Το αγαπημένο crazy girl

Το αγαπημένο crazy girl

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Αγαπημένες μου ηρωίδες, μετά την Άννα (και την Άννα Μαμά), ήταν η Σκάρλετ και η Σίσσυ. Μαζί τους πέρασα όλα τα παιδικά, εφηβικά και νεανικά μου χρόνια. Διάβασα το Όσα παίρνει ο άνεμος περίπου είκοσι φορές και είδα την ταινία άλλες τόσες. Ώσπου δέκα χρόνια πριν, στον κινηματογράφο “Έμπασσυ”, αποφάσισα με τη φίλη μου Εβίτα ότι ήταν η τελευταία της αγαπητής κυρίας O’ Χάρα.

O Ρετ Μπάτλερ και το θεληματικό του πιγούνι δε μας έλεγε πια τίποτα, η χαρτονένια Ατλάντα του μπακγκράουντ μάς φάνταζε εντελώς ψεύτικη και η μοναδική αγάπη της κυρίας Σκάρλετ, η γη της Τάρας, μια και ούτε η ερωτική πράξη. ούτε ο θάνατος του παιδιού της τη συντάραξαν, μας άφηνε παγερά αδιάφορες.

Έτσι εγκατέλειψα την πρασινομάτα ηρωίδα μου στα πράσινα βελούδινα φορέματά της, να κοιμηθεί το βαθύ ύπνο της λησμονιάς. Αντίθετα, η Σίσσυ με συνέπαιρνε και εξακολουθεί να με συνεπαίρνει. Παρά το γεγονός ότι οι βασίλισσες, οι αυτοκράτορες και οι πρίγκιπες μου φαίνονται ηλίθια, ντεζενερέ και αφόρητα πληκτικά πλάσματα και η μοναδική μου σχέση με την Αυστρία, που τη βρίσκω φοβερά βαρετό μέρος, είναι η φίλη μου Joanna, που λόγω καταγωγής τής βγάλαμε το παρατσούκλι “η Αυστριακή”.

Ίσως γιατί η Σίσσυ ήταν υπαρκτό πρόσωπο και crazy girl της εποχής της. Κάθε Χριστούγεννα βλέπω και ξαναβλέπω σε δύο συνέχειες τις ταινίες Πριγκίπισσα Σίσσυ και Πονεμένη Αυτοκράτειρα. Με αληθινή ευχαρίστηση παρακολουθώ τη σαχλή ρομαντική ιστορία, αλλά πέρα και μέσα απ’ αυτή βλέπω την προσωπικότητα μιας πραγματικά μοντέρνας για την εποχή της γυναίκας.

Η Σίσσυ παντρεύτηκε στα δεκαέξι της τον έρωτα της (ή αυτόν που προόριζε για εκείνη η οικογένειά της), τα έβγαλε πέρα με μια κακιά πεθερά κάνοντας τις δικές της επιλογές και όταν βαρέθηκε την αυστηρή εθιμοτυπία της Αυλής και τον Αυτοκράτορα, άρχισε να ταξιδεύει και να ερωτεύεται άλλους άντρες. Έκανε σπορ (ήταν φοβερή ιππεύτρια), κολυμπούσε, έκανε γιόγκα και έβαζε μπριζόλες (δεν τις έτρωγε και καλά έκανε) στο πρόσωπό της για να διατηρήσει τη φρεσκάδα του.

Αφού τριγύρισε (αν οι ιστορικές πληροφορίες μου είναι σωστές) όλη την Oυγγαρία πάνω στο άλογό της, έφτασε με την ανοιχτή άμαξά της στην Κέρκυρα. Εκεί έχτισε το εξοχικό της και ερωτεύτηκε έναν Έλληνα ποιητή. Πρόλαβα το Αχίλλειο -αυτό ήταν το όνομα του καλοκαιρινού της σπιτιού- πριν γίνει καζίνο. O παππούς μου με πήγαινε κυριακάτικες βόλτες στο Γαστούρι, το χωριό όπου είναι χτισμένο. Αγγιζα τις βούρτσες των μαλλιών της και μερικά από τα φορέματά της που ξέμειναν εκεί.

Είδα το κρεβάτι της και την τουαλέτα της, πριν μεταφερθούν στα υπόγεια και αντικατασταθούν από τα τραπέζια της ρουλέτας και του μπλακ τζακ. Περπάτησα στους γεμάτους λουλούδια και ελιές κήπους όπου περπατούσε κι εκείνη. Στην άκρη τους ξεκινούσε μια γέφυρα που έφτανε μέχρι τη θάλασσα. Χωρίς καπέλο με κορδέλες και χωρίς γέφυρα (τη διέλυσαν οι Γερμανοί όταν μπήκαν στην Κέρκυρα, για να περάσει ένα τανκ) είδα την παραλία όπου κολυμπούσε στα υπέροχα πρασινογάλαζα νερά του Ιονίου.

Σας γράφω αυτή την ιστορία γιατί πολλά νέα κορίτσια μάς στέλνουν γράμματα για νεανικούς έρωτες, νεανικούς γάμους, κακές πεθερές και άπειρα βάσανα. Oι ρομαντικές ηρωίδες με τα κολαριστά φορέματα τελείωσαν. Οι επιλογές όμως σήμερα είναι περισσότερες και νομίζω ευκολότερες.

Τα ταξίδια είναι φτηνότερα, οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί και δεν υπάρχουν αυτοκράτειρες. Υπάρχουν ζωντανές, κεφάτες, καθημερινές γυναίκες, γεμάτες ενδιαφέροντα και ελπίζω εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Έχετε τόσα υπέροχα πράγματα να κάνετε, να μάθετε και να δείτε πριν πάρετε τη “μεγάλη απόφαση”. Μη χάσετε το ταξίδι της ζωής για έναν άντρα, αφού μπορείτε με λίγη υπομονή και επιμονή να αποκτήσετε και τα δύο.

Oι έρωτες στα δεκαέξι μας χρόνια δεν είναι αυτό που νομίζουμε ούτε, δυστυχώς ή ευτυχώς, διαρκούν. Καλύτερα, μια και σήμερα υπάρχουν πολύ λιγότερες κοινωνικές προκαταλήψεις και δεσμεύσεις και λιγότερα πριγκιπόπουλα, να ζήσετε τη ζωή σας. Να προσπαθείτε να βλέπετε τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις, όσο είναι δυνατόν (ξέρω ότι όταν είμαστε “τρελά ερωτευμένες” είναι δύσκολο). Και να ‘στε σίγουρες ότι τον ποιητή της ζωής σας, αν ψάξετε με καθαρά μάτια και ανοιχτή καρδιά, θα τον βρείτε. Έτοιμες, ολοκληρωμένες, μορφωμένες, πολυταξιδεμένες και ανεξάρτητες.

Υστερόγραφο: Αγαπητή Κατερίνα από τη Θεσσαλονίκη, που μας γράφεις ότι εκτιμάς το χιούμορ μας, αρκεί… να μην αφορά τους Θεσσαλονικείς. Εμείς λατρεύουμε τη Θεσσαλονίκη (η Τζίνα μας είναι Θεσσαλονικιά) και τη Λάρισα, το Βόλο, τα Τρίκαλα, τα Ιωάννινα, τα Χανιά, την Πάτρα, την Κέρκυρα (εγώ είμαι από εκεί), τη Μύκονο, την Κω, τη Σαντορίνη (σε όσους ξέχασα, συγνώμη). Το να είναι κάποιος τόσο οπισθοδρομικά και με έλλειψη χιούμορ τοπικιστής… δεν είναι ούτε Cosmo ούτε κόσμιο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας