Yakuza 4 (video game review)

Καλώς ήρθατε στο Kamurocho, την πιο κακόφημη συνοικία του Tokyo, όπου η κυκλοφορία στους δρόμους κατά τη νύχτα είναι σκέτη αυτοκτονία και ακόμα και το τελευταίο ψιλικατζίδικο ελέγχεται από την ιαπωνική μαφία. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά εδώ. Η κλοπή των 10 δισεκατομμυρίων yen, η εισβολή της κορεατικής μαφίας και η προσπάθεια απαλλοτρίωσης μιας παραλίας της Οκινάουα για τουριστικούς και στρατιωτικούς σκοπούς, είχαν έναν κοινό παρονομαστή: τον Kazuma Kiryu, τέταρτο αρχηγό της Tojo Clan, ο οποίος έσωσε την κατάσταση σε όλες τις περιπτώσεις, ξεπερνώντας φαινομενικά απροσπέλαστα εμπόδια.

Ο νέος παίκτης του Yakuza μπορεί να μάθει για όλα αυτά παρακολουθώντας τις, διαθέσιμες από το κεντρικό μενού, κινηματογραφικές σκηνές από τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς, συνειδητοποιώντας έτσι πολύ καλύτερα το ειδικό βάρος των χαρακτήρων που εμπλέκονται. Αν και σε γενικές γραμμές το Yakuza 3 έκανε επιτυχημένα τη μετάβαση στο PlayStation 3, έδινε περιστασιακά την αίσθηση ενός κουρασμένου franchise, με τις μεγάλες σεναριακές «κοιλιές» και την υπερβολική χρήση ηθικολογιών. Αν και πέρασε μόλις ένας χρόνος, το Yakuza 4 στοχεύει ευθέως στα όποια αρνητικά στοιχεία του παρελθόντος και εξαλείφει την πλειοψηφία τους.

Αυτή τη φορά ο Kazuma δεν είναι μόνος και η ιστορία δεν περιστρέφεται γύρω από αυτόν. Η SEGA, κρίνοντας ότι η λογική «ένας εναντίον όλων» έχει τελματώσει, ενσωμάτωσε στο νέο Yakuza τέσσερις πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες, επιχειρώντας να προσδώσει ποικιλία τόσο στο σενάριο, όσο και στο σύστημα μάχης του παιχνιδιού. Τι είναι όμως το Yakuza;

Η ερώτηση αυτή φαντάζει περιττή για το τέταρτο μέρος ενός franchise, όμως οι πωλήσεις του στην δυτική αγορά είναι αντιστρόφως ανάλογες με την αξία του, αφού πρόκειται για ένα «ιαπωνικό» video game από κάθε άποψη, το οποίο δεν έχει την απήχηση που θα ήθελε στο δυτικό κοινό. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια σειρά που έχει χαρακτηριστεί ως συνδυασμός των Shenmue, Grand Theft Auto και Streets of Rage, με στοιχεία ιαπωνικού RPG και πολλά, όμορφα σκηνοθετημένα, cut-scenes.

Ο παίκτης περιπλανάται ελεύθερα στους δρόμους του Kamurocho, μαχόμενος τους πολυάριθμους εγκληματίες που τους λυμαίνονται και είτε ακολουθεί την πορεία που χαράσσεται από το σενάριο, είτε ασχολείται με τα side-missions, τα καζίνο και τις υπόλοιπες διαθέσιμες «εξω-σεναριακές» δραστηριότητες.

Παρά τα προαναφερθέντα «δάνεια», το Yakuza διατηρεί τη δική του, ισχυρή ταυτότητα, η οποία προσδιορίζεται κυρίως από τον παράγοντα «ψυχή», ο οποίος δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα κείμενο. Κεντρικό θέμα του παιχνιδιού αυτή τη φορά είναι η διαφθορά της αστυνομίας. Η πλοκή εξακολουθεί να χρησιμοποιεί κάποιες «φθηνές» λύσεις για την εξέλιξή της, όμως η προσθήκη των τριών νέων χαρακτήρων που πλαισιώνουν τον Kazuma έχει ωφελήσει ιδιαίτερα τον τομέα της αφήγησης. Το σενάριο κατέχει, όπως πάντα, πρωταγωνιστικό ρόλο και εξελίσσεται σε κανονική αλληλουχία και όχι παράλληλα.

Οι τέσσερις πρωταγωνιστές αρχικά δεν γνωρίζονται μεταξύ τους κι έτσι η πλοκή έχει τέσσερα ξεχωριστά σημεία εκκίνησης, τα οποία σταδιακά εντάσσονται σε ένα ενιαίο πλαίσιο. Πρόκειται για μία δομή που επιτρέπει στο Yakuza 4 να αποφύγει τις σεναριακές κοιλιές των προκατόχων του και να αποκτήσει έναν άλλο αέρα με τις χαρισματικές παρουσίες των τριών νέων χαρακτήρων.

Η «επί τέσσερα» λογική του παιχνιδιού έχει κι άλλα πλεονεκτήματα. Αν και οι γενικές αρχές του συστήματος μάχης ακολουθούν ενιαία λογική και εξακολουθούν να βασίζονται στο συνδυασμό combos, χρήσης του περιβάλλοντος, σωστά συγχρονισμένων αντεπιθέσεων και υπερβολικά βίαιων context-sensitive ενεργειών, υπάρχει μεγάλη ποικιλία στον τρόπο που εξουδετερώνουν τους ατυχείς εκπροσώπους του υποκόσμου οι τέσσερις πρωταγωνιστές.

Ο Akiyama χρησιμοποιεί τεχνικές Tae Kwon Do, με σχεδόν αποκλειστική χρήση λακτισμάτων, θυμίζοντας ελαφρώς τον Hwoarang του Tekken, ενώ έχει την τάση να ξεφτιλίζει τους εχθρούς του, με συνεχή taunts. Ο «πολλά-βαρύς» Saejima χρησιμοποιεί τον όγκο και τη δύναμή του για throws και συντριπτικές charged επιθέσεις, ο Tanimura αντεπιτίθεται έξυπνα μέσω τεχνικών Aikido και ο Kiryu συνθλίβει τους αντιπάλους του με τον γνωστό από το παρελθόν συνδυασμό karate και street fighting.

Αρχικά, το σύστημα μάχης δείχνει απλό. Ωστόσο, αν και δεν διεκδικεί την κορυφή από άποψης μηχανισμών, είναι απολύτως συμπαγές και αποδίδει με εμφατικό τρόπο την βιαιότητα των αναμετρήσεων «του δρόμου», ενώ επωφελείται και από την εύστοχη τροποποίηση του μηχανισμού leveling. Πλέον, κάθε νέο level παρέχει έναν αριθμό “souls”, τα οποία αποτελούν το συνάλλαγμα για την οικειοποίηση νέων τεχνικών. Επιπλέον, νέες κινήσεις μπορούν να γίνουν διαθέσιμες και ύστερα από training με τον δάσκαλο πολεμικών τεχνών που αντιστοιχεί σε κάθε χαρακτήρα, αλλά και με την παρακολούθηση των “Revelations”, κωμικών σκηνών που διαδραματίζονται σε συγκεκριμένα σημεία του Kamurocho και λειτουργούν ως έμπνευση για την εκμάθηση νέων τεχνικών.

Το περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζονται όλα αυτά, η συνοικία Kamurocho, πιστή μεταφορά της πραγματικής Kabukicho, είναι πιο ζωντανό από ποτέ, με καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες που αποτελούν πιστά αντίγραφα των πραγματικών και δραστηριότητες που μπορεί εύκολα να αποσπάσουν τον παίκτη από την κεντρική αποστολή του. Μπιλιάρδο, γκολφ, μπόουλινγκ, πινγκ-πονγκ, διαχείριση Hostess Club, εκπαίδευση νέων μαχητών, μονομαχίες στην αρένα και πολλά άλλα, συνεισφέρουν στην εκτόξευση της ήδη μεγάλης διάρκειας ζωής του παιχνιδιού. Ενδεικτικά, το playthrough του γράφοντος διήρκεσε περίπου 40 ώρες, οι οποίες αντιστοιχούσαν σε 29% ολοκλήρωση του διαθέσιμου έξτρα περιεχομένου…

Μπορεί να μην περιλαμβάνεται κάποια νέα πόλη, όπως η Okinawa του Yakuza 3, όμως το ίδιο το Kamurocho υφίσταται πλέον σε τρία επίπεδα: υπόγειο, επίγειο και υπέργειο. Η προσθήκη ενός δικτύου υπονόμων, υπόγειων πάρκινγκ και ταρατσών προσδίδει την αίσθηση της πραγματικής τοποθεσίας πιο έντονα σε σχέση με το παρελθόν, χωρίς να θυσιάζεται η συνοχή του κόσμου του παιχνιδιού, όπως συνέβαινε με την Okinawa, στην οποία μπορούσε να μεταβεί ο παίκτης μόνο όποτε το επέτρεπε το σενάριο. Ο σχεδόν μονοετής κύκλος ανάπτυξης της σειράς μπορεί να κρύβεται περίτεχνα από την συνολική ποιότητα του αποτελέσματος, είναι όμως υπεύθυνος για τις μεγαλύτερες αδυναμίες του παιχνιδιού και κυρίως για την αναχρονιστική φύση του τεχνικού τομέα του.

Τα σύντομα μεν, αλλά συνεχή loading, οι «αόρατοι τοίχοι», η λειτουργική, αλλά σχετικά «κουρασμένη» μηχανή γραφικών και η παρουσία των γραπτών «μουγκών» διαλόγων που έρχονται σε άσχημη αντίθεση με τα εξαιρετικά ιαπωνικά voice-overs των cut-scenes, δυσχεραίνουν την προσπάθεια διεύρυνσης του εκτός Ιαπωνίας κοινού του Yakuza 4. Οι τάσεις μελοδραματισμού είναι πάντως μικρότερες σε σχέση με το παρελθόν και αντισταθμίζονται από αντίστοιχες ποσότητες -ιαπωνικού- χιούμορ, ενώ το soundtrack είναι το καλύτερο της σειράς, λόγω του εύρους, αλλά και της ποιότητας των συνθέσεων.

Σε κάθε περίπτωση, το πείραμα των τεσσάρων χαρακτήρων πέτυχε και έφερε έναν αέρα ανανέωσης, που προδιαθέτει θετικά για την συνέχεια. Το Yakuza 4 μπορεί να θεωρηθεί ως ο καλύτερος εκπρόσωπος του franchise από πολλές απόψεις, ξεπερνώντας σίγουρα το τρίτο μέρος της σειράς, ενώ εξακολουθεί να αποτελεί μία μοναδική παρουσία στο χώρο των video games, προσφέροντας κλεφτές ματιές σε μία από τις πιο ιδιαίτερες πτυχές της ιαπωνικής κουλτούρας.