ΑρχικήΑπόψειςΤους βασάνιζαν συναισθήματα φόβου και απογοήτευσης

Τους βασάνιζαν συναισθήματα φόβου και απογοήτευσης

Τα σοβαρά προβλήματα υγείας των παιδιών τους αλλά και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν λόγω της ανεργίας ήρθαν να κατακεραυνώσουν τις ψυχές τους . Μέσα στα 40 τ.μ. σπίτι , η εξαμελής οικογένεια του κυρίου Προκόπη Γιωργαλλή από το Αυγόρου έχει να αντιμετωπίσει μια διαφορετική καθημερινότητα. Χωρίς νερό , τηλέφωνο και πολύ σύντομα χωρίς ηλεκτρισμό και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, ο αγώνας επιβίωσης είναι απίστευτα δύσκολος.

Ο πατέρας εδώ και τρία χρόνια είναι άνεργος , η μητέρα εργάζεται μερικές ώρες μόνο ως καθαρίστρια σε εστιατόριο. Ο μεγαλύτερος γιός Γιάννης καθώς και ο δεύτερος γιός Ηλίας και οι δύο με ειδικές ικανότητες πάνε στο Κέντρο Απασχόλησης <<Απόστολος Παύλος >> στο Λιοπέτρι για άτομα με νοητική υστέρηση με τη διαφορά ότι, ο Γιάννης φιλοξενείται το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο ειδικό σπίτι του κέντρου . Ο τρίτος γιός , ο Κυριάκος μετά το διαζύγιο του βιώνει τον δικό του Γολγοθά καθώς πέρα από το γεγονός ότι έχει τεράστια χρέη έχει χάσει και την επιμέλεια της κόρης του.

Σε ολόκληρο το σπίτι καθρεφτίζεται η φτώχεια και μέσα στους απίστευτα μικρούς χώρους κάποιες στιγμές νιώθεις πως δεν μπορείς να ανασάνεις. Η κουζίνα που πέρα από τα ντουλάπια , έτοιμα να πέσουν είναι και τα κεραμικά πλακάκια στον τοίχο. Το δεύτερο υπνοδωμάτιο των 12τμ μοιράζονται ο Ηλίας , ο Κυριάκος και ο τέταρτος γιός Αντρέας . Όταν έρχεται στο σπίτι τις αργίες ο Γιάννης κοιμάται στον καναπέ του καθιστικού αφού δεν υπάρχει χώρος για τέταρτο κρεβάτι. Το διπλό κρεβάτι στο κυρίως υπνοδωμάτιο στηρίζεται πάνω σε τούβλα. Τα ελάχιστα έπιπλα σε ολόκληρο το σπίτι είναι πάρα πολύ παλιά και φτωχικά, ούτε ο κλητήρας δεν μπόρεσε να τα κατάσχει μετά από το δικαστικό ένταλμα που προέκυψε από απλήρωτες δόσεις . Δεν κατασχέθηκε ούτε και το αυτοκίνητο που βρισκόταν στην αυλή αφού ήταν δανεικό.

Τα προβλήματα του καθενός ξεχωριστά στην οικογένεια έρχονται να επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση τους .

Ο κύριος Προκόπης Γιωργαλλής αναφέρει:

<<Παντρευτήκαμε με τη γυναίκα μου Αθηνούλα το 1976 και τον ίδιο χρόνο αποκτήσαμε το πρώτο μας γιό το Γιάννη . Μέχρι τα πρώτα του γενέθλια ήταν ένα φυσιολογικό παιδί . Ένα βράδυ είχε ψηλό πυρετό και έπαθε σπασμούς , αμέσως πήγαμε στο νοσοκομείο . Το παιδί χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μερικές μέρες . Όταν είχα πάει την επόμενη μέρα να το δω, είπα στη γυναίκα μου <<Αυτό δεν είναι το δικό μας παιδί>> ήταν αλλιώς , είχε αλλάξει το βλέμμα του. Αργότερα διαπιστώσαμε πώς ο γιός μας δεν ήταν πλέον ένα φυσιολογικό παιδί και ζητήσαμε να μεταβεί για θεραπεία στο εξωτερικό. Από λάθος πάλι στάλθηκε άλλο παιδί αντί το δικό μας , μετά μάθαμε πως χάθηκαν τα χαρτιά του. Μέχρι τα έξι του χρόνια με δυσκολία μπορούσαμε να τον φροντίζουμε , ήταν υπερκινητικός . Μετά γεννήθηκε και ο Ηλίας , που από βρέφος αντιμετώπιζε πρόβλημα με τα έντερα του. Δυστυχώς και πάλι δεν έγινε η σωστή διάγνωση και το παιδί δεν μεγάλωνε κανονικά. Πέρα από τα προβλήματα υγείας των παιδιών μας είχαμε να αντιμετωπίσουμε και οικονομικά προβλήματα. Έτσι αναγκάστηκα να πάω στο εξωτερικό να δουλέψω, έξι ολόκληρα χρόνια στην Υεμένη.

Όταν επέστρεψα ο Ηλίας ήταν εννέα χρονών αλλά έμοιαζε με εννέα μηνών . Κοντεύαμε να τρελαθούμε με την γυναίκα μου. Ζούσαμε για δεύτερη φορά τον ίδιο εφιάλτη . Συναισθήματα φόβου, απογοήτευσης ,σύγχυσης ,απόρριψης αλλά και έλλειψη δύναμης μας βασάνιζαν πολύ έντονα εκείνη την εποχή. Ένα όμως τυχαίο γεγονός στάθηκε η αφορμή να δει τον Ηλία ένας πολύ καλός γιατρός. Έγιναν οι απαιτούμενες εξετάσεις και το παιδί χειρουργήθηκε. Μέτα από την επέμβαση ο Ηλίας έμεινε σχεδόν ένα χρόνο στο νοσοκομείο. Όταν πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και επιστρέψαμε σπίτι το παιδί άρχισε να περπατάει-ήταν δέκα χρονών – χωρίς να χρειάζεται περπατούσα αλλά και να ψηλώνει. Bέβαια δεν σταμάτησε να παίρνει φαρμακευτική αγωγή. Σήμερα θεωρείται κανονικός στο ύψος .Βέβαια δεν είναι εντελώς καλά το παιδί και μαζί με τον αδερφό του δεν πήγαν κανονικό σχολείο αλλά στο ίδρυμα με τη διαφορά ότι ο Γιάννης ζει στο ειδικό σπίτι που έχει φτιάξει το κέντρο Αποστόλου Παύλου .Και τα δύο μας παιδιά θα ήταν εντελώς καλά αν γίνονταν νωρίς αλλά και σωστά οι κατάλληλες θεραπείες . Αν όλα γίνονταν σωστά σήμερα τα παιδιά μου θα ήταν καλά .

Στη ζωή μας όμως τα προβλήματα και οι αγωνίες δεν λένε να κατασταλάξουν, δυστυχώς ο Κυριάκος μας ατύχησε στο γάμο του και μετά το χωρισμό άρχισαν τα προβλήματα που δεν πρόκειται να έχουν τέλος αναφορικά με το παιδί. Την κηδεμονία του παιδιού την ανέλαβε στην αρχή η μητέρα αλλά μετά από κάποιες άσχημες καταστάσεις που προέκυψαν εμπλάκηκε το Γραφείο Ευημερίας το οποίο ανέλαβε την κηδεμονία του. Θέλουμε πάρα πολύ να το δούμε αλλά δυστυχώς πέρα από το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε που είναι , ποια οικογένεια ανάλαβε τη φροντίδα του δεν μας το επιτρέπουν κιόλας >>.

Η σύζυγος του κυρία Αθηνούλα αναφέρει:

<<Έχω κλάψει πάρα πολύ στη ζωή μου, το ένα πρόβλημα διαδέχεται το άλλο. Ο πόνος έχει φωλιάσει μέσα στη ψυχή μου, κανένα από τα παιδιά μου δεν βρήκε ευτυχία .Πρώτα με τα προβλήματα του Γιάννη μετά του Ηλία και τώρα του Κυριάκου μου . Με έχουν τσακίσει τα βάσανα και οι δυσκολίες. Τα τελευταία τρία χρόνια που ο άντρας μου δεν εργάζεται έχουν γίνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα, εγώ εργάζομαι λίγες ώρες μόνο και ο μειωμένος μου μισθός δεν φτάνει για τα απαραίτητα>>

Συνεχίζει ο πατέρας:

<<Είμαστε σε απελπιστική κατάσταση, το νερό δεν είχα να το πληρώσω και μας το έχουν κόψει, το ρεύμα όπου να ναι . Ήμουν αυτοτελώς εργοδοτούμενος για αυτό το λόγο δεν παίρνω αλλά ούτε πήρα ποτέ κάποιο επίδομα. Του Γιάννη το επίδομα πάει απευθείας στο σπίτι, του Ηλία το στέλνουν σε εμάς και επειδή δεν μας φτάνουν τα ελάχιστα λεφτά που παίρνει η γυναίκα μου τα χρησιμοποιούμε για τις ανάγκες του σπιτιού με αποτέλεσμα να μένει απλήρωτο το σχολείο του. Χρωστώ και στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις λεφτά και όταν έγινε το πρώτο δικαστήριο δεν είχα να πληρώσω , έγινε το δεύτερο, και στο τρίτο είχα πάει φυλακή. Η αστυνομία με παίρνει συνέχεια τηλέφωνο και όταν έρχονται στο σπίτι για να με βρουν εγώ κρύβομαι για να μην με συλλάβουν.

Έχουμε απελπιστεί με τη γυναίκα μου και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε πια. Τα προβλήματα τα μας δεν έχουν τέλος >>

Δυστυχώς πέρα από τα προβλήματα υγείας καθώς και τα διάφορα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας ήρθε να προστεθεί και η ανεργία. Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης η ανεργία χτυπάει την πόρτα πολλών νοικοκυριών με πολλές αρνητικές προεκτάσεις όσον αφορά την ψυχική αλλά και σωματική υγεία των ατόμων που την βιώνουν. Στις περιπτώσεις ανέργων που χάνουν μια μακροχρόνια σταθερή εργασία το στρες που βιώνουν θεωρείται πως είναι μεγαλύτερο από το στρες που εκλύεται από το θάνατο ενός καλού φίλου ή από την ύπαρξη μιας σοβαρής αρρώστιας στην οικογένεια. Η απογοήτευση , η πικρία, η αίσθηση ανικανότητας συντήρησης του εαυτού και της οικογένειας δημιουργούν αμφιθυμικά συναισθήματα του ανέργου σε σχέση με την οικογένεια του που μπορεί να εκφραστούν μέσα από συνεχή ευερεθιστότητα, συγκρούσεις, σεξουαλικές δυσλειτουργίες και τάσεις φυγής . Η ημιαπασχόληση ή η απασχόληση σε χαμηλόμισθες ανασφάλιστες εργασίες με αβέβαιο μέλλον όπως την περίπτωση της κυρίας Αθηνούλας , αν και ενδέχεται να μετριάζει κάπως τα άμεσα συναισθήματα απογοήτευσης και πικρίας των ανέργων δεν εξωραΐζει το βαθύτερο άγχος που προέρχεται από την αίσθηση απώλειας ελέγχου της ζωής και του σπασίματος των ονείρων του εργαζόμενου.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166