Υποχωρώ κι οπλοφορώ…

Υποχωρώ κι οπλοφορώ...

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Όταν ερωτεύεσαι, πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις. Μέχρι ποιο σημείο όμως; Μια αναγνώστρια του Texnologia.Net συνειδητοποιεί πόσο δύσκολο είναι να το βρεις (το σημείο).

Δεν ξέρω αν η ιστορία μου σας ενδιαφέρει. Δεν ξέρω αν θα τη δημοσιεύσετε. Εγώ πάντως σας τη μεταφέρω, ίσως σαν αφορμή για κάποιο άρθρο. Σίγουρα οι άντρες δε θέλουν μια ζηλιάρα, «μυγιάγγιχτη» κοπέλα, που να τους λέει συνεχώς: «Γιατί, Μιχαλάκη μου, πρέπει να βγεις για καφέ με την κολλητή σου; Δεν την είδες πάλι πριν δυο μήνες;».

Όμως πολλές φορές μέσα στο άγχος μας να φανούμε υπεράνω -σύμφωνα με το νέο savoir aimer- θυσιάζουμε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και ψυχικής υγείας. Για να μη θίξω τη σωματική υγεία, η οποία καταλήγει στο καλάθι των αχρήστων μαζί με τα περιτυλίγματα από δεκαπέντε σοκολάτες -σε αυτή την περίπτωση όχι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής σου- που καταβρόχθισες για να πνίξεις τον πόνο σου!

Αρκετά όμως με τις φλυαρίες, ήρθε η ώρα να μπω στο θέμα.

Τρεις είναι πλήθος

Ήμουν φίλη με μια κοπέλα εννέα χρόνια περίπου. Ίσως να μην ήμασταν τόσο κολλητές παλιότερα, όμως τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε γίνει αχώριστες. Ξενύχτια μαζί, καφέδες, γυμναστήριο, man hunting… Ήταν ο τύπος της κοπέλας που συνεχώς ήταν ερωτευμένη και πίστευε ότι όλοι έπεφταν στα γραμμωμένα πόδια της. Με τον Νίκο ήταν διαφορετικά. Είχαν γνωριστεί και είχαν κάνει μια σύντομη σχέση στα 15 τους. Τώρα είχαν μείνει απλώς καλοί φίλοι. Έτσι νόμιζα εγώ τουλάχιστον!

Όταν λοιπόν ανυποψίαστη εξεδήλωσα το ταπεινό μου ενδιαφέρον για τον Νικολάκη της, εκείνη, αντί να χαρεί που οι δυο κολλητοί της αποφάσισαν να ενώσουν τις μοναχικές ψυχές τους τα κρύα βράδια του χειμώνα (καλοκαίρι ήταν, αλλά ας μη χαλάσουμε την εικόνα), σταμάτησε να μου μιλάει. Έπεσα από τα σύννεφα!

Φαίνεται ότι κάπου ανάμεσα στον Δημήτρη, το γυμναστή που φλέρταρε, στον Χάρη, τον οποίο έβλεπε για σοβαρή σχέση, και στους αμέτρητους άλλους θαυμαστές που έλιωναν γι’ αυτήν, θυμήθηκε ότι ενδιαφέρεται και για τον Νικολάκη (για το μέλλον βέβαια!). Κι εγώ κατέληξα στο εδώλιο του κατηγορουμένου – και μάλιστα χωρίς ελαφρυντικά. Κατηγορητήριο: «Γιατί έκανες κάτι μαζί του, ενώ ήξερες πώς ένιωθα;»-, άσχετα αν και εκείνη το κατάλαβε ότι ένιωθε «έτσι» αφού έκανα σχέση μαζί του.

Έπρεπε να είμαι ο μάντης Τειρεσίας, βλέπετε! Ή «Γιατί δε μου το είπες πιο νωρίς, ώστε να μου δώσεις χρόνο να καταλάβω τι νιώθω;» – άσχετα αν της το είπα μόλις το κατάλαβα και παρόλο που είχε κάμποσα χρονάκια στη διάθεσή της να το καταλάβει! Το μόνο που θα μπορούσα να καταλογίσω στον εαυτό μου είναι ότι δε ζύγισα καλύτερα την κατάσταση και πίστευα ότι όλα θα ήταν πολύ απλά. Ήξερα ότι ήταν πολύ δεμένοι, όχι όμως ότι θα μπορούσε να υπάρξει πλέον κάτι ερωτικό ανάμεσά τους.

Μετά από ένα μήνα ψυχρότητας, με εμένα να απολαμβάνω το αμόρε μου σε καταγάλανες παραλίες και εκείνη να συμπεριφέρεται όπως η Μαρινέλλα -μαυροφορεμένη, με τάσεις απομόνωσης, τραγουδώντας «Άνοιξε πέτρα να κρυφτώ, χάνω τον άντρα που αγαπώ» (βέβαια στο ενδιάμεσο έκανε και μια αποτυχημένη προσπάθεια με τον Χάρη, προφανώς για να ξεπεράσει το σοκ που της προκάλεσα!)- έκανα προσπάθεια να συμφιλιωθώ μαζί της. Για το καλό της φιλίας μου, του Νίκου, το δικό μου. Για να ξέρω ότι έκανα κάθε προσπάθεια να σώσω μια φιλία εννέα χρόνων.

Γιατί εν μέρει καταλάβαινα, μέσα σ’ αυτόν τον παραλογισμό, ότι για εκείνη ο Νίκος ήταν ένα γλυκό κομμάτι του παρελθόντος το οποίο εγώ διεκδίκησα. Κι αυτό την πλήγωσε. Την άφησα να μιλήσει στον Νίκο για τα συναισθήματά της. Αν και κατά βάθος το έκανα περισσότερο για μένα, για να είμαι σίγουρη ότι ο Νίκος την έχει ξεπεράσει, γιατί παρά την παιδικότητα της σχέσης τους την είχε αγαπήσει. O Νίκος όμως παρέμεινε μαζί μου (όχι πως δεν τη διαβεβαίωσε ότι είναι πολύ σημαντική γι’ αυτόν).

Από μακριά κι αγαπημένοι;

Και εκεί που χαρούμενη (σαν σε διαφήμιση – χαμόγελο Colgate και κέφι σαν να φοράς σερβιέτες «περπατάς και πετάς») και ανυποψίαστη (ακόμη μια φορά) απολάμβανα τον έρωτά μου με τον Νίκο τις τελευταίες μέρες του στην Ελλάδα, αφού σε λίγο θα έφευγε για το Παρίσι όπου και σπούδαζε, έπεσα από τα σύννεφα:

Δύο μέρες αφότου θα πήγαινε ο Νίκος Παρίσι, θα τον επισκεπτόταν και εκείνη. Για μία έβδομάδα. Παρά τις καταστάσεις που μεσολάβησαν, παρά την εξομολόγηση, εκείνη το θεώρησε σωστό. Ίσως το είδε και σαν μια προσπάθεια να μου αποδείξει ότι τίποτα δε θα σταθεί εμπόδιο ανάμεσα σε εκείνη και τον Νίκο. Άλλωστε μου δήλωσε ότι δε θέλει να χαλάσει τη σχέση της με τον Νίκο (γιατί άραγε;). Για μένα αδιαφορούσε.

Δεν αποτελούσα πλέον μέρος της ζωής της. Παρόλο που τη σχέση δεν την έκανα μόνη μου (δεν έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο ακόμα!). Θα μου πείτε, τι κάνει ο Νίκος για όλα αυτά; Δεν παίρνει θέση. Γιa αυτόν είμαστε δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Θέλει -και έχει- και τις δυο.

Εκείνη τώρα είναι στο Παρίσι. Μαζί του. Εγώ θα πάω σε ένα μήνα περίπου, λόγω εξεταστικής. Αυτές οι μέρες που είναι μαζί με σκοτώνουν. Σκέφτομαι ότι πάνε βόλτες μαζί, μαγειρεύουν μαζί, διασκεδάζουν μαζί, μέχρι που κοιμούνται μαζί (καθότι δεν υπάρχει καναπές στο σπίτι του, μόνο ένα διπλό κρεβάτι). Χρόνος που θα έπρεπε εγώ να μοιράζομαι μαζί του. Τι μου μένει να κάνω; Να τρώω τα νύχια μου από το άγχος, ευχόμενη να περάσουν αυτές οι μέρες όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Θα με ρωτήσετε γιατί το περνάω όλο αυτό. Η απάντηση απλή, αν και όχι εύκολη: είμαι ερωτευμένη.

Όχι, το ηθικό δίδαγμα δεν είναι «μην κάνετε μανικιούρ όταν αντιμετωπίζετε αισθηματικά προβλήματα». Τουλάχιστον για μένα. Μου φαίνεται ότι ακόμα το αναζητώ. Μήπως ότι στον έρωτα, αλλά και στη φιλία, τίποτα δεν είναι απλό; Μήπως ότι δεν πρέπει να είμαστε πάντα υπερβολικά υποχωρητικές και να μάθουμε να διεκδικούμε; Μήπως ότι, παρά τον πόνο που μπορεί να μας προκαλεί κάποιες φορές ο έρωτας, κατά βάθος δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν; Γιατί, ain’t love grand?

Προηγούμενο άρθροΔεν πρέπει να παίζεις με τους άντρες. Δεν ισχύει
Επόμενο άρθροFord Fiesta 1.4 vs Opel Corsa 1.4 vs Seat Ibiza 1.4 σύγκριση
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας