Total Recall (soundtrack)

Δεν έχω καταλήξει ακόμη στο αν είμαι της άποψης ότι όσο «γυρνάμε» στο παρελθόν θα ανακαλύψουμε πολύ καλύτερα σάουντρακ από ότι σήμερα. Υπάρχουν αναρίθμητοι συνθέτες, τωρινοί, που δεν μπορούν με ασφάλεια να μ`αφήσουν να βγάλω συμπέρασμα. Πώς να πεις ότι ισχύει ο παραπάνω συλλογισμός όταν στα ονόματα των πιο σύγχρονων συνθετών υπάρχουν ο Μάικλ Τζιακίνο, ο Χανς Ζίμμερ, ο Ντάνι Έλφμαν, ο Αλεξάντερ Ντεσπλάτ και πολλοί άλλοι; Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως των δύο σάουντρακ που αποφάσισα να συγκρίνω νομίζω πως μπορεί κανείς με σχετική ασφάλεια να ισχυριστεί ότι το «πρωτότυπο» σάουντρακ είναι μακράν ανώτερο του πρόσφατου.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Δεν είναι τόσο το μέτρο σύγκρισης των δύο συνθετών (μεγάλο χάσμα ανάμεσα στην μουσική ιδιοφυΐα ονόματι Τζέρι Γκόλντσμιθ, ο οποίος μεσουρανούσε στις δεκαετίες του 70 και του 80 παρέα με τον φίλο του Τζον Γούιλιαμς, και τον πολύ νεότερο και όχι τόσο διάσημο Χάρι Γκρέγκσον-Γουίλιαμς) όσο το γεγονός πως ο παλαιότερος ακολουθεί έναν συγκεκριμένο δρόμο σε όλα του τα σάουντρακ σε αντίθεση με τον νεότερο. Έναν δρόμο που σχετίζεται με την σύνθεση μουσικής βασιζόμενης σε «θέματα».

Έτσι μόλις ξεκινάει το πρωτότυπο score της Ολικής Επαναφοράς (1990) ακούμε και το μουσικό θέμα της ταινίας. Ένα θέμα όμως που ο συνθέτης φρόντισε να μας ακολουθεί σε όλο το έργο. Κάτι τέτοιο δεν εφαρμόζει ο Γκρέγκσον. Αντιθέτως αρκέστηκε στην σύνθεση μουσικής δράσης. Ηλεκτρονικής μουσικής δράσης. Και όχι ηλεκτρονικής μουσικής τύπου Inception αλλά τύπου «Φτάνει πια με τις ακατανόητες μουσικές που σπάνε τα αυτιά μου»!

Δεν έχουμε κάποιο μουσικό θέμα να μας μείνει πράγμα που μπορώ να πω πως με απογοήτευσε γιατί μετά το πρώτο Χρονικό της Νάρνια είχα ενθουσιαστεί με αυτόν τον συνθέτη. Τόσο πολύ που έσπευσα να το αγοράσω. Για να επανέλθω στο αρχικό μου ρητορικό ερώτημα, το ότι ο Γκρέγκσον δεν έγραψε ένα σάουντρακ βασιζόμενο σε θέματα πρέπει να αποτελεί αιτία για να το «μειώσω»; Νομίζω πως τελικά δεν θα κρατηθώ και θα το κάνω.

Το νεότερο score ναι μεν ακούγεται σχετικά πιο εύκολα αν το συγκρίνουμε με άλλα αντίστοιχα (βλέπε Bourne Legacy). Όμως, δυστυχώς, η μουσική, ηλεκτρονική στην πλειονότητα της, βγάζει αυτό το αποκρουστικό αποτέλεσμα που κουράζει πολλές φορές την ακοή μας. Το σάουντρακ ταιριάζει γάντι στο μοτίβο της ταινίας η οποία δεν έχει και πολλά κοινά με την προσέγγιση του παλαιού (και φυσικά δεν αναφέρομαι στο σενάριο). Προφανώς αυτήν την προσέγγιση μουσικής επέλεξε ο σκηνοθέτης.

Ο Χάρι Γκρέγκσον-Γουίλιαμς μας έχει δώσει αρκετά καλά δείγματα γραφής όταν καταπιάστηκε με ορχηστρική μουσική (Βλέπε Νάρνια, Σρεκ κ.α.). Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του σκηνοθέτη ή ακόμη και της παραγωγής η οποία αποφάσισε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο για το σάουντρακ της ταινίας.

Και σίγουρα δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιον απευθύνεται αυτού το είδους η μουσική. Νομίζω πως αν κάποιος τους συμβούλεψε τότε σίγουρα έπεσε έξω, όπως έξω πέφτουν και αρκετές σύγχρονες ταινίες που ακολουθούν αυτά τα χνάρια. Ευτυχώς για το καλό της ορχηστρικής μουσικής υπάρχουν τεράστιοι δημιουργοί της εποχής μας που δεν πέφτουν σε αυτόν τον λάκκο και κρατάνε ψηλά τον πήχη της.

Τρανό παράδειγμα ο Μάικλ Τζιακίνο ο οποίος μπόρεσε στα σάουντρακ του Star Trek και των Επικίνδυνων Αποστολών να αποδείξει σε όλους αυτούς τους σκηνοθέτες και παραγωγούς ότι το να βάζεις κουραστικές μουσικές συνθέσεις σε μια ταινία δεν οδηγούν σε τίποτε. Γνωρίζω πως πολλοί θα πουν πως η μουσική προοδεύει, όμως κατά την γνώμη μου η κινηματογραφική βιομηχανία είναι αυτή που έσωσε την ορχηστρική μουσική από τον αφανισμό και κάτι τέτοια σάουντρακ την πολεμούν εκ των έσω.

Προφανώς θα καταλάβατε οι περισσότεροι πως επιλέγω με διαφορά το score του Γκόλντσμιθ. Είναι λίγοι εκείνοι που μπορούν με άνεση να φτιάξουν ένα φουτουριστικό σάουντρακ (Ζίμμερ, Τζων Πάουελ και Μάικλ Τζιακίνο από τους σχετικά νεότερους) επομένως θα προτιμήσω να βάλω το CD του παλαιού.

Εκεί θα ακούσω σίγουρα πολύ ανώτερη μουσική, θα δω μουσικά θέματα ενώ θα διδαχθώ και για το πώς μπορείς να συνθέσεις «ηλεκτρονική» μουσική με τα κλασικά μουσικά όργανα. Όλα αυτά μου τα προσφέρει η εγγύηση που λέγεται Τζέρι Γκόλντσμιθ. Γιατί να αντισταθώ; Μόνο το κομμάτι “The Dream” είναι πολύ ανώτερο από όλο το σάουντρακ του Γκρέγκσον και μπορώ να το ακούσω ξανά και ξανά.

Στα μόνα θετικά του νέου είναι η σαφώς ανώτερη ποιότητα του ήχου καθώς είναι προφανές ότι στις αρχές τις δεκαετίας του 90 δεν μπορούσαν να έχουν την σημερινή αψεγάδιαστη «σύλληψη» ήχου μέσα στο κάθε στούντιο. Το σάουντρακ του Γκρέγκσον δεν θα μείνει στην ιστορία, σε αντίθεση με αυτό του Γκόλντσμιθ που μπορείς να το ακούσεις ευχάριστα ακόμη και 22 χρόνια μετά. Και γιατί να μην μπορείς όταν έχει κυκλοφορήσει και «Remastered Edition»;

Το πρωτότυπο σάουντρακ απαριθμεί 27 κομμάτια και μάλλον θα το βρείτε μόνο στην Remastered (κόκκινη) έκδοση πλέον. Η συνολική διάρκεια είναι 74 λεπτά(!) και θα βρείτε φυσικά πολλά κομμάτια που δεν εμπεριέχονταν στο πρωτότυπο σάουντρακ διάρκειας 40 λεπτών.

1. The Dream
2. First Meeting
3. Secret Agent
4. The Implant
5. The Aftermath
6. For Old imes` Sake
7. Clever Girl
8. The Johnny Cab
9. Howdy Stranger
10. The Nose Job
11. The Space Station
12. A New Face
13. The Mountain
14. Identification
15. Lies
16. Where Am I?
17. Swallow It
18. The Big Jump
19. Without Air
20. Remembering
21. The Mutant
22. The Massacre
23. Friends
24. The Treatment
25. The Hollowgram
26. End Of A Dream
27. A New Life

Η σύγχρονη εκδοχή απαριθμεί συνολικά 20 κομμάτια και είναι συνολικής διάρκειας 56:22.

1. The Dream
2. The Fall
3. Colony
4. The
   Tripping Den
5. Rekall
6. Rooftop Chase
7. Hand Call
8. The Vault
9. Customs
10. Car Chase Pt. 1
11. Car Chase Pt. 2
12. The Key
13. The Scar On Your Hand
14. Elevator Chase
15. Train To Matthias
16. Saving Melina
17. Gravity Reversing
18. Up Top Fight
19. The Fall Collapses