Είναι ξανθιά, μικροκαμωμένη, δηλώνει ταλαντούχα αλλά ο κόσμος δεν ξέρει τι χρώμα εσώρουχα φοράει (άρα δεν είναι η Britney Spears) ούτε έχουμε δει το ευχάριστο πρόσωπό της σε κάποια ταπεινωτική mugshot (οπότε δεν είναι ούτε η Alison Lohman)…ποια είναι; Eίναι η Sarah Polley, ένα εξαιρετικό προιόν Καναδικής εισαγωγής που αρνείται – προς τιμήν της – να υποκύψει στην αδυσώπητη αλυσίδα παραγωγής του Hollywood.
H Sarah γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1978 στο Toronto, μέσα σε μια οικογένεια που ουσιαστικά δεν της άφηνε καν επιλογή όσον αφορούσε την μελλοντική της απασχόληση. Ο πατέρας της, Michael Polley ήταν ηθοποιός και η μητέρα της, Diane, ηθοποιός αλλά και casting director, ένα επάγγελμα που παρέχει σε έναν ανερχόμενο ηθοποιό ό,τι πιο πολύτιμο μπορεί να ζητήσει: Γνωριμίες. Αυτό φυσικά δεν μπορούσε να το ξέρει η Sarah, αφού ήταν μόλις τεσσάρων χρονών όταν για πρώτη φορά δήλωσε πως θέλει να γίνει ηθοποιός, αλλά η μαμά Polley ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να πραγματοποιήσει την επιθυμία της κόρης της.
Το επάγγελμα του child actor δεν είναι βέβαια και η μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας (ή ευτυχίας-ρωτήστε, με κάποιον τρόπο, και την Judy Garland) αλλά η Sarah άρχισε από τα εφτά της χρόνια να εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα.Τίποτα το εκθαμβωτικό, όπως άλλωστε ήταν και το αναμενόμενο, αλλά οι παρουσίες της σε τηλεοπτικές σειρές (Night Heat – 1985), τηλεοπτικά φιλμ (Heaven on Earth) ή κινηματογραφικές παραγωγές (One Magic Christmas, Confidential) φέρνουν την ούτε καν δεκάχρονη Polley στην…κοιλιά του κτήνους που λέγεται σινεμά.
Δεν είναι όλες οι απόπειρές της χαμένες στη λήθη – τα Heaven on Earth και Pretty Kill είναι αρκετά καλοί «φονιάδες ώρας» – αλλά η Polley, με εξαίρεση τον ρόλο της στην παιδική μίνι σειρά Ramona (που της δώρισε και την υποψηφιότητα για το βραβείο Gemini), έπρεπε να περιμένει ως το 1988 και το The Adventures of Baron Munchausen, για να πατήσει τα πόδι της σε ένα σετ όπου η ιδιοφυΐα δεν ήταν προστατευόμενο είδος. Το φιλμ του Gilliam, όπως όλοι ξέρουμε και όπως όλοι επαναλαμβάνουν, ήταν μια τρομακτική εμπορική αποτυχία αλλά ο παραμυθένιος κόσμος που δημιούργησε ο σκηνοθέτης μάγεψε την Polley, που συνοδευόταν στο καστ της ταινίας και από τον πατέρα της.
Η καριέρα της συνεχίστηκε με αμείωτη αφοσίωση στην τηλεόραση (με κάποιος μικρές εξαιρέσεις όπως τα Exotica, Children First) και οι πρώτες επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν: Ήταν με την εμφάνισή της στο Lantern Hill που απέσπασε τα πρώτα ειλικρινή θετικά σχόλια (και ένα Gemini Award) ενώ με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο Road to Avonlea (1989) μπήκε με το σπαθί της στην χρυσή λίστα της Καναδικής show business – που μπορεί να μην είναι τόσο παντοδύναμη όσο η Αμερικάνικη, αλλά παραμένει «χρυσή λίστα». Αν και 12χρονη, η Polley βλέπει πλέον τον λογαριασμό της στην τράπεζα να αυξάνεται αλλά θα τα αντάλλασσε όλα χωρίς δεύτερη σκέψη προκειμένου να αποφύγει το δυσάρεστο γεγονός που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στον χαρακτήρα της:
Χάνει την μητέρα της από καρκίνο και αναγκάζεται να ωριμάσει πριν την ώρα της, αρχίζοντας να έχει μια πιο βαθιά άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω της αλλά και όσα αφορούν το επάγγελμά της, με αποτέλεσμα να εκφράσει έντονα την δυσαρέσκειά της για την τροπή του Road to Avonlea όταν η αδηφάγα Disney σφετερίστηκε την παραγωγή. H ποντικοεταιρία, εκνευρισμένη από την εχθρική συμπεριφορά της μικρής αποφασίζει να της κόψει τη…μπάλα, τοποθετώντας στην κορυφή της λίστας των ανεπιθύμητων.
Μικρό το πρόβλημα για την επαναστάτισσα Sarah. Αποχωρεί από τη σειρά και αποφασίζει πως ο κόσμος έχει ανάγκη από άτομα που θα φωνάξουν ενάντια στην αδράνεια και την κακοβουλία των αρχών, με αποτέλεσμα να παρατήσει το σχολείο αλλά και την ηθοποιία και να μετατραπεί σε ταραχοποιό, με χόμπι τις διαδηλώσεις εναντίον της Καναδικής συντηρητικής κυβέρνησης.
Οι ενστάσεις της, όπως και αυτές όλων των υπολοίπων, αντιμετωπίζονται με βία και η Sarah, απογοητευμένη από την έλλειψη υποστήριξης, επιστρέφει στο σινεμά με το The Sweet Hereafter, το αριστούργημα του Atom Egoyan. Πολλοί εκτίμησαν το εξαιρετικό αυτό φιλμ αλλά η Boston Society of Film Critics δεν παρέλειψε να αποδώσει τα εύσημα και στην Polley, για την ερμηνεία της στο ρόλο της Nicole.
Παρά το κινηματογραφικό big bang με το οποίο η Polley ξανά έσκασε στον κινηματογράφο, η καναδέζα ηθοποιός συνέχισε να κρατάει χαμηλό προφίλ αποφεύγοντας συστηματικά τις μεγάλες παραγωγές. Ήταν μια απόφασή της την οποία υπερασπίζεται με μανία, δηλώνοντας πως ο κινηματογράφος είναι κάτι πολύ ανώτερο από τις απλές μπίζνες και πως η ηθικές της αξίες την υποχρεώνουν να γυρίζει φιλμ με περιεχόμενο.
Έτσι εμφανίζεται στο Τhe Planet of Junior Brown, φιλμ που τη φέρνει και πάλι στην τροχιά των Gemini Awards, αλλά και το Jerry and Tom, μια μαύρη κωμωδία με στιλάτο καστ ( Joe Mantegna, Sam Rockwell, William H. Macy), πριν το eXistenZ (όχι τον πιο επιτυχημένο Cronenberg) ή το νεανικό, pulp fiction-ίζων Go! (1999), μαζί με τη μέλλουσα κυρία Cruise. Δεν είναι ταινίες που έσπασαν τα ταμεία, ή έκαναν τον κόσμο να σχηματίζει ουρές έξω από τα Blockbuster Video αλλά η Polley επιδεικνύει ένα αξιοθαύμαστο γούστο στην επιλογή «μικρότερων» σεναρίων, κάτι που δεν θα αλλάξει ούτε με την νέα χιλιετία, παρά το γεγονός πως η Polley έγινε σαφώς πιο αναγνωρίσιμη.
Την ίδια περίοδο η ανικανοποίητη, αεικίνητη Polley αποφασίζει πως κανένα φιλμ δεν θα είναι αρκετά προσωπικό αν δεν το σκηνοθετήσει η ίδια, αρχίζοντας με τα Don’t Think Twice και The Best Day of My Life μια περιπέτεια που φτάνει ως και τις μέρες μας. Όσον αφορά την κινηματογραφική της πρόοδο δηλώνουμε πλήρη άγνοια για το This Might Be Good του 2000, ενώ το The Weight of Water της Bigelow ακούστηκε περισσότερο αλλά ανήκε ολοκληρωτικά στο Sean Penn.
Oι ενδιαφέρουσες προτάσεις δεν λείπουν:
O Cameron Crowe εκτιμά τον ατίθασο, «ροκ» χαρακτήρα της Polley και της προτείνει τον ρόλο της Hudson στο Almost Famous αλλά η Sarah, νιώθοντας πως το αξιοσέβαστο budget αλλά και το επιθετικό promotion του φιλμ θα την έκαναν να παραβεί τις προσωπικές της υποσχέσεις, αποσύρεται και πάλι στον ήρεμο Καναδά για να γυρίσει το The Law of Enclosures του John Greyson, προκαλώντας την απογοήτευση τόσο του Crowe όσο και του Brad Pitt που προοριζόταν για τον ρόλο του Russell Hammond και που ήθελε διακαώς να συνεργαστεί με την Polley.
H Sarah δεν πτοείται από την αδιαφορία που οι περισσότεροι επιφύλαξαν στο Law of Enclosures και συνεχίζει την προσωπική της εκστρατεία για συνεργασίες με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Michael Winterbottom, τις οδηγίες του οποίου δέχεται για το The Claim(2000), ή ο Hal Hartley που την θέλει για το No Such Thing , μια προσωπική, ενδιαφέρουσα εκδοχή του Beauty and the Beast. Αποφεύγουμε με τακτ το The I Inside, μια καλή ιδέα με μέτρια εκτέλεση, ενώ κάνουμε μια ειδική μνεία στο The Event, πριν φτάσουμε στο δραματικό αλλά και απρόσμενα ποιητικό My Life Without Me αλλά και το Dawn of the Dead, ένα φιλμ που θεωρητικά δε θα έπρεπε καν να ανήκει στη λίστα με τις επιλογές της Polley.
Remake ενός επιτυχημένου θρίλερ, δεν είναι και η καλύτερη επιλογή για μια φανατικά συνειδητοποιημένη ηθοποιό, αλλά η Polley μάλλον …ξεγελάστηκε από την αθόρυβη παραγωγή και δέχτηκε τον ρόλο της σκληροτράχηλης νοσοκόμας που παραλίγο να την κάνει σταρ. Ο Zack Snyder, που τα έχει… 300, χειρίστηκε καλύτερα την επιτυχία του φιλμ, αλλά η Polley (έντρομη, στοιχηματίζουμε) αναζήτησε εξαγνισμό στα γνωστά της καταφύγια-αυτή τη φορά πρόκειται για τα Sugar (2004), Siblings (2004) και Don`t come knocking, του Wim Wenders.
Σίγουρα θα ήταν σημαντική επιλογή για την καριέρα της το The Secret Life of Words, όπου συνεργάστηκε με τον επίσης αμετανόητο ακτιβιστή Tim Robbins, χωρίς φυσικά να παραβλέψουμε πως πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία – κάτι που παρατήρησαν και οι Ευρωπαίοι κριτικοί που γέμισαν την Polley με nominations.
Αν και δεν δίστασε να ταυτίσει το όνομά της με ..ανορθόδοξες παραγωγές, όπως το Beowulf & Grendel του Sturla Gunnarsson, από ότι φαίνεται ο σαράκι της σκηνοθεσίας έφαγε την Sarah, που αποφάσισε πως ήρθε η στιγμή να φέρει στην οθόνη μια ιστορία που νιώθει πως την αγγίζει προσωπικά.
Το Away from Her, φιλμ που θα δούμε σύντομα στις οθόνες μας, είναι βασισμένο σε μια ιστορία της Alice Munro και η Polley δήλωσε πως μια από τις πρωταγωνίστριες της ιστορίας (η σύζυγος που πάσχει από Alzheimer)της θυμίζει την γιαγιά της που έπασχε από την ίδια ασθένεια. Η ταινία είχε θετική αποδοχή από το κοινό αρκετών φεστιβάλ (Portland, Sarasota) και σύμφωνα μα τα σχόλια των κριτικών, η Polley δείχνει να χειρίζεται με μαεστρία ένα δύσκολο δράμα χαρακτήρων.
Μέχρι να της δοθεί η ευκαιρία να γυρίσει το αυτοβιογραφικό φιλμ που σχεδιάζει εδώ και χρόνια, με πρωταγωνίστρια μια 12χρονη ηθοποιό ενός επιτυχημένου σόου, η Polley πρέπει μόνο να ελπίζει πως ο κόσμος των προσωπικών της επιλογών, η φούσκα μέσα στην οποία ζει και παραμένει ανέγγιχτη από το Hollywood, θα αντέξει. Έχοντας ήδη χάσει μερικά δόντια σε σύγκρουση με την αστυνομία, δεν νομίζουμε πως μπορούν να την τρομάξουν μερικοί ασθενικοί ατζέντηδες.
