ΑρχικήΑπόψειςΠου είσαι ρε φίλε;

Που είσαι ρε φίλε;

Άρθρο του Κώστα Παναγοπούλου

Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρικάς, τότε που η έξοδός μας σήμαινε αποκλειστικά Σάββατο βράδυ βόλτα με τα φιλαράκια, υπήρχε μια συγκεκριμένη συνήθως διαδρομή που κάναμε… Βρισκόμασταν στα Zeppelin (μπλιμπλικάδικο της εποχής, με τα απαραίτητα μπιλιάρδα και ηλεκτρονικά, από αυτά που τώρα πια βρίσκεις σε τίποτα emulators και τρέχουν τα σάλια σου από τη νοσταλγία), μετά ποδαρόδρομος μέχρι την κεντρική πλατεία Ηλιούπολης ή όταν είχαμε κέφια μέχρι τη Γλυφάδα με το λεωφορείο.

Εκεί θα χαλβαδιάζαμε τίποτα κορίτσια της ηλικίας μας, συνήθως στο χαβαλέ (ενίοτε αν υπήρχε ανταπόκριση και σε πιο σοβαρό “καμάκι”), μετά κανά σουβλάκι στο όρθιο και οι μπύρες απαραίτητα, και όταν είχαμε ακόμα όρεξη (πάντα δηλαδή) να πάμε και σε κανά “μπαράκι”, να ακούσουμε καμμιά ροκιά (καθότι ροκάδες, όχι φλώροι), να πιούμε κανά ποτό (ο Θεός να το κάνει) και με το άγχος της ώρας να γυρίσουμε πάλι ποδαράτο (ή λεωφορείο από μακριά) σπίτι.

Θυμάμαι ότι υπήρχε μόνιμα ένας “βραχνάς” ότι έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι συγκεκριμένη ώρα. Πολλές φορές ο βραχνάς αυτός σήμαινε ότι έπρεπε κάποιοι από μας να παίρνουν και τηλέφωνο στο σπίτι, να ενημερώνουν πού είμαστε, τι έχουμε σκοπό να κάνουμε, τι ώρα θα γυρίσουμε κλπ. Αυτό ήταν κάτι που πάντα μας έκανε να δυσφορούμε, να αισθανόμαστε αμήχανα μπροστά σε άλλους, πιο “ελεύθερους” που δεν είχαν αυτή την υποχρέωση και να βρίσκουμε δικαιολογίες για το γεγονός ότι ψάχναμε περίπτερο με τηλέφωνο. Ναι, υπήρξε κι εποχή που μεγάλωναν τα παιδιά χωρίς κινητά.

Θυμάμαι ότι σκεφτόμασταν την καταπίεση της επικοινωνίας αυτής, της υποχρέωσης να δίνεις το στίγμα σου στους γονείς σου όλη την ώρα. Θέλαμε να μεγαλώσουμε, να ανεξαρτητοποιηθούμε, να μη δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν, πού πάμε και τι κάνουμε. Θα ερχόταν κι αυτή η στιγμή, σίγουρα.

Ήρθε αυτή η στιγμή.

Και τι κάνουμε τώρα; Δεν δίνουμε λογαριασμό που είμαστε και τι κάνουμε. Ή μήπως δίνουμε;

Στον ψηφιακό κόσμο που ζούμε πλέον, υπάρχουν ένα σωρό υπηρεσίες που σου δίνουν τη δυνατότητα να είσαι σε διαρκή επαφή με τους φίλους ή “φίλους” σου, τους δικούς σου, τους followers και πάει λέγοντας. Η σωστή χρήση κατά τη γνώμη μου είναι η μόνη λύση. ΟΚ, και στο facebook μπορείς να είσαι αξιοπρεπώς, μπορεί να είσαι και ρόμπα, αναλόγως τι επιλέγεις να κάνεις. Μπορείς να κρατάς επαφή με αυτούς που σε ενδιαφέρουν, μπορείς να spammάρεις όλον τον κόσμο ενημερώνοντας τον κάθε λίγο και λιγάκι ότι έγινες μέλος του κάθε άχρηστου, αδιάφορου και παλαβού γκρουπ που δημιουργεί ο κάθε βαρεμένος. Η επιλογή είναι δική σου και από κανέναν δεν μπορείς να ζητήσεις το λόγο για το πώς χειρίζεσαι εσύ το μέσο.

Αυτό όμως που με παραξενεύει, δεν είναι τόσο οι χαζομάρες του facebook, όσο οι υπηρεσίες (τύπου gowalla, foursquare κλπ) που κάθε λίγο και λιγάκι κάνεις check-in στα σημεία που βρίσκεσαι.

  • Είμαι στην τάδε διεύθυνση (+ χάρτης).
  • Είμαι στο γραφείο μου (+ χάρτης).
  • Είμαι στο γήπεδο (+ χάρτης).
  • Είμαι στο τάδε φαστφουντάδικο (+ χάρτης)

Ποιο το νόημα όλης αυτής της ενημέρωσης; Αν στους ίδιους ανθρώπους πριν λίγα χρόνια τους έλεγες ότι “πάρε με τηλέφωνο κάθε φορά που πηγαίνεις κάπου να μου λες πού είσαι” είμαι σίγουρος ότι θα επαναστατούσαν – και με το δίκιο τους. Πού πήγε τώρα αυτή η διάθεση για ανεξαρτησία; Προς τι αυτή η διαρκής ενημέρωση για το πού βρισκόμαστε;

Αν κάποια στιγμή έβγαινε μια κρατική εντολή, η οποία θα όριζε ότι κάθε μια ώρα π.χ. όλοι οι πολίτες θα πρέπει να δίνουν το στίγμα τους για να γνωρίζουν οι υπόλοιποι πού βρίσκονται, πόσοι από αυτούς που ήδη κάνουν check δεν θα έβγαιναν στους δρόμους να διαδηλώσουν;

Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω; Δηλαδή το κερασάκι που μας πασάρουν τέτοιες υπηρεσίες, ότι και καλά “γνωρίζεις νέα μέρη, βρες νέους φίλους” και άλλα τέτοια χλιαρά, είναι αρκετά για να μπεις στη διαδικασία να λες κάθε λίγο και λιγάκι πού είσαι;

Μάλλον κάτι δεν καταλαβαίνω…

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166