ΑρχικήΕιδήσειςΠροβληματισμοί για την εξίσωση ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών σε ΕΕ

Προβληματισμοί για την εξίσωση ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών σε ΕΕ

Από τον καιρό που ανακοινώθηκε η απόφαση του Ευρωδικαστηρίου για υποχρεωτική εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών εκδηλώθηκε μια συγκινητική έκρηξη οργής για την αδικία σε βάρος της εργαζόμενης γυναίκας.

Πολλοί από εκείνους που εξανέστησαν για τα δίκαια των γυναικών, συζύγων και μητέρων οργίζονται εξίσου και όταν δεν είναι καλά σιδερωμένο το κολάρο και η μανσέτα στο πουκάμισό τους – αλλά αυτή είναι μια άλλη άκρως ελληνική ιστορία…

Ας μείνουμε στην απόφαση. Αφού για τους γνωστούς λόγους του πολιτικού κόστους και της ανίκητης αδράνειας το καθεστώς συνταξιοδότησης δεν έχει αλλάξει, μολονότι σαφώς γνωρίζαμε από χρόνια ότι παραβιάζει κατά τρόπο καταφανή το κοινοτικό πλαίσιο, τώρα, για άλλη μια φορά, η εξωτερική πίεση έρχεται να επιβάλει όσα από καιρό και από μόνοι μας θα έπρεπε να έχουμε αποφασίσει και εφαρμόσει.

Αντίθετα με τις φωνές της οργής, η άρνηση της εξίσωσης, έστω και με αύξηση του ορίου ηλικίας για τις γυναίκες, είναι πράξη όχι υπεράσπισης των δικαιωμάτων του «ασθενούς φύλου», αλλά πράξη βαθύτατου μισογυνισμού και καταδίκη του στη διατήρηση της κοινωνικά επιβεβλημένης κατάστασης της «ασθένειας». Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί ένα καθεστώς πιο υπονομευτικό της θέσης της γυναίκας. Η επαγγελματική της σταδιοδρομία δέχεται δύο βαριά πλήγματα, σε δύο καίριες στιγμές της. Πρώτη έρχεται φυσικά η μητρότητα.

Η γυναίκα αποκτά παιδιά συνήθως όταν έχει διανύσει ένα πρώτο μέρος της σταδιοδρομίας της, όταν έχει κατοχυρώσει μια παρουσία στην αγορά εργασίας και βρίσκεται στα πρόθυρα ενός επαγγελματικού άλματος.

Στην Ελλάδα το κράτος δεν έχει κάνει ούτε τα ελάχιστα ώστε η μητρότητα να μη συνιστά επαγγελματικό αντικίνητρο. Πού είναι οι βρεφονηπιακοί σταθμοί; Σε ποιο βαθμό καλύπτονται οι ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών για φροντίδα στα παιδιά τους όχι από την ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών, αλλά από τις 40 ημέρες, οπότε μπορεί κανείς στις ευρωπαϊκές χώρες να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες τους; Η λύση που έχει βρεθεί ως υποκατάστατο είναι: μειωμένη εργασιακή παρουσία της γυναίκας (και άρα υστέρηση στην καριέρα της), οικογενειακή βοήθεια (αυτή που πάντα σώζει τα πάσχοντα δημόσια συστήματα) και προσφυγή στη λαθραία εργασία μεταναστριών.

Ας υποθέσουμε πως η εργαζόμενη γυναίκα, ιδιαίτερα στο Δημόσιο, δεν το πήρε απόφαση και δεν συνθηκολόγησε με την ιδέα της καλής νοικοκυράς. Περίπου μια εικοσαετία μετά τη μητρότητα θα έχει ανακτήσει το ιεραρχικό της στάτους και θα διεκδικεί μια θέση στα πιο υψηλά κλιμάκια της δημόσιας υπαλληλίας. Με ποια προοπτική; Σε λίγα χρόνια, πέντε έως το πολύ δέκα, να της δοθεί το «κίνητρο» της πρόωρης συνταξιοδότησης και να τα μαζεύει γρήγορα από το γραφείο.

Μια σύγκριση όχι απλώς του αριθμού των γυναικών και των ανδρών σε θέσεις ευθύνης, αλλά και της διάρκειας της παρουσίας τους σε αυτές θα έπειθε ότι η πρόωρη συνταξιοδότηση δεν αποτελεί κεκτημένο, ούτε δικαίωμα. Είναι άχθος για τις «προνομιούχες» και πρόσχημα για την πιο άθλια εξαπάτηση του μισού πληθυσμού, ώστε να πιστέψει πως η βελτίωση (πραγματική και χωρίς αμφισβήτηση) της ζωής και της κοινωνικής του θέσης το τελευταίο τέταρτο του αιώνα στην Ελλάδα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια.

Μια ματιά προς τα έξω δείχνει ότι όσος είναι ο δρόμος που έχουμε διανύσει, άλλος τόσος είναι αυτός που μένει. Και οι Ελληνίδες δεν θα τον διατρέξουν διεκδικώντας την αποχώρηση, αλλά την παραμονή τους στον κόσμο της εργασίας και την ιεραρχία του.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Είμαι ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος. Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι
RELATED ARTICLES

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166