10 pop icons που άλλαξαν τον κόσμο

10 pop icons που άλλαξαν τον κόσμο

Μπορείς να τους αναγνωρίσεις στο δευτερόλεπτο, να αναφερθείς σε αυτούς με μόνο μία λέξη, να τους μιμηθείς με μία κίνηση, να επαναλάβεις αυτόματα τις ατάκες τους, να τραγουδήσεις τραγούδια που γράφτηκαν γι αυτούς, να γίνεις συλλέκτης όλων των αντικειμένων (από t-shirt μέχρι αφίσες) που φτιάχτηκαν με το πρόσωπο ή τη φιγούρα τους, να ανακαλύψεις τις επιρροές τους σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε γύρω σου και να αναρωτηθείς πώς θα έμοιαζε ο κόσμος αν δεν υπήρχαν οι παρακάτω δέκα.

  • Οποιαδήποτε παράλειψη είναι ηθελημένη και οποιαδήποτε επιλογή ακόμη περισσότερο.

Μπριζίτ Μπαρντό

Γιατί: Για την πιο σατανικά ξένοιαστη αθωότητα που έβαλε ποτέ φωτιά στο Σεν Τροπέ, το κινηματογραφικό σελιλόιντ και, τελικά, στην τεστοστερόνη ενός ολόκληρου πλανήτη. Απλούστατα επειδή τη Γυναίκα Μπαρντό δεν την έπλασε τελικά ο Θεός. Την έπλασε ο διάβολος.

Χωρίς αυτήν… δεν θα αναρωτιόμασταν ποτέ τι θα συνέβαινε «Αν ο Δον Ζουάν Ηταν Γυναίκα». Η Μέριλιν θα αλώνιζε χωρίς αντίπαλο στην αρένα των 50s και 60s αντρικών φαντασιώσεων. Ο Σερζ Γκενσμπούργκ δεν θα είχε βρει ιδανική συνέταιρο στο… έγκλημα όταν τραγουδούσε «Βonnie And Clyde». Ο Γκοντάρ δεν θα είχε ποτέ γυρίσει την «Περιφρόνηση». Α, και οι «τετράποδοι φίλοι» μας θα έχαναν την ομορφότερη αγία τους.

Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον «ταξιτζή»

Γιατί: Στην πιο οργισμένη κινηματογραφική δεκαετία που γνώρισαν οι Η.Π.Α., ο ήρωας του Σκορσέζε διέβη τον Αχέροντα του Μπρονξ για να περάσει οριστικά στην απέναντι όχθη της παράνοιας. Δημιουργώντας την ίδια στιγμή το καλούπι για κάθε βασανισμένο, αμφιλεγόμενο αντιήρωα που περπάτησε τα τελευταία τριάντα χρόνια αυτό τον πλανήτη.

Χωρίς αυτόν… Σύσσωμοι οι απόκληροι του κόσμου τούτου δεν θα έβρισκαν ποτέ το (οργισμένο) είδωλό τους. Το κούρεμα «μοκάνα» δεν θα ταλαιπωρούσε τόσα αγορίστικα κεφάλια. Τα στρατιωτικά τζάκετ δεν θα γίνονταν ανάρπαστα στις διαφορές second hand αγορές. Το method acting θα σήμαινε λιγότερα στις νεότερες γενιές ηθοποιών. Οι Σον Πεν και Εντουαρντ Νόρτον δεν θα υπήρχαν. Θα έπρεπε να επινοηθούν.

Ούμα Θέρμαν

Γιατί: Μας συστήθηκε ως αναδυόμενη Αφροδίτη, η πιο φωτεινή και μεγαλειώδης από όλες τις «Περιπέτειες Του Βαρόνου Μινχάουζεν». Στο «Ρulp Fiction» ανήγαγε τον περίεργο χορό της με τον Τζον Τραβόλτα σε μερικά από τα πιο θρυλικά και ηδονικά λεπτά του μοντέρνου σινεμά. Εγινε η μητέρα – σαμουράι που όλοι θα θέλαμε να είχαμε, τη στιγμή που αποφάσισε να… «Κill Βill». Κατάφερε να γίνει το πρώτο μεγάλο pop icon της δεκαετίας του 90.

Χωρίς αυτήν… o action hero δεν θα έπαιρνε ποτέ θηλυκό πρόθεμα. Η έννοια της femme fatale δεν θα ανταποκρινόταν τόσο ιδανικά στο σήμερα. Κι ο Ταραντίνο δεν θα είχε βρει την αδιαφιλονίκητη μούσα για να ικανοποιήσει τις φτηνές μα τόσο ακαταμάχητες ορέξεις του.

Άλφρεντ Χίτσκοκ

Γιατί: Εκανε τη διασκέδαση κινηματογραφική τέχνη και την τέχνη ψυχαγωγία για… παιδιά από 5 έως 95 χρονών! Μετέτρεψε το πληθωρικό, γεμάτο (χωρίς ενοχές) καμπύλες προφίλ του σε σήμα κατατεθέν της σκεπτόμενης ποπ κουλτούρας. Εδωσε απρόσμενες μυθικές διαστάσεις στον πιο αδιάφορο χώρο κάθε νοικοκυριού στον πλανήτη: μετά το «Ψυχώ», το μπάνιο έγινε φετίχ. Μπροστά και πίσω από τις κάμερες…

Χωρίς αυτόν… ίσως να μην ανδρωνόταν ποτέ δημιουργικά ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, τα θρίλερ γενικώς θα βρίσκονταν ακόμα στο νηπιαγωγείο των b-movies και ολόκληρο το σινεμά- από την εποχή του βωβού και μετά- θα έμοιαζε απλώς με κινηματογραφημένο θέατρο.

Κρίστοφερ Ριβ ως «Σούπερμαν»

Γιατί: Οσα ειδικά εφέ, όσες εντυπωσιακές τερατουπόλεις κι αν σκαρώσει το Χόλιγουντ, όσο ατμοσφαιρική μουσική κι αν γράψουν οι κάθε λογής συνθέτες του, η εικόνα του Κρίστοφερ Ριβ με τη φαντεζί κολλητή στολή να σκίζει τους αιθέρες με συνοδεία το κλασικό θέμα του Τζον Γουίλιαμς θα παραμένει συγκινητική. Και θα μας κάνει πάντα να αναρωτιόμαστε αν το χαρακτηριστικό «swoosh» το προκαλεί πουλί ή αεροπλάνο…

Χωρίς αυτόν… αμέτρητες κονκάρδες, αυτοκόλλητα, αφίσες, μπλούζες, ακόμη και αντρικά σλιπάκια με το κόκκινο, μυθικό S στη μέση τους δεν θα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ. Είναι πιθανόν να μην είχαμε δει άλλους σούπερ ήρωες των κόμικς να μεταφέρονται στο πανί. Οι αμέτρητοι Κλαρκ Κεντ αυτού του κόσμου δεν θα είχαν βρει πουθενά παρηγοριά.

Τζον Τραβόλτα στον «Πυρετό Το Σαββατόβραδο»

Γιατί: Υπήρξε ο πρώτος σταρ που κατάφερε να είναι και υπερθετικός χορευτής και περιζήτητος εραστής και αδέξιο καμάκι και να μασάει τσίχλα χωρίς να φαντάζει «ανόητος». Ο Τραβόλτα ίδρωσε να «πετάξει τον Τόνι Μανέρο από πάνω του», μένοντας για πάντα καρφιτσωμένος στους τοίχους των εφηβικών δωματίων. Ηταν ο πρώτος απενοχοποιημένος λαϊκός ήρωας που στόχο του δεν είχε να ανατρέψει τον κόσμο με κάποια πολεμική στρατηγική αλλά ανεβάζοντας απλά τον «Πυρετό Το Σαββατόβραδο».

40 χρόνια πριν, το κοινό τον ερωτεύτηκε σε σημείο κοινωνιολογικού φαινομένου.

Χωρίς αυτόν… δεν θα γνωρίζαμε ποτέ το brat pack και τις εφηβικές ταινίες της δεκαετίας του 80. Τον «Μπίλι Ελιοτ», τα ανοιχτά πουκάμισα μέχρι τον αφαλό με τις χρυσές καδένες στο λαιμό, τα «λαϊκά παιδιά», τους «πρίγκιπες του Σαββατόβραδου», τους καρεκλάδες, τα «τσινάρια» και το hustle ως καλλιτεχνική φόρμα.

Μάρλον Μπράντο

Γιατί: Για το δερμάτινο σακάκι του και το σκληροτράχηλο attitude μεγατόνων στον «Ατίθασο». Για το λευκό, σκισμένο φανελάκι στο «Λεωφορείο Ο Πόθος». Για το πληγωμένο «Ι could ve been a contender» που ξεστομίζει στο «Λιμάνι Της Αγωνίας». Για το γυαλιστερό, ξυρισμένο κρανίο του στο «Αποκάλυψη Τώρα». Για την ολιγόλεπτη, αξίας μερικών εκατομμυρίων δολαρίων εμφάνισή του ως πατέρας του «Σούπερμαν». Επειδή τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την άγρια όμορφη, σαν ηλεκτρικό ρεύμα αύρα που εξέπεμπε η παρουσία του. Επειδή ήταν πολύ απλά ο Μπράντο.

Χωρίς αυτόν… στη μεγάλη οθόνη θα υπήρχαν ακόμα απλά υποκριτές: άνθρωποι που ερμήνευαν ρόλους. Μόνο χάρη σε αυτόν υπήρξαν ηθοποιοί.

Μέριλιν Μονρόε

Γιατί: Η all time classic ξανθιά σαντρέ βαφή ποτέ δεν διήρκεσε τόσο ανεξίτηλα στο χρόνο. Χωρίς ίχνος «μαύρης ρίζας», η φήμη της Μέριλιν έχει φορτιστεί με ένα σωρό μύθους περί αθωότητας και πανούργας θηλυκότητας, περί ιδανικών χαμόγελων και «αγαπημένων διαμαντιών», περί τραγικής λάμψης και κοριτσίστικου παιχνιδιού – επιβεβαιώνοντας ότι οι «Αντρες Προτιμούν Τις Ξανθές». Όπως η Σούγκαρ Κέιν στο «Μερικοί

Το Προτιμούν Καυτό», η Μέριλιν θα συμβολίζει πάντα τη σεξουαλική «αθωότητα» και τη λάμψη αλλά και το απλό κορίτσι («Εφτά Χρόνια Φαγούρα») που, όλως τυχαίως, βρίσκεται πάνω από ένα ρεύμα αέρα και σηκώνεται το φουστάνι του. Αστραφτερή και -ερήμην της- μοιραία, η Μέριλιν σπέρνει ακόμα «ερωτικές καταστροφές» και μετά γυρίζει απορημένη με γουρλωμένα μάτια και σαστισμένο χαμόγελο για να δει τις απώλειες πίσω της. Και αυτή είναι η διαφορά της από τις μελετημένες femme fatale – κι ο λόγος που απολαμβάνει ή ίδια το διαχρονικό pop status…

Χωρίς αυτήν… δεν θα είχαμε τη Μαντόνα, την Ντέμπι Χάρι, την Αλίκη, το σαντρέ ως εγγυημένη επιλογή στα κομμωτήρια, τα «πονηρά θηλυκά – κατεργάρες γυναίκες», τα ανέκδοτα για τις ξανθές, τον όρο «στάρλετ», το κύμα της ξανθιάς ποπ μουσικής με τα μικρά ονόματα (Μπρίτνεϊ, Κριστίνα, Γκουέν, Πάρις…).

Τζέιμς Ντιν

Γιατί: Η ιστορία του Τζέιμς Ντιν έχει όλα εκείνα που χρειάζονται για να γίνει κάποιος αφίσα, εμμονή, ήρωας, είδωλο: αινιγματική ομορφιά, όση ταμπλόιντ μυθολογία μπορεί να αντέξει μια larger than life προσωπικότητα και εκθαμβωτικό ταλέντο, που το πρόλαβε στο νήμα ένα τραγικό τέλος. Ο αρχετυπικός «Επαναστάτης Χωρίς Αιτία» κατάφερε σχεδόν άθελά του να ενσαρκώσει με τον πιο πειστικό τρόπο το (μεταγενέστερο, παρ όλα αυτά) μότο «Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος».

Χωρίς αυτόν… το μοντέλο του ρομαντικού, τυραννισμένου εφήβου δεν θα είχε γίνει όνειρο κάθε απόφοιτου δραματικής σχολής. Κοιτάξτε καλά πορτρέτα και φιλμογραφίες του Ρίβερ Φίνιξ, του Τζόνι Ντεπ, του Ντι Κάπριο και του Μπραντ Πιτ, δείτε πάλι τον «Ξένοιαστο Καβαλάρη» ή το «Βadlands» και θα βρείτε πώς ο Τζέιμς Ντιν επηρέασε την επικρατούσα κουλτούρα.

Μπρους Λι: the way of the dragon

Για όσους αρέσκονται στην κατασκευή θρύλων, ο Μπρους Λι είναι εκλεκτό τέκνο της κλειστής κάστας του εικοστού αιώνα, που επέλεξε (ή δεν μπόρεσε να κάνει αλλιώς) οι ήρωες της να ζήσουν γρήγορα και να πεθάνουν νέοι.

Κομήτης κι αυτός σαν τον Τζέιμς Ντιν, τη Μέριλιν Μονρόε, τον Κερτ Κομπέιν, που κάηκε στη φλόγα του, ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με τον εαυτό του – και κατέθεσε τη χαρισματική συνεισφορά του στην Ιστορία ενός αιώνα που δεν τον είχε ανάγκη μόνο ως κινηματογραφικό ήρωα και ως φιλόσοφο: τον χρειαζόταν ως ζωντανή απόδειξη πως το μέγεθος μετράει μόνο όταν του δώσεις περισσότερη σημασία από όση έχει και, τελικά, ως μία από τις λίγες φωτεινές εξαιρέσεις στη στοιχειοθέτηση της απλότητας ως «το κλειδί για την ευφυϊα», όπως έλεγε και ο ίδιος.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν ομαδοποιεί σε φωτογενή λευκώματα αυτοκαταστροφής, αλλά απομονώνει. Καλλιτέχνης χωρίς ομότεχνους, άρχοντας ενός παιχνιδιού στο οποίο κράτησε μυστικούς τους κανόνες, ο Μπρους Λι έδωσε άλλο νόημα στην έννοια της πολεμικής τέχνης. Εδωσε τη μία και μοναδική ευκαιρία στο σινεμά του «καράτε» να αγγίξει ταυτόχρονα και το mainstream και την υψηλή τέχνη και μετά έφυγε. Χωρίς υπερβολή, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξαναπαίξουμε βιαστικά το βίντεο της ζωής του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας