Alex Turner: Ο μουσικός πρέπει να έχει πάνω από όλα στυλ

Alex Turner: Ο μουσικός πρέπει να έχει πάνω από όλα στυλ

Η περίπτωση του Alex Turner αποδεικνύει ότι αυτός ο (μουσικός) κόσμος όσο κι αν αλλάξει δε θα ξεμείνει ποτέ από stars. Και για να γίνει star, ο τραγουδιστής των Arctic Monkeys απέδειξε ότι πάνω από όλα έχει στυλ. Έστω κι αν το τελευταίο θυμίζει ήρωα μοντέρνου γουέστερν.

Στη φωτογράφιση του Rick Guest, με διευθυντή μόδας τον James Sleaford, που δημοσιεύτηκε στο Γαλλικό GQ Σεπτεμβρίου, Ο Alex Turner μοιάζει με έναν Άγγλο teddy boy που σιγοψήνεται κάτω από τον καλιφορνέζικο ήλιο. Κι ενώ το rockabilly μπορεί να ηχεί στο μυαλό μας ως μια μόδα των αθηναϊκών δρόμων της δεκαετίας του ’80, η περίπτωση του Turner μας κάνει να βλέπουμε το συγκεκριμένο trend που έχει ως έμβλημα το κοκόρι που στέκεται εκεί μετά από τόνους μπριγιαντίνης, πιο σύγχρονο και cool από ποτέ. Παρότι εγκατεστημένος στην Καλιφόρνια, ο Alex Turner παραμένει ένα γνήσιο παιδί της βρετανικής μουσικής, ένας τροβαδούρος που η Αγγλία δε γνώρισε όμοιο του από την εποχή του Damon Albarn -παρότι ο τελευταίος δεν έχει «ξοφλήσει» απλά είναι ηλικιακά μεγαλύτερος του τραγουδιστή των Arctic Monkeys).

Ο Alex Turner παραμένει ένα γνήσιο παιδί της βρετανικής μουσικής, ένας τροβαδούρος που η Αγγλία δε γνώρισε όμοιο του από την εποχή του Damon Albarn.

Αυτό είναι ένα συμπέρασμα που έχει καταλήξει οποιοσδήποτε έχει ακούσει τους πέντε δίσκους που έβγαλε το συγκρότημα του από το Sheffield, ξεκινώντας το 2006 και φτάνοντας μέχρι σήμερα. Ακούγοντας τους, μπορεί να διαπιστώσει κάποιος το πέρασμα τους από το θορυβώδες βρετανικό ροκ προς το κινηματογραφικό ρομαντισμό που φέρνει πιο πολύ προς αμερικανικό ήχο. Ο πιο ιδιαίτερος δίσκος των Arctic Monkeys, AM (2013), αναμιγνύει αυτές τις δύο πλευρές του αγγλικού συγκροτήματος τις «δηλητηριώδης» μπαλάντες με τα στιβαρά, μεθυστικά ριφ. Από αυτήν την αίσθηση, δεν απομακρύνεται και η εικόνα του Alex Turner που από τη μία είναι το κακό παιδί και από την άλλη έχει αυτό που λένε οι Αμερικάνοι «baby boomers narcissism» τον ναρκισσισμό δηλαδή, των Αμερικάνων stars της δεκαετίας του ’50, με αποκορύφωμα το κοκκόρι αλλά Elvis.

Προηγούμενο άρθροEmily Ratajkowski: Καμπύλες προόδου
Επόμενο άρθροHoward Hughes, Tα φτερά του έρωτα
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας