό μου άλλο μισό πορτοκάλι πρέπει να βρίσκεται ή στην Κίνα ή στη Λαπωνία. Πάντως σίγουρα όχι στην Ελλάδα ούτε στις όμορες χώρες όπου έχει φτάσει η χάρη μου.

Το περασμένο καλοκαίρι βγήκα με όλη την παραλιακή και πάλι δεν κατάφερα τίποτε περισσότερο από το να μετράω αποτυχίες και να βουλιάζω όλο και περισσότερο στην ανασφάλεια και την κατάθλιψή μου. Γιατί η αλήθεια είναι πως περνάω μια μίνι κατάθλιψη, αφού τίποτα πια δεν μπορεί να μου δώσει χαρά. Και είναι και το έτος ψυχικής υγείας φέτος κι αναστατώνομαι όποτε βλέπω το πιτσιρίκι που βαράει το ταμπούρλο ή την τύπισσα που κοιτιέται με νόημα στον καθρέφτη. Νιώθω πως αν δεν «τα φτιάξω», κάπως έτσι θα καταλήξω κι εγώ.

Στην τσίτα

Το ανησυχητικό είναι ότι λέω τον πόνο μου εντελώς αποστασιοποιημένα, σαν να εκφωνώ τις ειδήσεις σε κρατικό κανάλι και σαν να μη με αφορά το δράμα που ζω. Γιατί ο μόνος τρόπος για να μη λαλήσω είναι να κάνω αυτή την υπέρβαση και να αντιμετωπίζω την κατάσταση με σουρεαλισμό, αυτοσαρκασμό και χιούμορ.

Είμαι σε αδιέξοδο. Κι όσο περνάει ο καιρός, χάνω την ψυχραιμία μου και γίνομαι απότομη, κυνική και ανυπόμονη, γιατί σκέφτομαι το προφανές: αν τώρα, που είμαι νέα και ωραία και δεν έχω και καμιά φούρια να τυλίξω κανέναν, δεν τα καταφέρνω, τι θα γίνει σε πέντε χρόνια ή, ακόμη χειρότερα, σε δέκα;

Αποτέλεσμα αυτού είναι να είμαι διαρκώς τσιτωμένη και πολλές φορές να προκαλώ τους άλλους με τις θεωρίες μου. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι μπορεί αυτό να μην είναι η καλύτερη τακτική, αλλά από την άλλη τόση προσπάθεια κάνω κι εγώ, δεν επιτρέπεται να έχω κι ένα ελάττωμα; Και κάνω τόσα όνειρα για τον Βαλεντίνο μου…

Να βγαίνουμε μαζί, να γελάμε, να πίνουμε, να μιλάμε τα βράδια στα τηλέφωνα, να τρώμε το πρωί αβγά με μπέικον, να του μαγειρεύω με τα εσώρουχα, να φεύγουμε Σαββατοκύριακα για μικρές εκδρομές στο βουνό, να μου λέει μπροστά στο τζάκι ότι είμαι όμορφη, να του λέω πόσο πολύτιμος μου είναι, να ζηλεύουν οι φίλες μου την τύχη μου, να μην πιστεύω εγώ την ευτυχία μου…Πολύ κλισέ; Και τι είναι ο έρωτας; Μια συνεχής παράθεση κλισέ…

Από μικρό κι από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια

Έχω τόσες ιστορίες να του πω, τόσα πράγματα στο μυαλό μου, τόσα σχέδια για να περάσουμε καλά, και δε βρίσκω κανέναν να τα μοιραστεί μαζί μου. Το τελευταίο που έκανα μέσα στην ανάγκη μου να βρω τι φταίει τελικά ήταν να πάρω όλους τους πρώην φίλους μου τηλέφωνο, μέχρι και τον Πέτρο, για να ρωτήσω τι δε μου βρήκαν και με απέρριψαν. Πάλι δεν έβγαλα άκρη, αφού με απέφυγαν με δικαιολογίες του τύπου «δεν ήταν καλό το τάιμινγκ», «ζητούσαμε διαφορετικά πράγματα» ή ότι ήμουν πολύ αγχωμένη.

Την αλήθεια μου την είπε μια νύχτα σε ένα μπαρ στο Μετς ο Στέφανος, ένας μπάρμαν -που τον είχα και για χαζό- με τον οποίο βγήκα δυο φορές το καλοκαίρι. Έχω, λέει, τόση ανάγκη να βρω γκόμενο, που δε με νοιάζει πώς θα είναι αυτός. Έτσι, φλομώνω όποιον βγει μαζί μου με φιγούρες ή με την απαρίθμηση των αρετών μου και γίνομαι κουραστική, καθώς προσπαθώ να εκμαιεύσω κομπλιμέντα.

Επίσης, η αγωνία μου για αποδοχή φαίνεται στο μάτι μου, κι αυτό ξενερώνει όποιον με πλησιάζει, γιατί κανείς δε θέλει μια κοπέλα τόσο φανερά ανασφαλή, ειδικά όταν δεν έχει λόγο να είναι, γιατί νιώθει ότι κάποιο κουσούρι μεγάλο κρύβεται από πίσω και δε θέλει να το ανακαλύψει. Αυτά μου είπε, όχι με τα ίδια λόγια βέβαια -γιατί είπαμε, είναι μπάρμαν-, και στο τέλος μού είπε ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα που μπορεί να έχει ή να μην έχει κανείς από τον αρρωστημένο χαβά μου με τους γκόμενους.

Υπογραμμίζω: Μπάρμαν μού τα είπε αυτά, όχι κανένας φιλόσοφος. Έτσι, αποφάσισα να μην «τα φτιάξω». Να κάτσω στ’ αβγά μου και να περιμένω. Να ξαναγυρίσω στην αρχική μου κατάσταση, που ο ένας μού βρομούσε κι ο άλλος μού ξίνιζε, για να δικαιολογώ τουλάχιστον την αποχή μου από τις σχέσεις ως προϊόν εκλεκτικότητας. Όσο αντέξω…

Συμβουλές ταχείας αποκατάστασης

  • Απόκτησε χόμπι κι ενδιαφέροντα που θα γεμίσουν το χρόνο σου με δραστηριότητες, απασχολώντας τον εαυτό σου με άλλα πράγματα εκτός της εμμονής σου να ζευγαρώσεις. (Επιπλέον θα έρθεις σε επαφή και με άλλους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους θα είναι άντρες και κάποιοι από τους οποίους θα είναι σίγουρα ενδιαφέροντες κι ωραίοι.)
  • Κάνε μια λίστα με τα βασικά προσόντα που ψάχνεις σε κάποιον και μη βγαίνεις με άντρες που δεν ανταποκρίνονται τουλάχιστον στα μισά από αυτά. Η ενδεχόμενη αποτυχία σου μαζί τους θα σε κάνει πιο χάλια και θα σου μειώσει την αυτοεκτίμηση.
  • Όσο πικραμένη κι αν νιώθεις, μη βγάζεις το υπαρξιακό σου από το πρώτο ραντεβού. O λόγος που κάνουν σχέσεις αρχικά οι άνθρωποι είναι για να περνάνε καλά κι όχι για να νταντεύουν τις ανασφάλειές τους.
  • Προσπάθησε να μην υπερβάλλεις. Τίποτε από αυτά που διαβάζεις στα περιοδικά ή σε βιβλία αυτοβοήθειας και ψυχολογίας δεν είναι ικανά να σου εξασφαλίσουν την προσωπική σου ευτυχία αν τα κάνεις με άγχος, εμμονή και υστερία.
  • Μη διατυμπανίζεις τον πόνο σου δεξιά κι αριστερά. Κανείς δε γοητεύεται από μια απελπισμένη που δεν τη θέλει κανείς. Επιπλέον, όσο εμφανή κι αν είναι τα προσόντα σου, το γεγονός ότι κανείς δεν τα εκτιμάει τους βάζει σε σκέψεις για το πόσο αντικειμενικά είναι.
  • Είσαι πολύ μικρή για να απογοητεύεσαι. Σκέψου τα καλά που έχεις στη ζωή σου – τις φιλίες, τις παρέες, τη δουλειά, την εμφάνισή σου- κι επικεντρώσου σ’ αυτά. Κανείς δεν τα έχει όλα συνέχεια…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας