Cruising (1980) Το Ψωνιστήρι του Γουίλιαμ Φρίντκιν

Cruising (1980) Το Ψωνιστήρι του Γουίλιαμ Φρίντκιν

Ένα παρεξηγημένο αριστούργημα; Μία από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών; Μία ταινία – θύμα και θύτης των καιρών στους οποίους γεννήθηκε; Η ταινία για την οποία ο Αλ Πατσίνο αρνείται πεισματικά να κάνει δηλώσεις; Η μοναδική ταινία με γκέι θέμα που δεν παίχθηκε και δεν θα παιχθεί ποτέ σε κανένα gay and lesbian φεστιβάλ; 27 χρόνια μετά, λίγο πριν την πολυαναμενόμενη προβολή του στις 13o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, με αφορμή την παγκόσμια επανέκδοση του φιλμ , το «Ψωνιστήρι» του Γουίλιαμ Φρίντκιν παραμένει τόσο αμφιλεγόμενο όσο ήταν και το 1980.

Ιts an S&M world

Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να είσαι ένας θυμωμένος γκέι Αμερικανός με την έναρξη της δεκαετίας του 80.

Η δολοφονία του Χάρβεϊ Μιλκ, του πρώτου γκέι δημοτικού συμβούλου στην ιστορία είχε ήδη οδηγήσει σε μία συντονισμένη αντίδραση της γκέι κοινωνίας του Σαν Φρανσίσκο απέναντι σε ένα σύστημα δικαιοσύνης που θα καταδίκαζε τον αυτουργό αστυνομικό μόλις στην κατώτατη ποινή. Οι διαδηλώσεις που θα ξεκινούσαν ως μία ήρεμη πορεία διαμαρτυρίας στις 21 Μαϊου του 1979 θα εξελίσσονταν σε έναν αιματηρό πόλεμο μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας που θα έμενε στην ιστορία ως «White Night Riots».

Ενας θανατηφόρος ιός, αργότερα γνωστός ως AIDS, ξεκινούσε δειλά την πορεία του πριν «χτυπήσει» στο κέντρο της ομοφυλόφιλης κοινότητας λίγους μήνες μόλις μετά την έναρξη της δεκαετίας.

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν νικούσε τον Τζίμι Κάρτερ στις προεδρικές εκλογές, γεγονός που θα βύθιζε οριστικά την Αμερική στον κακόγουστο συντηρητισμό των 80s.

Και μία ταινία γινόταν η αφορμή για να επιβεβαιώσει με τον χειρότερο τρόπο την ομοφοβία ενός Χόλιγουντ που θα έβλεπε οργισμένους ομοφυλόφιλους να διαδηλώνουν έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες ακριβώς όπως οι μαύροι το 1915 για τη «Γέννηση Ενός Εθνους» του Ντ. Γ. Γκρίφιθ.

Η ιστορία της ταινίας, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ρεπόρτερ της New York Times, Τζέραλντ Γουόκερ ακολουθούσε την πορεία ενός στρέιτ αστυνομικού, ο οποίος θα εισχωρούσε μυστικά στην ομοφυλόφιλη κοινότητα της Νέας Υόρκης και ειδικότερα στα S&M και leather γκέι clubs προκειμένου να διαλευκάνει μία υπόθεση απεχθών δολοφονιών.

Ο τίτλος της ήταν «Το Ψωνιστήρι» («Cruising»), ο σκηνοθέτης της ο Γουίλιαμ Φρίντκιν («Εξορκιστής», «Ο Ανθρωπος Από Τη Γαλλία»), ο πρωταγωνιστής της ο Αλ Πατσίνο στον πιο «επικίνδυνο» ρόλο της καριέρας του και πριν ακόμη ξεκινήσει η παραγωγή της, κανείς δεν ήταν σίγουρος ότι θα έβρισκε τελικά το δρόμο για τους κινηματογράφους.

Straight Story

Η ταινία βγήκε -τελικά- στις αμερικανικές αίθουσες στις 8 Φεβρουαρίου του 1980. Ακριβώς δύο μήνες μετά, ένας οπλισμένος άντρας με ένα ημιαυτόματο όπλο εισέβαλε στο The Ramrod, ένα από τα πιο φημισμένα γκέι κλαμπ της Νέας Υόρκης (το οποίο «πρωταγωνιστεί» στην ταινία), και σκότωσε δύο ανθρώπους στέλνοντας ακόμη 12 τραυματίες στο νοσοκομείο. Οι ομοφυλόφιλοι διαδηλωτές είχαν δικαιωθεί: το «Ψωνιστήρι» δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να συνδέσει την ομοφυλοφιλία με τη βία με έναν τρόπο που θα γεννούσε ακόμη περισσότερη βία κατά των ομοφυλοφίλων.

Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν δεν έκανε ποτέ καμία δήλωση για το γεγονός. Οπως δεν επιβεβαίωσε ποτέ τις φήμες που τον ήθελαν να κυκλοφορεί για μήνες ημίγυμνος στα γκέι κλαμπ της Νέας Υόρκης προκειμένου να μελετήσει τον ήρωα του πριν την έναρξη των γυρισμάτων. Το μόνο που επιβεβαιώθηκε ήταν η σύνδεση του βιβλίου και της ταινίας με τα πραγματικά περιστατικά που απασχόλησαν για δύο τουλάχιστον δεκαετίες το αστυνομικό δελτίο της Νέας Υόρκης. Το βιβλίο του Τζέραλντ Γουόκερ, ρεπόρτερ της εφημερίδας New York Times γράφτηκε το 1970, αλλά οι καταγγελίες για την ύπαρξη ενός serial killer που σκότωνε ομοφυλόφιλους συνεχίστηκαν μέχρι και το 1979.

Στις αρχές της δεκαετίας του 60 η Ασφάλεια της Νέας Υόρκης λάμβανε συνεχώς καταγγελίες πως ομοφυλόφιλοι έπεφταν θύματα κακοποίησης από δύο άντρες, έναν λευκό κι έναν μαύρο, οι οποίοι εμφανίζονταν ως αστυνομικοί. Με την πρόφαση της εξακρίβωσης στοιχείων, οι δύο άντρες συναντούσαν τους ομοφυλόφιλους στα κλαμπ και στα στέκια όπου κυκλοφορούσαν και ζητούσαν χρήματα προκειμένου να μην τους συλλάβουν. Δύο από τα θύματα της απάτης, τα οποία κατέθεσαν καταγγελία για το γεγονός, βρέθηκαν νεκρά στο σπίτι τους λίγες μέρες αργότερα.

Με την υπόσχεση πως αν πετύχαινε στην αποστολή του θα έπαιρνε προαγωγή, ο αστυνομικός Ράντι Γιούργκενσεν ανέλαβε το ρόλο του μυστικού πράκτορα ο οποίος θα εισχωρούσε στην κοινότητα των ομοφυλοφίλων προκειμένου να αποκαλύψει τους δύο απατεώνες. Μοναδικός όρος ήταν να μην γνωρίζει κανείς τη «διπλή» ταυτότητα του ούτε η κοπέλα του, ούτε οι συγγενείς του, ούτε καν οι συνάδελφοί του. Οι αναφορές του θα ήταν προφορικές στον αρχηγό της αστυνομίας και θα παραλάμβανε τον μισθό του σε μετρητά.

Ο Γιούργκενσεν κατάλαβε από νωρίς πως προκειμένου να πετύχει το σχέδιο του έπρεπε να αποκτήσει νέες συνήθειες. Αγόρασε όλα τα απαραίτητα που θα τον έκαναν να μην ξεχωρίζει στα leather clubs του West Village, ανέπτυξε φιλίες με ομοφυλόφιλους οι οποίοι τον βοήθησαν να φτάσει κοντά στη σύλληψη πολλών κακοποιών αλλά όχι και των δύο δολοφόνων που έμειναν γνωστοί με το όνομα Salt and Pepper. Το κυριότερο ήταν ότι ο Γιούργκενσεν αποξενώθηκε οριστικά από τον στρέιτ κόσμο της αστυνομίας και της σχέσης του.

Ο αρχηγός της αστυνομίας τον είχε διαβεβαιώσει πως, όπως δεν χρειάζεται να γίνεις ναρκομανής για να συλλάβεις τους εμπόρους ναρκωτικών, έτσι δεν χρειάζεται να γίνεις ομοφυλόφιλος για να διαλευκάνεις τους φόνους ομοφυλόφιλων. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πάντοτε λίγο διαφορετική…

Ο Γιούργκενσεν μαζί με τον συνάδελφο του, Σόνο Γκρόσο, βοήθησαν τον Φρίντκιν στο να αποδοθεί όσο το δυνατό πιο αυθεντικά η γλώσσα και η συμπεριφορά της αστυνομίας. Συμμετείχαν και στην ταινία όπου υποδύονται δύο αστυνομικούς πράκτορες.

«Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις για μένα»

Σε δήλωσή του στον Τύπο, πριν την έξοδο της ταινίας στους κινηματογράφους, ο Φρίντκιν επισήμανε πως δεν ήταν σίγουρος ποιος ήταν ο πραγματικός δολοφόνος και δεν ήταν σίγουρος καν πως είναι ομοφυλόφιλος. Ασυνείδητα ή συνειδητά, ο Φρίντκιν έδειχνε να «απαντά» στο κύμα των κατηγοριών που είχαν ξεκινήσει πριν ακόμη από τα γυρίσματα της ταινίας.

Οι ομοφυλόφιλοι που διαμαρτυρήθηκαν για την «εικόνα» που είχε επιλέξει η ταινία να τους αποδώσει, στήριζαν όλα τα επιχειρήματα τους στην επιλογή του τέλους της ταινίας, όπου αφήνεται να εννοηθεί πως ο Αλ Πατσίνο γίνεται ο ίδιος δολοφόνος μετά από την έντονη συναναστροφή του με την κοινότητα των ομοφυλοφίλων.

Ετσι ο Φρίντκιν άφησε το τέλος να αιωρείται χωρίς να δίνει σαφείς αναφορές και πρόσθεσε σε όλες τις κόπιες της ταινίας αυτό που χωρίς δεύτερη σκέψη μπορεί να περιγραφεί ως αποδοχή της ενοχής του: «Αυτή η ταινία δεν έχει την πρόθεση να λειτουργήσει ως κατηγορία του κόσμου των ομοφυλόφιλων. Είναι τοποθετημένη σε ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας το οποίο δεν είναι αντιπροσωπευτικό του συνόλου της».

Το «Ψωνιστήρι» θα έβγαινε στους κινηματογράφους τον Φεβρουάριο του 1980 με τους ομοφυλόφιλους να διαδηλώνουν έξω από τις αίθουσες, με φυλλάδια που προειδοποιούσαν πως «Θα πεθάνουν άνθρωποι εξαιτίας αυτής της ταινίας», με κριτικές όπως αυτή του Βίνσεντ Κάνμπι στη New York Times: «Οι ακτιβιστικές ομάδες των ομοφυλόφιλων που διαδήλωσαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας υποστηρίζοντας ότι παρουσίαζε μία διαστρεβλωμένη εικόνα της ζωής των ομοφυλοφίλων είχαν δίκιο. Το Ψωνιστήρι είναι μία γκέι ταινία τρόμου».

Ο Βίτο Ρούσο, διάσημος μελετητής και συγγραφέας της πληρέστερης μελέτης πάνω στην ομοφυλοφιλία και το Χόλιγουντ με τίτλο The Celluloid Closet είναι σαφής και καταφατικός για το αν το «Ψωνιστήρι» ήταν μία ταινία τρόμου: «Το τέρας στην ταινία του Φρίντκιν ήταν η ίδια η ομοφυλοφιλία. Ολα στην ταινία συνωμοτούν για να παρουσιάσουν τη ζωή των ομοφυλόφιλων ως δαιμονική. Η μουσική που συνοδεύει τις σκηνές μεταξύ των αντρών είναι δυνατή, ροκ ενώ το soundtrack όταν ο Αλ Πατσίνο κάνει έρωτα με το κορίτσι του είναι μία σουίτα για βιολί.

Το γεγονός ότι το κορίτσι του Πατσίνο εμφανίζεται στην τελευταία σκηνή να δοκιμάζει ένα δερμάτινο εσώρουχο θέλει να μας πει πως αυτός ο τρόπος ζωής είναι αποπλανητικός και μεταδοτικός, μία απειλή για ό,τι είναι καλό σε αυτόν τον κόσμο. Συνήθως, όταν οι γκέι παραπονιούνται σχετικά με αυτά τα πράγματα, οι ανησυχίες τους προσπερνιούνται ως υπερβολικές, αλλά αυτή τη φορά όλοι παραπονέθηκαν γιατί οι ενδείξεις ήταν τόσο οφθαλμοφανείς για να τις αγνοήσεις».

Ο Φρίντκιν επέμεινε ότι «Προσπαθώ να παρουσιάσω το πορτρέτο μίας ομάδας που ενεργούν σεξουαλικά με έναν τρόπο που η κοινωνία δεν αποδέχεται, αλλά δεν κρίνω προσωπικά αυτούς τους ανθρώπους». Οι γκέι ακτιβιστές απάντησαν ότι η κριτική γινόταν ερήμην από μία παραπληροφορημένη και ήδη προκατειλημμένη κοινωνία και από ένα Χόλιγουντ που δεν έδειξε ποτέ καμία άλλη εκδοχή της ζωής των ομοφυλόφιλων εκτός από αυτήν που οδηγεί στη δημιουργία ενός κλίματος καταπίεσης.

«Δεν ζητάμε λογοκρισία», δήλωνε τότε ο Ρόναλντ Γκολντ, πρώην ρεπόρτερ του Variety και νυν σύμβουλος επικοινωνίας του National Gay Task Force, «ζητάμε από το Χόλιγουντ να χρησιμοποιήσει το ίδιο σύστημα αυτολογοκρισίας που κάνει για τις άλλες μειονότητες. Κανείς δεν θα τολμήσει ποτέ να κάνει μία ταινία για μία οργανωμένη ομάδα μαύρων που βιάζουν λευκές γυναίκες. Πάντοτε βρίσκουμε τους εαυτούς μας στη θέση στην οποία πρέπει να υποδυθούμε τους απελευθερωτές των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε μία χούφτα ηλίθιους που χρησιμοποιούν το συνταγματικό τους δικαίωμα να εκφράζουν το μίσος τους για εμάς».

Activists of the world unite!

Στις 16 Ιουλίου του 1970, πριν αρχίσουν τα γυρίσματα, ο ακτιβιστής αρθρογράφος της Village Voice, Αρθουρ Μπελ έγραφε πως η ταινία θα «καταστρέψει χρόνια θετικής δουλειάς και μπορεί ακόμη και να στείλει ομοφυλόφιλους στο να κρύβονται ξανά και να προκαλέσει κύματα βίας… Προτρέπω τους αναγνώστες να κάνουν τη ζωή του Φρίντκιν και του συνεργείου του δύσκολη, όποτε τους πετυχαίνουν σε κάποια γωνιά της πόλης».

Αποκάλυψε πολλές από τις τοποθεσίες τις οποίες θα χρησιμοποιούσε ο Φρίντκιν, με σαφή την προτροπή να οργανωθούν σε αυτά τα σημεία οι διαδηλώσεις. Και τα πράγματα θα έπαιρναν ακόμη πιο ανεξέλεγκτη τροπή όταν ο Φρίντκιν, που δεν βρήκε ποτέ χρόνο να συναντηθεί με τους διαδηλωτές, βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο (ως τμήμα της έρευνας για την ταινία) με τον Πολ Μπέιτσον, δολοφόνο του γκέι κριτικού κινηματογράφου του Variety Αντισον Βέριλ.

Η χάρη που είχε δοθεί στον Φρίντκιν όταν οι φήμες ήθελαν τον ίδιο να γράφει το σενάριο του «Cruising», κρατώντας αποστάσεις από το ομοφοβικό υλικό του βιβλίου που παρουσίαζε τους ομοφυλόφιλους ως μοντέρνα βαμπίρ σε άγρα θυμάτων, είχε εξαντληθεί. Το «ένοχο» παρελθόν του (η κινηματογραφική διασκευή της θεατρικής επιτυχίας «Τhe Boys In The Βand» το 1970 διέθετε επίσης ψήγματα ομοφοβίας) και το σενάριο που διέρρευσε ενδυνάμωσαν τους χειρότερους φόβους μίας ολόκληρης κοινότητας.

Το West Village γέμισε διαδηλωτές κάθε φορά που ξεκινούσε γύρισμα, φήμες ήθελαν τον Φρίντκιν να έχει γράψει ένα φινάλε στο οποίο ο Αλ Πατσίνο σφαγιάζει ένα πλήθος γκέι αντρών, κομπάρσοι που έπαιζαν στην ταινία υποστήριζαν ότι οι ρόλοι τους ως σκληροί άντρες θα αποδείκνυε πως ήταν τόσο «άντρες» όσο και οι στρέιτ και ο παραγωγός Τζέρι Γουάιντραουμπ της United Artists είχε κερδίσει το πιο αποτελεσματικό -δωρεάν- marketing που θα μπορούσε να σκεφτεί ποτέ.

Ο γρήγορος θάνατος του «Ψωνιστηριού» στο box office (μετά βίας άγγιξε τα 20 εκ. δολ. συνολικές εισπράξεις στην Αμερική) θα ήταν μία μεγάλη νίκη για τους ακτιβιστές κι ένα ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα για την United Artists και τον Φρίντκιν που ζητούσε εναγωνίως μία επιτυχία μετά από χρόνια αδράνειας στα ταμεία. Πέρα από την κοινωνικοπολιτική του διάσταση το «Ψωνιστήρι» δεν έπαυε να είναι μία ταινία. Και όχι μία καλή ταινία.

Εκτός από την αυθεντική απεικόνιση της εποχής και της κουλτούρας που περιγράφει (ως ντοκουμέντο μίας προ-Αids σεξουαλικής απελευθέρωσης), το σασπένς μοιάζει επιδεικτικά προβλέψιμο, ο Αλ Πατσίνο μοιάζει έξω από τα νερά του (και όχι μόνο επειδή υποδύεται τον γκέι), ο ρόλος της Κάρεν Αλεν προδίδει άγαρμπα κοψίματα στο δωμάτιο του μοντάζ και το κυριότερο: αυτή η μόνιμη αίσθηση πως το exploitation, ως μόνιμο χαρακτηριστικό του έργου του Φρίντκιν, μοιάζει σε αυτή την ταινία φτηνό.

Οι στρέιτ απέφυγαν την ταινία αδιαφορώντας για το αν αυτή θα ήταν η μοναδική ευκαιρία να δουν από απόσταση ασφαλείας τι ακριβώς συμβαίνει στα gay clubs. Οι γκέι την προσπέρασαν είτε πολιτικά είτε επειδή δεν είχαν καμία περιέργεια να δουν ακριβώς αυτό που ζούσαν. Ο Αλ Πατσίνο δεν μίλησε ποτέ γι αυτήν χαρακτηρίζοντας την μόνο ως μία «όχι και τόσο καλή ταινία». Ο Φρίντκιν θα την υπεράσπιζε με νύχια και με δόντια μέσα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν, γιγαντώνοντας τον μύθο ενός directors cut που αν είχε βγει τότε στις αίθουσες θα επέτρεπε στο «Ψωνιστήρι» να μπει στην ιστορία της γκέι κουλτούρας από την… πίσω πόρτα!

Αυστηρώς ακατάλληλο

Μετά από μία «ανεπίσημη» προβολή της ταινίας στο σπίτι του παραγωγού, ο πρόεδρος της επιτροπής λογοκρισίας Ρίτσαρντ Χέφνερ δήλωσε χαρακτηριστικά πως «Αυτό είναι απαίσιο. Θέε μου, είναι τρομερό. Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό! Πώς μπόρεσες να κάνεις αυτή την ταινία. Είναι η χειρότερη ταινία που έχει γίνει ποτέ. Δεν υπάρχουν αρκετά Χ στην αγγλική γλώσσα γι αυτή την ταινία. Θα πρέπει να ψάξω σε άλλες γλώσσες. Ο χαρακτηρισμός της είναι 59.000 Χ».

Για το ποσό των 1.000 δολαρίων ημερησίως, ο ψυχολόγος Ααρον Στερν (ο άνθρωπος που θέσπισε το συμβούλιο κρίσεων και ο άνθρωπος που κατάφερε να «περάσει» κατάλληλο τον «Εξορκιστή» χωρίς να κοπεί δευτερόλεπτο) βοήθησε τον Φρίντκιν να μειώσει την ταινία κατά 30 περίπου λεπτά αφαιρώντας όλες εκείνες τις σκηνές που θα την καταδίκαζαν σε μικρότερο κύκλωμα διανομής. Την ίδια στιγμή, για κάθε λεπτό που αφαιρούσε ο Στερν, ο Φρίντκιν προσέθετε κλάσματα δευτερολέπτων πορνογραφικού υλικού στις σκηνές των φόνων εξοργίζοντας ακόμη περισσότερο τους ακτιβιστές οι οποίοι δεν ανέχονταν την τόσο άμεση σύνδεση της πορνογραφίας με το έγκλημα.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Φρίντκιν οι σκηνές που κόπηκαν περιελάμβαναν σκηνές σκληρού πορνό (όπως σκηνές με fist fucking και golden showers – δεν μεταφράζονται από τον συντάκτη του κειμένου αυτού για λόγους σεμνοτυφίας), περισσότερο και πιο απολαυστικό Τζο Σπινέλ ο οποίος περιπλανιέται μαζί με τον συνάδελφο του αναζητώντας μεταμεσονύκτια «δράση», πολύτιμα λεπτά με Κάρεν Αλεν η οποία διαπραγματεύεται την αλλαγή της σεξουαλικής ταυτότητας του Αλ Πατσίνο και φυσικά περισσότερες σκηνές που διασαφηνίζουν την «εμπλοκή» του αρχηγού της αστυνομίας, Πολ Σορβίνο, στην όλη ιστορία.

Το τέλος, ένα από τα πιο αμφίσημα στην ιστορία του κινηματογράφου και φυσικά η κύρια αιτία για την εξοργισμένη αντίδραση των ομοφυλόφιλων (αφού στην πραγματικότητα αφήνει να εννοηθεί πως όποιος μπλέξει με τους ομοφυλόφιλους θα καταλήξει η νεκρός ή δολοφόνος) δεν ήταν αυτό που αρχικά είχε επιλέξει ο Φρίντκιν.

Οι φήμες μιλούν για περισσότερες σκηνές που πείθουν για τη «μεταστροφή» του Πατσίνο, άφθονο ιδρωμένο σεξ καθώς και για ένα από τα διασημότερα directors cut που κανείς δεν έχει δει ποτέ. Για χρόνια η ταινία μπορούσε να βρεθεί μόνο σε φθαρμένη βιντεοκασέτα ενώ η επικείμενη DVD κυκλοφορία της (στα μόλις 102 λεπτά, με σχολιασμό του Φρίντκιν και με δύο ντοκιμαντέρ για τον θόρυβο κατά της ταινίας) συνοδεύεται από νέα σειρά «κίτρινης» αρθρογραφίας που επιστρέφει ξανά στην καρδιά της αντιπαράθεσης.

Προηγούμενο άρθροBob Dylan (Μπομπ Ντίλαν) Αφιέρωμα και πληροφορίες
Επόμενο άρθροΑναδρομή στα γυρίσματα του Mamma Mia
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας