Το να «εικάζει» κανείς δεν είναι κακό, είναι μία απόλυτα φυσική διαδικασία. Σε παλαιότερες εποχές, ο εικάζων απειλούνταν από οικογένεια και εκκλησία πως θα χάσει την όρασή του, εάν περνούσε πολλές ώρες κάνοντας εικασίες. Στο Μεσαίωνα δε, οι ανήλικες εικαστικοί αναγκάζονταν να φορούν μεταλλικές συσκευές για να προστατέψουν τα εικαστικά τους όργανα. Σήμερα πληρώνονται για να κάνουν εικασίες. Η κοινωνία το απολαμβάνει.
Πολλοί λανθασμένα έχουν συσχετίσει τους καλλιτέχνες εικαστικούς με τη χρήση ναρκωτικών. Η ανεπηρέαστη δημιουργία ξενίζει πολλούς και προκαλεί ερωτήματα στο φτωχό μυαλό των ελλιπώς καλλιεργημένων θεατών. Είναι απλά μία κοσμική πιθανότητα το πως βρίσκονται όλοι στον ίδιο χώρο για να μαρτυρήσουν το θαύμα της σύγχρονης τέχνης και να απωλέσουν τη φυλακή-στεγνή καθημερινότητα. Υπό άλλες συνθήκες οι ψυχιατρικές κλινικές δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.
Η εικασία ξεκινάει με μια διέγερση. Είναι μία δήλωση του ανθρώπου απέναντι στο απολυταρχικό κατεστημένο της υποταγμένης ελευθερίας και έκφρασης, η οποία υψώνεται νωχελικά απέναντι στον απαίδευτο πληβείο, και αν και μικρή, αρχίζει να κρούει τον κώδωνα της ανασφάλειας και περνά σαφέστατα το μήνυμά της. Πολύ στοργικά έρχεται να αγκαλιάσει τον άνθρωπο, τη φύση και την ιστορία, περνώντας μέσα από τον καθένα και κάνοντας τον δημιουργικό κύκλο της.
Αλίμονο όμως, αυτή είναι μία πεζή και άψυχη εκτίμηση. Ο εικαστικός πρέπει να απομονωθεί για να δημιουργήσει. Ενίοτε οι ιδέες του είναι τόσο αφηρημένες, που το μοναδικό μέσο ικανό να αποτυπώσει έστω και ένα κομμάτι από αυτές είναι ένας λευκός καμβάς και μία νύχτα μετά από ένα εξαντλητικό μεθύσι. Γιατί η πολύχρωμη πανδαισία δεν μοιάζει σε τίποτα με το αχώνευτο γεύμα που έβγαλε το “μικρό μου πόνυ”.
Οι χίπστερς όλου του κόσμου έρχονται κοντά και θαυμάζουν το ειρωνικό ύφος του ξερατού. Το νόημα είναι εκεί, τα απροπόνητα μάτια μας δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Οι underground φίλοι μας αφού έχουν πείσει τον φύλακα της γκαλερί πως δεν είναι περιπλανώμενοι άστεγοι (δείχνοντας φυσικά το iPhone τους), εισέρχονται σε έναν κόσμο που τους νιώθει. Νιώθουν το εγώ και όχι το εσύ, το μαζί και το τίποτα. Μιλάμε για πολύ νόημα.
Ο εικαστικός είναι οργισμένος με τον κόσμο, θέλει να εκφραστεί! Κλείνεται στο δωμάτιό του και εικάζεται ώρες ολόκληρες! Αλλά δεν φτάνει, ο κόσμος πρέπει να δεί! Εικάζεται σε αυλές, σε καφετέριες, σε στενά και δρόμους, σε λόγκους και ραχούλες. Προσπαθεί και κοντά σε σχολεία και νοσοκομεία αλλά τα περιοριστικά μέτρα δεν του το επιτρέπουν! Η πολιτεία έχει προμηθεύσει την έκφραση με πατερίτσες…
Χτυπιέται ολόκληρος, δεξιά και αριστερά, πάνω κάτω! Αλλά το αισθάνεται, πώς η έκλαμψη πλησιάζει και οι κόποι του θα τον λυτρώσουν. Και θα φανεί στο πρόσωπό του, όταν έρθει η ώρα η ιδέα να βγει από μέσα του και να συνθέσει το επόμενο “Χωρίς τίτλο”…
Η ιδέα στη συνέχεια θα πουληθεί για πολύ ρευστό. Οι πραγματικοί λάτρεις του ωραίου θα θαυμάσουν. Ανερχόμενοι καλλιτέχνες θα ακολουθήσουν τον “έτσι” που χάραξε ο “αποτέτοιος”. Ο καθένας θα βρει το δρόμο του. Σίγουρο είναι πάντως πως κανένας δεν θέλει να μείνει με την εικασία στο χέρι!
