Δεν είναι ότι οι παντρεμένοι άντρες και γυναίκες δεν μπορούν να έχουν φίλους από το αντίθετο φύλο. Αλλά με τα διαζύγια να κάνουν θραύση σε όλο το «δυτικό» στερέωμα, ένα μεγάλο ποσοστό σχέσεων σε καθεστώς συμβίωσης και το γάμο να περνάει τις πιο δύσκολες ώρες από τη θεσμική του καθιέρωση, οι φιλίες αυτές μπαίνουν στο «μικροσκόπιο» της ψυχολογίας.
«Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον όταν κάποιος παντρεμένος αναπτύσσει φιλία με άτομο του αντίθετου φύλου» λέει ο Τόμας Μπράντμπερι, ψυχολόγος του πανεπιστημιακού Κέντρου για το Γάμο και την Οικογένεια στο UCLA. «Το πρόβλημα είναι ότι οι προσδοκίες και οι αντιλήψεις των ατόμων για τέτοιες σχέσεις είναι εσφαλμένες. Οι άνθρωποι αναπτύσσουν σχέσεις ξεκινώντας με αυτόν ακριβώς τον τρόπο».
Άντρες και γυναίκες από τα αντίθετα φύλα πρέπει να προσέχουν τη συμπεριφορά τους και να μην ξεχνούν ποια σχέση έχει προτεραιότητα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι φιλίες οδηγούν σε σχέσεις γιατί αυτό που ψάχνουν οι άνθρωποι σε ένα ταίρι είναι το ίδιο που ψάχνουν σε ένα φίλο: Ευφυΐα, ομορφιά, άποψη, αξίες, ύψος και βάρος. Αυτό υποστηρίζει η Έιπριλ Μπλέσκε καθηγήτρια ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν,
Φιλίες μεταξύ φύλων συχνά οδηγούν στο γάμο και ακολούθως άλλες φιλίες μπορούν να περιπλέξουν τις ζωές των ανθρώπων. Ασχέτως του ποιος βλέπει τον άλλο ερωτικά κανένα φύλο δεν βλέπει μια τέτοια φιλία με θετικό μάτι: Μόνο το 10% των αντρών θεωρεί ότι η ερωτική έλξη είναι απαραίτητο στοιχείο για μια φιλία ενώ στις γυναίκες το ίδιο ποσοστό είναι 1% σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα της Μπλέσκε.
Ακολούθως οι γυναίκες έχουν διπλάσια πιθανότητα να αναφέρουν την έλξη ως επιπλοκή: Το ποσοστό είναι 15% για τους άντρες ενώ για τις γυναίκες 33%. Εξηγώντας ωστόσο τους λόγους για τους οποίους θεωρούν κάτι τέτοιο, προκύπτει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο βασικός λόγος είναι η ζήλια: Για το 25% των μεσήλικων αντρών και το 45% των μεσήλικων γυναικών.
Και το ερώτημα που θέτει ο Ντέιβιντ Σπιτ από το Πανεπιστήμιο του Μπράντλι είναι: «Μπορούν παντρεμένοι άνθρωποι να έχουν φίλους από το αντίθετο φύλο;» «Ναι μπορούν αλλά το 15% τέτοιων σχέσεων οδηγούν στην υφαρπαγή του συντροφου κάποιου άλλου» υποστηρίζει ο Σπιτ βασιζόμενος σε μια διεθνή έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Personality and Social Psychology και συμπεριέλαβε δεδομένα από 17 χιλιάδες ανθρώπους σε 53 χώρες.
Ωστόσο ο κίνδυνος «υφαρπαγής» συντρόφου δεν ελλοχεύει μόνο σε τέτοιες φιλικές σχέσεις αλλά και στο εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον. Άνθρωποι που έχουν κοινά ενδιαφέροντα δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να γίνουν και φίλοι χωρίς να διακινδυνεύσουν τις μόνιμες τους σχέσεις.
Απλώς πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί και να χρησιμοποιούν τη λογική τους. Τα στατιστικά των εξωσυζυγικών σχέσεων δείχνουν «υφαρπαγές» συντρόφων σε ποσοστό 20 έως 50% αναλόγως της μεθόδου μέτρησης και του δείγματος. Με τον «πειρασμό» σε τόσο υψηλά ποσοστά, λέει η Έλεν Φίσερ, ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς, και τα δύο φύλα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά να μην περάσουν τη λεπτή γραμμή του φλερτ. «Πρέπει να είναι έτοιμα να αποκρούσουν τον πειρασμό».
Κάθε παντρεμένος που συναντάει ένα φίλο θα πρέπει σε κάποιο σημείο να τονίσει την παρουσία του συζύγου του. Δεν θα πρέπει να έρχονται πολύ κοντά, να μοιράζονται πράγματα όπως π.χ. φαγητό.
