Άρθρο του Γιάννη Δημητρίου.
Χθες κουβέντιαζα με έναν παλιό συμμαθητή μου. Είχαμε να ιδωθούμε περίπου 25 χρόνια (για όνομα του Θεού, και μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι είμαι εκτός σχολείου τόσα χρόνια…) Όταν έχεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο τόσα πολλά χρόνια, τι λες; Ή μάλλον, για τι πράγμα μιλάς αρχικά; Για την ερώτηση «τι νέα;». Η απάντηση είναι μπερδεμένη.
Είναι σαν να ανοίγεις μια εγκυκλοπαίδεια χωρίς να ξέρεις τι ψάχνεις. (Αλήθεια, τις θυμάστε τις εγκυκλοπαίδειες; αυτούς τους χοντρούς τόμους που έπρεπε να ψάξεις εσύ για αυτό που θέλεις να μάθεις, όχι το google – ναι, υπήρχε εποχή που δεν ξέραμε τη λέξη google.. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)
Ξεκινήσαμε λοιπόν φυσιολογικά με ερωτήσεις του τύπου “τι κάνει ρε ο τάδε;”, “βλέπεις την τάδε;”, “έμαθες για τον τάδε;” και λοιπά και λοιπά. Περάσαμε στα πιο προσωπικά, τι κάνεις, πού δουλεύεις, παντρεύτηκες, έκανες παιδιά, κι εκεί κολλήσαμε. Ήταν βλέπετε πιο σαφείς οι απαντήσεις που μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον. Και βέβαια περιοριστήκαμε στα παιδιά όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Το δικό μου αυτό κάνει, το δικό μου εκείνο, ίδιες περίπου οι ηλικίες άρα πολλά κοινά σημεία αναφοράς. Και πάνω σε αυτό το σημείο συζήτησης συνειδητοποίησα πόσο έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα όλα τα δικά μας προβλήματα και πρώτη μας σκέψη είναι τα παιδιά.
Πως θα μεγαλώσουν, που θα μεγαλώσουν (επίκαιρη ερώτηση με όλα αυτά που γίνονται γύρω μας), πώς θα σκέφτονται, αν θα γίνουν σαν κι εμάς, αν θα συμπεριφέρονται όπως εμείς, τι θα γίνει όταν έρθει αυτή η εφηβεία που κάθε γονιός τρέμει… Και σε αυτό το σημείο μου είπε ο συμμαθητής μου μια φράση που δεν την είχα σκεφτεί, ή καλύτερα δεν είχα σκεφτεί πόσο ισχύει κάτι τέτοιο…
Μου είπε “το ξέρεις ότι εσύ είσαι το είδωλό τους, ο superman τους! Αυτός που κάνει τα πάντα σωστά, όπως πρέπει να είναι, που ξέρει τα πάντα!”
Στην ηλικία αυτή, λίγο πριν αρχίσει η σχολική ζωή τους, η αλήθεια είναι ότι ο γονιός είναι το απόλυτο είδωλο των παιδιών. Αυτός που έχει τις απαντήσεις σε όλα τα – αναρίθμητα – ερωτήματά τους. Αυτός που ξέρει να φτιάξει το σπασμένο παιχνίδι τους, αυτός που θα τα οδηγήσει στο δρόμο για την παιδική χαρά, αυτός που θα τους κρατήσει για να κάνουν το απίθανο ακροβατικό (παππού εσύ μη διαβάζεις, κάνουν ακροβατικά τα εγγόνια σου όταν δεν τα βλέπεις), αυτός που δεν αμφισβητούν τέλος πάντων για ό,τι τους λέει.
“μπαμπά γιατί είναι στρογγυλή η γη;” “μαμά πόσο μακρυά είναι η Αμερική;” “μπαμπά πόσο τρέχει αυτό το αυτοκίνητο;” και τόσες άλλες ερωτήσεις οι οποίες παίρνουν όποια απάντηση δώσει ο μπαμπάς και η μαμά, και που σ’αυτή την ηλικία δεν θα αμφισβητηθεί, γιατί ξέρουν ότι η μαμά και ο μπαμπάς απλά ξέρουν. Είναι μαγική αυτή η ηλικία από όλες τις απόψεις. Σαν γονιός, η αγάπη και η τρυφερότητα που λαμβάνεις από το παιδί σου δεν περιγράφονται. Έτσι δεν περιγράφεται και το συναίσθημα του να λες κάτι στο μικρό βλαστάρι σου και να μην σε αμφισβητεί! Αυτό όμως έχει και πολλούς κινδύνους! Τι γίνεται για παράδειγμα όταν σε ρωτάει κάτι το παιδί για το οποίο δεν νιώθεις εσύ ο ίδιος άνετα; Είτε γιατί δεν το ξέρεις είτε γιατί είναι ένα από τα κλασικά θέματα ταμπού.
Η δική μου φιλοσοφία είναι μία. Ειλικρίνεια. Το παιδί, όσο μικρό κι αν είναι, καταλαβαίνει ότι το κοροϊδεύεις, όχι γιατί μεγαλώνει η μύτη σου αλλά γιατί σε γνωρίζει καλά. Μην του δείξεις ότι προσπαθείς να του πεις κάτι που δεν ξέρεις μόνο και μόνο για να μην το παραδεχτείς. Παραδέξου το! Θα το εκτιμήσει και θα γλυτώσει και την απογοήτευση όταν μάθει την αλήθεια, η οποία θα είναι διαφορετική από αυτό που του είπες γιατί δεν γνώριζες. Και όσο για τα ταμπού, εμείς τα κάνουμε ταμπού, δεν είναι. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο πώς γεννιούνται τα παιδιά επιτέλους! Ειλικρίνεια is the word!
