Τίποτα δεν είναι ήσυχο στο ανατολικό μέτωπο

Η Άγγελα Μέρκελ (Angela Merkel), υποψήφια της «χριστιανοδημοκρατικής ένωσης» (CDU) για την καγκελαρία, δεν θα μπορούσε να είχε ευχηθεί καλύτερο καιρό για την περιοδεία της στην πόλη Κότμπους, στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο του Βραδεμβούργου.

Η περιοχή των ανθρακωρύχων ήταν λουσμένη στον αυγουστιάτικο ήλιο και στον ουρανό έπλεαν ελάχιστα μόνο λευκά σύννεφα, σαν νιφάδες ποπ κορν.

Χρειάζεται όμως πάντα να παίρνεις προφυλάξεις. Η ασφάλεια της Μέρκελ ήταν καλά εξοπλισμένη, με αρκετές ομπρέλες. Όχι τόσο για να αντιμετωπιστεί κάποια ξαφνική νεροποντή. Οι ομπρέλες επιστρατεύονταν για το -πολύ πιθανότερο- ενδεχόμενο μιας καταιγίδας από αυγά και ντομάτες. Γιατί όμως αυτή η ανησυχία;

Στο κάτω-κάτω η Μέρκελ γεννήθηκε στο Βραδεμβούργο, είναι κατά κάποιο τρόπο ντόπια. Κι όμως, πολλοί ανατολικογερμανοί δεν της το αναγνωρίζουν πια αυτό και η ίδια επέλεξε να μη αναφερθεί πολύ στην καταγωγή της στην προεκλογική περίοδο. Επιπλέον είναι επικεφαλής ενός κόμματος που πολλοί ανατολικογερμανοί ταυτίζουν με τον πιο βίαιο και ασύδοτο καπιταλισμό.

Ενός κόμματος που λίγα έχει να προσφέρει στην αγκομαχούσα ανατολή, εκτός από γενικόλογες υποσχέσεις για δημιουργία θέσεων εργασίας και συγκεκριμένες για αύξηση του ΦΠΑ. Η πρώτη φράση που ξεστόμισε στο Γκότμπους («σήμερα επισκέφθηκα την Πολωνία!») έγινε δεκτή με γιουχαΐσματα και σφυρίγματα.

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους των ανθρώπων της περιοχής είναι πως οι σπάνιες θέσεις εργασίας θα μετακινηθούν κι αυτές προς την ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας, σε αναζήτηση μικρότερου κόστους και χαμηλότερων αμοιβών.

Ο φόβος της ανατολής

Η έλλειψη εκτίμησης για το CDU της Μέρκελ είναι εύκολα εξηγήσιμη.

Αντί να υπογραμμίζει τις πελώριες οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ανατολή, το κόμμα προτιμά να μιλάει για περισσότερες επώδυνες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να λειτουργήσει το προβληματικό γερμανικό κοινωνικό κράτος.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα για τους σοσιαλδημοκράτες (SPD) του καγκελαρίου Γκέρχαρντ Σρέντερ (Gerhard Schröder).

Αντί να αντιμετωπίσει την ανατολικογερμανική ανεργία -που είναι διπλάσια σε σχέση με τη δύση- ο Σρέντερ μιλάει για προκλήσεις και ευκαιρίες, έχοντας πίσω του επτά συνεχόμενα χρόνια αύξησης της ανεργίας.

Κι αυτό παρά το γεγονός πως αμφότερα τα κόμματα CDU και SPD γνωρίζουν καλά πως το ρευστό εκλογικό σώμα της ανατολής έκρινε σε μεγάλο βαθμό τις εκλογές του 2002, όπως αναμένεται πως θα το κάνει και πάλι φέτος (οι δημοσκοπήσεις δίνουν εδώ 28% στο CDU και 27% στο SPD).

Καθώς κανείς δεν ξέρει στ, αλήθεια πώς θα ψηφίσει τούτη τη φορά η ανατολή στις 18 Σεπτεμβρίου και τα δύο κόμματα είναι πολύ διστακτικά, μήπως αναστατώσουν ή σοκάρουν τους ανατολικούς με ψυχρά και δυσοίωνα δεδομένα.

Η εφημερίδα «σουντόιτσε τζάιτουνγκ» βάφτισε το φαινόμενο: «ο φόβος της ανατολής».

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι πως οι ανατολικογερμανοί δεν θα αγόραζαν ποτέ παρόμοιες προειδοποιήσεις.

Αν και μόνο το 5% των ανατολικογερμανών πιστεύουν πως το «αριστερό κόμμα» (ένας αριστερίστικος σχηματισμός, στον οποίο συμμετέχουν οι μετακομμουνιστές του «κόμματος του δημοκρατικού σοσιαλισμού, μπορεί να λύσει καλύτερα τα οικονομικά προβλήματα της ανατολικής Γερμανίας, οι δημοσκοπήσεις του δίνουν εδώ 29% στην πρόθεση ψήφου.

Αν συνυπολογιστεί πως η κατάσταση της οικονομίας θεωρείται στην περιοχή μακράν το σημαντικότερο πρόβλημα, η αντίφαση μοιάζει δυσεξήγητη. Από την άλλη, το 72% των ανατολικογερμανών βλέπει στο «αριστερό κόμμα» είτε τον εκφραστή των συμφερόντων της ανατολικής Γερμανίας, είτε το κόμμα που μάχεται για την κοινωνική δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, έστω κι αν το «αριστερό κόμμα» δεν μπορεί να δώσει λύση στην ανατολικογερμανική μιζέρια, τουλάχιστο μιλάει γι, αυτή!

Κι υπάρχουν τόσα να πεις! Σε πολλές περιοχές η ανεργία υπερβαίνει το 20%. Το οικονομικό «μπουμ», που είχε κάποτε υποσχεθεί ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Κολ (Helmut Kohl), δεν ήρθε εντέλει ποτέ. Αντί γι, αυτό, ένα ποσό που φτάνει το 4% του γερμανικού ΑΕΠ ενισχύει κάθε χρόνο την ανατολή, (ποσό που συνολικά, από το 1989, έχει φτάσει στο ύψος των 1.4 τρις ευρώ).

Παρ, όλους τους πόρους αυτούς, που κατευθύνονται κυρίως στην πληρωμή των συντάξεων, τα επιδόματα ανεργία και τη βελτίωση των υποδομών, η ψαλίδα στα εισοδήματα ανατολής-δύσης αυξάνει, ενώ το 40% των εισοδημάτων των νοικοκυριών στην ανατολή προέρχεται από το ταμείο του κράτους.

Επιπλέον, από το 1990 η ανατολή έχει χάσει 2 εκατομμύρια κατοίκους, καθώς οι νέοι φεύγουν προς τη δύση, αναζητώντας δουλειά ή κατάρτιση.

Βαρετή επανάληψη. Τα προβλήματα όμως αυτά της ανατολής ακούγονται εδώ και καιρό κι ήταν ήδη παρόντα στις προηγούμενες εκλογές. Το πρόβλημα είναι πως οι δυτικοί μοιάζει να έχουν βαρεθεί να τα ακούνε. Ο Έντμουντ Στόιμπερ (Edmund Stoiber) επικεφαλής της «χριστιανοκοινωνικής ένωσης» (CSU) του διδύμου με το CDU κόμματος της Βαυαρίας, φαίνεται πως εξέφραζε πολλούς, όταν -στις 5 Αυγούστου- διακήρυσσε πως η εκλογή δεν θα πρέπει να κριθεί και πάλι στην ανατολή.

Φαίνεται πως το σχόλιό του για τη δημοφιλία του «αριστερού κόμματος» («μόνο τα πιο ηλίθια μοσχάρια αγωνιούν να διαλέξουν τον καλύτερο χασάπη») δεν ήταν και πολύ μακριά από ότι σκέφτονται οι δυτικογερμανοί για τους ανατολικούς.

Προηγούμενο άρθροΕδώ παπάς, εκεί παπάς…
Επόμενο άρθροU2: Dismantle An Atomic Bomb
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας