Όταν οι Ρωμαίοι δημιούργησαν το Londinium δίπλα στον Τάμεση, που κατά βάση ήταν τότε βάλτος, το αφιέρωσαν στην Αφροδίτη και τον Ερμή. Η πόλη έπρεπε να δικαιώσει τους ιδρυτές της.
Η Carnaby Street, η King’s Road, το Notting Hill είναι σηµεία αναφοράς για το Λονδίνο µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Σε µια Βρετανία που µαστίζεται από την οικονοµική κρίση και χάνει την ιµπεριλαιστική της αίγλη καθώς χάνει τις αποικίες της τη µία µετά την άλλη, το Λονδίνο θα βρει τη λύση στην Τέχνη, τη µουσική, τη µόδα.
Στην Carnaby Street συχνάζουν οι Beatles, αλλά εκεί έχει ανοίξει και η Μέρι Κουαντ την πρώτη µπουτίκ δηµιουργών, το Bazaar, όπου λανσάρονται µεταξύ άλλων το µπικίνι και η µίνι φούστα. Το club Ufo φιλοξενεί τους Pink Floyd, οι τζαµαϊκανοί ρυθµοί αρχίζουν να επιβάλλονται, LSD και µαριχουάνα, ρέγκε και ελεύθερος έρωτας οδηγούν στην οικονοµική ανάπτυξη, το χρήµα ρέει και ακολουθεί η χρυσή περίοδος του ’70.
Το glam rock, η πολύχρωµη αισθητική, τον ελεύθερο έρωτα χαρακτηρίζουν για την επόµενη πενταετία την πόλη. Ο Bowie θα εµφανιστεί για πρώτη φορά µε φουστάνι και θα προβάλει την αµφισεξουαλικότητα ως εναλλακτική, ενώ οι Roxy Music µας µυούν στο κιτς και οι Queen µιµούνται την αυτοκρατορική ρωµαϊκή περίοδο.
Το καρναβάλι στο Notting Hill εγκαινιάζεται το 1965 και οι ethnic µουσικές παλαιών αποικιών αποτελούν φυτώριο για νέες συνθέσεις. Απέναντι σε όλα αυτά και κυρίως στην αµερικανική disco, που εισβάλλει στα κλαµπ την ίδια περίοδο, µια καθαρά βρετανική µορφή της αναρχίας ξεπροβάλλει ατίθαση στην King’s road. Στο νουµερο 430 η Vivienne Westwood µε τον Malcolm McLaren ανοίγουν το 1971 µια µπουτίκ-γιάφκα, εισάγοντας το punk.
Το Λονδίνο είναι μια πρωτεύουσα που διαρκώς ανανεώνεται. Το έχει αποδείξει μέσα από λαϊκές εξεγέρσεις, λιμούς, καταστροφικές πυρκαγιές…
Συνδέοντας τη µόδα των λαϊκών τάξεων µε τα χοντρόσολα παπούτσια και τις αλυσίδες των αγγέλων της κολάσεως µε ρετάλια ρούχων, παραµάνες και περίεργα χτενίσµατα για τα µοντέλα που θυµίζουν ινδιάνικες φυλές, γεννιέται ένα κίνηµα που επηρεάζει τη µουσική σκηνή και το πνεύµα των παιδιών της µεσαίας τάξης. Το Λονδίνο είναι µια πρωτεύουσα που διαρκώς ανανεώνεται και το έχει αποδείξει µέσα από τέσσερις λαϊκές εξεγέρσεις, τρεις λιµούς, δύο καταστροφικές πυρκαγιές, έναν εµφύλιο, ένα κύµα αµείλικτων βοµβαρδισµών καθώς και άπειρες οικονοµικές κρίσεις. Πνιγµένη στην οµίχλη, τη βροµιά και τη βιοµηχανική µόλυνση από το 1830 έως τη δεκαετία του 1980, σήµερα είναι η αγαπηµένη πόλη των χρηµατιστών και των τουριστών.
Παρά τον συντηρητισµό της, µέχρι τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο εκλέκτορες από τις συντεχνίες έβγαζαν µε άµεση εκλογή τον εκάστοτε δήµαρχο, έχει το προνόµο να αποδέχεται την πολιτική διαφορετικότητα, να απορροφά τον υπόκοσµο και να µετατρέπει σε καινοτοµίες όλες τις εκκεντρικές τάσεις. Οι τελευταίες γεννούν χρήµα από το τίποτα και δηµιουργούν µαζικά ρεύµατα Το δηµόσιο χρέος είναι ανακάλυψη των Λονδρέζων αλλά και το µάρκετινγκ, όπως και η σύγχρονη λογική που κρύβεται πίσω από τις ασφάλειες. Μην ξεχνάµε πως το Lloyd’s ήταν αρχικά ένα πολυσύχναστο καφενείο σε ένα λιµάνι.
Με λίγα λόγια, οι βρετανοί έχουν τα εχέγγυα να δημιουργήσουν, να στηρίξουν και να συντηρήσουν μία καινοτόμο πόλη, σαν να πρόκειται για μία συνοπτική διαδικασία, που τυπικά φαντάζει τόσο εύκολη, σαν να μοιάζει παιχνιδάκι. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο με τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα.
Άλλωστε είναι κοινό μυστικό ότι δεν αρκεί μόνο η τεχνολογία για να δημιουργήσεις κάτι τόσο σπουδαίο, αλλά χρειάζεται πάνω από όλα οργάνωση από τα άτομα που βρίσκονται στα ανώτατα κλιμάκια των αρμοδίων φορέων, και φυσικά μία αποφασιστική κυβέρνηση που θα είναι διατεθειμένη να τολμήσει στην πράξη και όχι στα λόγια, όπως είθισται να γίνεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες, για να μην πω από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα.
