Δώστε και εσείς λίγη αγάπη στον Nicolas Cage. Ακούγεται σαν σλόγκαν φιλανθρωπικής οργάνωσης αλλά φαίνεται πως ο Nic δεν περνάει και την καλύτερη φάση της καριέρας του. Φταίει λίγο και ο ίδιος, με τις επιλογές (αποδεικτικά στοιχεία εδώ) και τις ιδιορρυθμίες του (ζει σε ένα faux-κάστρο, και θέλει να…εισάγει ένα πραγματικό!) αλλά μην ξεχνάμε πως μιλάμε για έναν Oscar Winner που αν μη τι άλλο δεν έφτασε ποτέ στα χαμηλά επίπεδα ενός πχ Cuba Gooding Jr.. Ίσως να φταίει ο ίλιγγος από τον οποίο υποφέρει συχνά και δεν τον άφησε να χαρεί τα ύψη δημοτικότητας που κάποτε είχε φτάσει.
Ο Nicholas Kim Coppola γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1964 στην Καλιφόρνια με ένα βαρύ, όπως βλέπετε, επώνυμο. Γιος ενός καθηγητή λογοτεχνίας, αδερφού του Francis Ford, και μιας χορογράφου ο νεαρός Nicolas είχε δύο και μόνο πάθη. Όχι, όχι το surfing και μια garage μπάντα όπως υποτίθεται πως επιλέγουν τα Καλιφορνέζικα νιάτα, αλλά την ηθοποιία και τα κόμικ. Άρχισε να σπουδάζει θέατρο στο Beverly Hills High αλλά η βιασύνη του για να δοκιμάσει τις δυνατότητές τον έκανε να τα παρατήσει στα 17 του- αν και στην πορεία κατέληξε στο UCLA School of Theater Film and Television.
Φυσικά θα σκεφτείτε αμέσως πως με το επώνυμο Coppola και την λογική ερώτηση «τον Francis Ford τι τον έχεις;» όλες οι πόρτες θα ήταν ανοιχτές για τον φιλόδοξο Nicolas…μόνο που ο ίδιος θέλει να γίνει διάσημος χωρίς δεκανίκια. Αποφασίζει να αλλάξει το όνομά του σε Cage, δανεισμένο από ένα ήρωα κόμικ, και να εισβάλλει στο star system βασισμένος μόνο στο ταλέντο του και ως ένας άσημος, απρόσωπος κύριος Cage.
H πρώτη του επαφή με τον κόσμο του κινηματογράφου ήταν σχεδόν τραυματική, από αυτές που σε κάνουν να τα παρατήσεις γιατί «είχα μια ευκαιρία και την έχασα». Ο Cage κερδίζει ένα ρόλο στην cult και επιτυχημένη νεανική ταινία του Cameron Crowe «Fast Times at Ridgemont High»… αλλά όλος ο κινηματογραφικός του χρόνος μένει στο editing room. Aπογοητευμένος ο Cage αποφασίζει να επιστρέψει στην σκληρή πραγματικότητα και να συνεισφέρει στον κόσμο του θεάματος από ένα άλλο πόστο:
Αυτό του πωλητή ποπ κορν στο Fairfax Theater! Πόσο επώδυνο να είναι το πλήγμα για έναν 18χρονο με όνειρα; Ο Cage συνεχίζει να ταΐζει (κυριολεκτικά) τα αδηφάγα στόματα του κοινού αλλά δεν θα αργήσει η στιγμή που μια δεύτερη ευκαιρία θα χτυπήσει την πόρτα του και θα τον κάνει να πετάξει την ποδιά και το χάρτινο καπελάκι που θέλουμε να σκεφτόμαστε ότι φορούσε. Ο θείος Francis έχει ανάγκη κάποιον που θα βοηθάει στις audition για το Rumble Fish και ο Nicolas αναλαμβάνει αυτό το ρόλο.
Μόνο που σύμφωνα με το θείο, έχει περισσότερο ταλέντο από την πλειοψηφία των υποψήφιων και ο ρόλος του Smokey καταλήγει στον ίδιο (χμμ…). Έτσι, δίπλα στον ανερχόμενο Matt Dillon και τους Rourke, Lane και Hopper υπάρχει και το μακρύ, κωμικό πρόσωπο του Cage. Tην ίδια χρονιά εμφανίζεται και στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτό του Randy στο Valley Girl της Martha Coolidge, φιλμ του οποίου η παραγωγή ακολούθησε αυτή του Rumble Fish αλλά είχε την τύχη να προβληθεί νωρίτερα.
Οι προτάσεις αρχίζουν να φτάνουν πολυάριθμες στα χέρια του Cage και το 1984 εμφανίζεται σε τρεις ταινίες, το νοσταλγικό Racing with the Moon, το The Cotton Club (πάλι του θείου Francis, με nomination και για 2 Oscar) και το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα Birdy του Alan Parker, όπου το ατίθασο μαλλί του Cage πρωταγωνιστεί μαζί με τον Matthew Modine. Η καριέρα του Cage έχει αρχίσει να μπαίνει σε μια σειρά-όχι χωρίς τη βοήθεια του Coppola, αλλά από εδώ και πέρα είναι στο χέρι του να αποδείξει πως το αξίζει.
Οι επόμενες επιλογές του είναι αυτές που πείθουν πολλούς πως ο νεαρός Cage έχει ταλέντο αλλά και εξαιρετικό γούστο: Nαι, το Peggy Sue Got Married είναι μάλλον χάρη προς τον Francis Ford αλλά ούτε το The Boy in Blue ούτε, κυρίως, το Raising Arizona (1987) θεωρούνται «σίγουρες» ταινίες. Οι Cohen έχουν δώσει ένα εξαιρετικό δείγμα δουλειάς με το Blood Simple αλλά ουσιαστικά μόλις έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους, και για καλή του τύχη ο Cage παίρνει τον ρόλο όταν ο Kevin Costner (η πρώτη επιλογή) τον αρνείται.
Έτσι, η quirky κωμωδία των Cohen αναδεικνύει ένα εξαιρετικό κωμικό ταλέντο. Την ίδια χρονιά, είναι μέλος του cast μιας ταινίας που θα φύγει από τα Oscar με τρία αγαλματίδια: Moonstruck, του Norman Jewison. Οι δύο κυρίες (Cher και Olympia Dukakis) κερδίζουν το χρυσάφι αλλά ο μονόχειρας Cage κλέβει την παράσταση.
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως οι παραγωγοί δεν ήταν καθόλου σίγουροι για τις ικανότητές του αλλά η επιμονή της Cher, που απείλησε με αποχώρηση, του έδωσε οριστικά τον ρόλο. Το 1989 συμβαίνει και το γνωστό επεισόδιο που έδωσε στον Cage την φήμη του ανισόρροπου περφεξιονίστα: Για τις ανάγκες του Vampire’s Kiss τρώει μια κατσαρίδα. Αληθινή. Ζωντανή. Σε τρία takes. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεν το ευχαριστήθηκε αλλά τι να κάνουμε, η τέχνη είναι τέχνη (γι αυτό και χρόνια μετά ο Min-sik Choi έφαγε το ζωντανό χταπόδι στο Oldboy).
To 1990 τον βρίσκει πρωταγωνιστή σε τρεις ταινίες, από τις οποίες φυσικά ξεχωρίζει το Wild at Heart. Το Tempo di Uccidere είναι ενδιαφέρον (ενώ το Fire Birds όχι) αλλά η επαφή του Cage με τον παράξενο κόσμο του Lynch είναι, θα λέγαμε, καθαγιαστική. Σφραγίδα ποιότητας. Μέσω του…ρομαντικού δράματος/περιπέτειας(;), ιδωμένου φυσικά μέσα από το διεστραμμένο πρίσμα του Lynch, ο Sailor του Cage μαζί με την Lula (Laura Dern) περνάνε στην κινηματογραφική ιστορία. Ο Cage είναι έτοιμος για μεγάλα πράγματα, αλλά πρέπει να περιμένουμε τέσσερα χρόνια για να τον δούμε σε κάτι αντάξιο. Στο Zandalee είναι ακούσια κωμικός (το ίδιο και ο Judge Reinhold) ενώ τα Honeymoon in Vegas και Amos and Andrew είναι απλά χαριτωμένα.
Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε ένα φιλμ αυτό θα είναι το Red Rock West αλλά είναι η διετία 1994-1995 που ξαναφέρνει τον Cage σε φόρμα. Ως αντι- Tom Hanks πρωταγωνιστεί στην ρομαντική κομεντί It Could Happen to You αλλά και την κωμωδία Trapped In Paradise, ένα φιλμ που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γυρίσει ο Harold Ramis.
Η οριστική καταξίωση του έρχεται φυσικά με το Leaving Las Vegas, όπου και η υπερπροσπάθεια του Cage για όσο καλύτερη προετοιμασία του ρόλου του ως ο αλκοολικός Ben Sanderson (πίνοντας και συχνάζοντας σε κλινικές αποτοξίνωσης) επιβραβεύεται με το Όσκαρ. Είμαστε σίγουροι πως ο θείος Coppola θα ήταν πολύ περήφανος, αλλά ακόμα περισσότερο ο ίδιος ο Cage που έφτασε στο ζενίθ στηριγμένος, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, στις δικές του δυνάμεις.
Φυσικά, ως φρέσκος Oscar winner για μια εξαιρετικά ποιοτική ταινία, τι κάνεις; Παίρνεις τα λεφτά και τρέχεις. Αυτό έκανε και ο Cage που σταδιακά μεταμορφώνεται σε action hero: Αγαπάμε το υπερφύαλο The Rock, λίγο λιγότερο το εντελώς ανόητο Con Air και το Face Off μας κάνει κάθε φορά να προβάρουμε μάγκικες John Woo σκηνές.
Τι κι αν δεν είναι «σοβαρές» ταινίες- είναι διασκεδαστικά action movie και κανείς δεν θα μπει φυλακή για κάτι τέτοιο. Αυτό που είναι πιο βαρετό και από το να κοιτάζεις αυγά να βράζουν σε αργή κίνηση είναι το City of Angels. Ο Cage χαραμίζεται στον ρόλο του μελαγχολικού αγγέλου, σε ένα remake χωρίς ψυχή. Και να ήταν μόνο αυτό…τα Snake Eyes (1998- 16 εκατομμύρια δολάρια η αμοιβή του!) και 8mm (1999) πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα-το δεύτερο ίσως άδικα, αλλά καταδικασμένο από το καταραμένο χέρι του Joel Schumacher.
To Bringing Out the Dead μας άρεσε, αλλά είχε την ατυχία να είναι εν μέσω της περιόδου όπου το σταύρωμα του Scorsese ήταν ένα χόμπι πιο μοδάτο και από το κυνήγι αλεπούς στα Βρετανικά δάση. Και το Gone in Sixty Seconds; Αδρεναλινικό αλλά πολύ σοβαροφανές για τα γούστα μας, ή σε σχέση με τα Rock και Face Off. Family Man;
Χαριτωμένο – και είναι η δεύτερη φορά που χρησιμοποιούμε αυτή την ουσιαστικά ουδέτερη λέξη σήμερα- με ένα αξιοπρεπές εισόδημα από box office και πωλήσεις αλλά τι άλλο; Ο Nicolas συνεχίζει να μαζεύει big fat επιταγές (και θα του χρειαστούν, αφού σε ένα χρόνο θα πάρει διαζύγιο από την Patricia Arquette) και να γυρίζει φιλμ που ποτέ δεν έχουν την επιτυχία για την οποία προορίζονται. Captain Corelli`s Mandolin; Τζάμπα διακοπές στο Γκρις. Windtalkers;
Ψευτοπολεμικό ψευτοδράμα με ψευτοbox office που μάλλον έκανε τον Cage να πει «κακά τα ψέματα, δεν πάω καλά». Και έτσι, το έτος 2002 ο Cage ξυπνάει. Τρόπος του λέγειν δηλαδή αφού παντρεύεται την Lisa Marie Presley αλλά επαγγελματικά βρίσκεται και πάλι στον σωστό δρόμο: Γυρίζει το Sonny (δείτε το) και γίνεται διπλός για τις ανάγκες του ιδιοφυούς Adaptation. Yπερβάλλουμε ; Πιστεύουμε πως όχι.
Αγνοώντας το ντόρο για το τολμηρό σεναριακό concept του Kaufman ο Cage είναι και πάλι ο ηθοποιός που ξέραμε από την αρχή των 90’s. Λες και ξυπνάει από ένα βαθύ σύνδρομο του Ναπολέοντα ο Cage αυτοκαταστρέφεται στην οθόνη, προκειμένου να μας παρουσιάσει τον ανασφαλή και αδιάφορο χαρακτήρα του Charlie. Περίπου ότι κάνει και στο Matchstick Men, όπου μοιάζει να υποφέρει πραγματικά, σαν τον Roy Walter.
Επιστρέφει και σε ένα υγιές επίπεδο box office-αυτό του blockbuster, με το National Treasure που σπάει τα ταμεία εκμεταλλευόμενο την Da Vinci Code μανία που μόλις έχει γεννηθεί. Lord of War και Weather Man (φιλμ που χαρακτήρισε «edgy, thought-provoking, independent-spirited») , και τα δύο το 2005, είναι επιλογές που δεν απέδωσαν σε εμπορικό επίπεδο αλλά έδωσαν και πάλι στον Cage ένα ποσοστό από την χαμένη του αίγλη, δείχνοντας πως δεν τον ενδιαφέρουν μόνο τα check αλλά διαβάζει και τα σενάρια πριν υπογράψει για ένα ρόλο.
Η συνεργασία του με τον Oliver Stone για το World Trade Center ήταν άψογη αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, ένα φιλμ του Stone δεν θα μπορούσε ποτέ να μην προκαλέσει ποικιλία αντιδράσεων. Μόνο που το πραγματικό πρόβλημα του Cage δεν ήταν το WTC αλλά το Wicker Man.
Να ήταν παρωδία άραγε, και απλά εμείς να περιμέναμε triller; Όπως και να έχει, το Wicker Manείναι υλικό για stand up κωμωδία, ένα φιλμ από αυτά που οι ηθοποιοί προσπαθούν να μπλοκάρουν αγοράζοντας όλες τις κόπιες και στέλνοντάς τις στο διάστημα. Άφθονες οι στιγμές γέλιου, αλλά ο Cage φαίνεται πως ήταν πιο απασχολημένος με τη σκέψη του Ghost Rider παρά με την απόδοσή του στο φιλμ.
Γιατί και το Ghost Rider, όπως αποδείχθηκε, έχει προβλήματα. Μπορεί ο comic fan (και παραλίγο Superman) Cage να είχε σαν όνειρο το ρόλο του Johnny Blaze αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά μακριά από το θεαματικό. Ελάχιστη δράση, κακές ερμηνείες (Mendes, Bentley), επιφανειακό σενάριο…και τελικά ο Cage είναι ο μοναδικός που δίνει λίγη ψυχή στην ταινία, εξασφαλίζοντάς της την πρώτη θέση στο Box office.
Ίσως τελικά να του κάνει καλό η ανανεωτική Tarantino / Rodriguez θεραπεία του Grindhouse. Splatter/horror φόρος τιμής στις cult ταινίες των drive in, το Grindhouse έχει και για τον Cage ένα ρόλο, αυτόν του…Fu Manchu στο μινι φιλμ «Werewolf Women of the SS». Ουδέν σχόλιον. Και όμως. Παρά τις πολλαπλές μετριότητες που μας έχει σερβίρει την τελευταία δεκαετία, ο Cage αποδεικνύεται εφτάψυχος.
Το 2007 έπαιξε στην ταινία Next, μια περιπέτεια βασισμένη σε ένα διήγημα του Philip K. Dick (μας μυρίζει Paycheck) αλλά και στο remake του Bangkok Dangerous, σε σκηνοθεσία των αδερφών Pang. Και επειδή ένα sequel κάνει καλό στην τσέπη, προς το τέλος του 2007 ο κυνηγός θησαυρών του National Treasure επιστρέφει, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το μυστήριο πίσω από την δολοφονία του Lincoln. Εμείς τι άλλο να προσθέσουμε; Δώστε λίγη αγάπη στον Nicolas Cage. Του αξίζει, δεν νομίζετε;
