Ο πιο γενναίος ο καπιταλιστής

Ο πιο γενναίος ο καπιταλιστής

Έχει που λέτε και ο καπιταλισμός εκείνες τις μικρές ξεχωριστές στιγμές που τον κάνουν μοναδικό. Εκείνες τις αναπάντεχες εκλάμψεις του που σε βρίσκουν πλήρως αποσβολωμένο στις φανταχτερές γραβάτες και τα πομπώδη branding του.

Πρωτού δηλαδή σου προσφέρει το μεσημεριανό κουτάκι κόκα- κόλας .

Βρισκόμασταν, στα πλαίσια του διατμηματικού μαθήματος “Εισαγωγή στην επιχειρηματικότητα“, σε μια μεγάλη αίθουσα (στο μοναδικό κτήριο της πανεπιστημιούπολης του βόλου για το οποίο οι πόροι δεν σπαταλήθηκαν ή καλύτερα για το οποίο ”αξιοποιήθηκαν” οι εναπομείναντες πόροι έπειτα απ’ το φαγοπότι στους υπόλοιπους (κάτι το οποίο αποτελεί κοινή ομολογία ακόμη και εκ των συντηρητικών μελών της συγκλήτου.) .Αξίζει να σημειωθεί καθώς τρεις πολυτεχνικές σχολές αναγκάζονται να πραγματοποιούν τα εργαστήριά τους και αρκετές από τις ώρες διδασκαλίας τους σε απαίσια προκάτ με ανύπαρκτο φυσικό φωτισμό και εξαερισμό , σε συνθήκες απάνθρωπες.

Εκεί λοιπόν μαζευτήκαμε οι ομάδες φοιτητών του μαθήματος, η καθεμία με τη δική της καινοτόμα(θέλουμε να πιστεύουμε) επιχειρηματική ιδέα .

Η ομάδα στην οποία μετέχω έχει ως τέτοια ένα ”έξυπνο σούπερ μάρκετ “

Ένα συνεταιριστικό μάρκετ, οργανωτικά βασισμένο πάνω στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και της λήψης αποφάσεων μέσω γενικών συνελεύσεων. Με το κάθε μέλος να είναι ισότιμο κατέχοντας ένα κομμάτι της επιχείρησης . Οι αρμοδιότητες θα αποφασίζονται από τη γενική συνέλευση καθώς και το ανακλητό συμβούλιο αντιπροσώπευσης. Οποιοσδήποτε θα μπορεί να μετέχει στις διαδικασίες των συνελεύσεων καθιστώντας έτσι δυνατή την εξέλιξη της επιχείρησης δια μέσου και της φωνής των καταναλωτών.

Μια δομή επιχείρησης που δεν αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία ,όσο και αν εγχώριες και ευρωπαϊκές δεξαμενές καπιταλιστικής σκέψης προσπαθούν να προβάλουν τέτοιες το λιγότερο ως εξωγήινες, αλλά εφαρμόζεται συνειδητά στις κοοπερατίβες τύπου mondragon στη χώρα των Βάσκων, στη Φινλανδία ,στη Σουηδία και σε κάποιο αισθητό αλλά και αυξανόμενο βαθμό στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Απέναντί μας όλες οι ομάδες είχαμε “προκειμένου να μας φωτίσει με τις επιχειρηματικές και καινοτόμες ιδέες του, να μας καθοδηγήσει ” έναν εξηντάρη γραβατωμένο κύριο με μπεγλέρι στο χέρι και ικανοποιητικά επίπεδα ελληνικής μαγκιάς (ναουμ).

Διαβάζοντας το κείμενο με την περιγραφή της ιδέας μας, οι πρώτες του αντιδράσεις περικλείονταν στο “πολύ δημοκρατία διαβάζω εδώ… και ξέρετε , όταν ακούω για πολύ δημοκρατία με πιάνει αναγούλα. Η αγορά έχει τη δική της δημοκρατία… Κάθε μέρα ψηφίζουμε και γίνεται ο κακός ο χαμός. “και στο” Που τα είδατε αυτά; Μη με ζαλίζετε με Ισπανίες και Φινλανδίες… Εδώ είναι Ελλάδα“

Καθώς το μοτίβο της κουβέντας πήγαινε σε παρόμοια ύψη καπιταλιστικού κάλους και δαφνών της ελεύθερης αγοράς ,του κέρδους, του υπερκέρδους και της “καλής εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας ”σε μια άλλη ομάδα εκστωμήθηκε“. Και τι σας νοιάζει πόσα θα πληρώσουν οι πελάτες; τι σας νοιάζει να είναι οικολογικά Εσείς θέλετε το κέρδος , το μέγιστο κέρδος. Δεν μπορώ άλλο να τ’ ακούω αυτά περί κοινωνικής ευαισθησίας και αγαθών. Επιχειρηματίες θα γίνετε, όχι φιλανθρωπική οργάνωση “

Διαλέγω πολύ συνειδητά να μεταφέρω αυτούσια το λόγια του μεγαλόσχημου παράγοντα του πανεπιστημίου (χαρακτηρίζοντας τον έτσι, μάλλον επιεικέστατα), καθώς πιστεύω δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος, πέραν αυτού, τρόπος να παρουσιάσεις τη δομική, τεκτονική σαθρότητα του πιο κυνικού τμήματος του καπιταλισμού. Τη σπορά του ως επιστημονική άποψη, ως αυθεντία.

Δεκαπέντε φοιτητές (άλλοι οικονομολόγοι, άλλοι μηχανολόγοι, άλλοι χωροτάκτες) λουζόμασταν επί δύο ώρες φανφάρες για μεταξωτά στελέχη, τιμητικές πλακέτες επιχειρηματικότητας για τους τοκογλύφους των ”αγορών χρυσού”, άλλοθι για την ελληνική αποτυχία των mcdonalds, προτροπές για τη δημιουργία σχέσεων εξουσίας και εκμετάλλευσης, χλευασμό για το κοινωνικό, το οικολογικό, το βιολογικό, το δημοκρατικό, το ανθρώπινο.

Όλα αυτά σε μια αίθουσα πανεπιστημίου από κάποιον που με το μπεγλέρι στο χέρι, τη λοξή γραβάτα και τις ακούραστες μάγκικες συμβουλές, θέλει να περάσει το πνεύμα του καινοτόμου, του διαφορετικού, της σύγχρονης επιχειρηματικότητας.

Στη λιγότερο χειρότερη περίπτωση βέβαια το μόνο που πετυχαίνει είναι να αποτελεί φερέφωνο του καθημερινού αδηφάγου και αιμοβόρου καπιταλισμού. Αυτού που με μαντρόσκυλο το φασισμό (είτε του δρόμου, είτε της γραβάτας ) και με πρόσχημα τις γνώσεις και την αυθεντία, κατασπαράζει ότι έχει απομείνει από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια . Αυτού που προσηλυτίζει στο ρυπαρό δρόμο του κάθε απομεινάρι αυτόνομης ύπαρξης.

Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο είχα αναφέρει πως η (ελληνική) πραγματικότητα είναι αρκετά τρομακτική από μόνη της .

Ακόμη και να παραβλέψω την ταμπέλα του ”φοιτητή οικονομικού πανεπιστημίου” στην Ελλάδα, δεν μπορώ παρά καθημερινά να επιβεβαιώνω τη σοφή ρήση :

Το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος.

Διάβασε επίσης: Ψηφιακή εργασία στον υπολογιστή, οδηγίες για παραγωγικότητα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας