Southland Tales: Έτσι τελειώνει ο κόσμος

Southland Tales: Έτσι τελειώνει ο κόσμος

Πως μια ταινία για το τέλος του κόσμου ξεκίνησε ως ένα από τα πιο προσδοκώμενα σχέδια των τελευταίων χρόνων, κατακρεουργήθηκε από την κριτική στην πρεμιέρα του στο φεστιβάλ των Καννών πριν δύο χρόνια, αναγκάστηκε να θυσιάσει τουλάχιστον 20 λεπτά από τα 190 που διαρκεί, ξανακατακρεουργήθηκε από την κριτική και τελικά έμεινε στην ιστορία ως ένα υποψήφιο cult movie που «αυτοκτόνησε» κάτω από το βάρος της ίδιας του της φιλοδοξίας. Και όλα αυτά απλά και μόνο γιατί η προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη της, Ρίτσαρντ Κέλι, τύχαινε να είναι ένα από τα πιο σπουδαία ντεμπούτα των 00s με τον τίτλο «Donnie Darko».

Είναι 4η Ιουλίου του 2005 και στο Τέξας χαρούμενες φωνές παιδιών, αντρών και γυναικών γιορτάζουν ξέφρενα την επέτειο της αμερικανικής ανεξαρτησίας όταν ένα τεράστιο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού κηρύσσει την έναρξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μόλις η ατμόσφαιρα καθαρίσει από τον καπνό, μια φωνή επαναλαμβάνει σε voice over: «Ετσι τελειώνει ο κόσμος, έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν λυγμό αλλά με έναν πάταγο».

Το «Southland Τales» θα μπορούσε να κατηγορηθεί για πολλά πράγματα (ακόμη και για την ίδια του την ύπαρξη – όπως και τελικά συνέβη) αλλά σε καμία περίπτωση για το ότι η ανταλλαγή ανάμεσα στον «λυγμό» και στον «πάταγο» που έκανε από τον διάσημο στίχο του Τ.Σ. Ελιοτ (το ποίημα «Τhe Hollow Μen») δεν ήταν απαραίτητη για να κηρύξει την εκκίνηση μιας από τις πιο φιλόδοξες, υπερφορτωμένες, θορυβώδεις και δαιδαλώδεις ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Ο Έλιοτ, γράφοντας το «όχι μ έναν πάταγο αλλά μ ένα λυγμό» οραματιζόταν το 1925 το τέλος της Ευρώπης -όπως την ξέραμε- λίγο μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ρίτσαρντ Κέλι οραματίστηκε το πέρας της Αμερικής -όπως δεν θέλαμε ποτέ να τη μάθουμε- στην αυγή αυτού που θα μπορούσε να είναι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Και η ποιητική αδεία είναι κάτι που δεν μπορείς να απαγορέψεις σε έναν σκηνοθέτη μόλις 33 χρόνων που, με την πρώτη του ταινία, κατάφερε να πολιτογραφηθεί στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη χωρίς κανένα διαπιστευτήριο, εκτός από την αυθεντικότητα του οράματός του.

Ο Πειρασμός Περιμένει Πάντα (στη γωνία)

Οταν ο Ρίτσαρντ Κέλι ανακοίνωσε πως η ταινία που θα ακολουθούσε το «Donnie Darko» θα ήταν ένα «παράξενο υβρίδιο, κάτι ανάμεσα στο έργο του Αντι Γουόρχολ και το πνεύμα του Φίλιπ Κ. Ντικ» το μόνο που κατάφερνε ήταν να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις προσδοκίες για την επικείμενη πιο διάσημη δεύτερη ταινία της τελευταίας δεκαετίας.

Το «Donnie Darko», αυτή η περίεργη δημιουργία που ήρθε σχεδόν από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει την κατά τα 00s έννοια του «cult» και έκανε την καριέρα του Τζέικ Τζίλενχαλ να εκτοξευθεί, υπήρξε ένα από τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου, ολοκληρώνοντας την κινηματογραφική της καριέρα καθώς βγήκε μια βδομάδα πριν την επίθεση στο World Trade Center και κατέληξε σε βεβιασμένη κυκλοφορία σε DVD πριν αρχίσει να αποκτά φανατικούς θαυμαστές, λέσχες που οργανώθηκαν για να ερμηνεύσουν τα σημαινόμενα της και πριν την αδιάκοπη μεταμεσονύκτια προβολή της στο Pioneer Theatre του East Village της Νέας Υόρκης, επί 28 εβδομάδες. Ενα directors cut και εκατομμύρια φανατικούς μετά δεν υπήρχε υποψιασμένος σινεφίλ στον πλανήτη που να μην περίμενε με αγωνία το επόμενο βήμα του Ρίτσαρντ Κέλι.

Γραμμένο πριν την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, το σενάριο του «Southland Τales» ήταν αρχικά μια ιστορία εκβιασμών με πρωταγωνιστές μία πορνοστάρ και δύο αστυνομικούς. Μετά την επίθεση το σενάριο ξαναγράφτηκε. «Το αρχικό σενάριο ήταν προορισμένο να σπάσει πλάκα με το Χόλιγουντ. Αλλά μετά την επίθεση έγινε ένα κομμάτι επιστημονικής φαντασίας για τα πραγματικά σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κυβερνητική ασφάλεια και την ανάγκη για τη διατήρηση όλων αυτών των πραγμάτων», δήλωνε ο Κέλι το 2004.

Μια ταινία που θα διαδραματίζεται στο Λος Αντζελες το καλοκαίρι του 2008 σε έναν τριήμερο καύσωνα που θα καταλήξει στον εορτασμό της 4ης Ιουλίου «και θα είναι μιούζικαλ με μία μεταμοντέρνα έννοια. Θα υπάρχει χορός και τραγούδι αλλά αυτά θα εντάσσονται στην ιστορία λογικά». Και που εκτός από τον Γουόρχολ και τον Φίλιπ Κ. Ντικ, οι άμεσες αναφορές της δημιουργίας του θα ξεκινούσαν από το «Κiss Me Deadly» του Ρόμπερτ Ολντριτζ, το «Ρulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο και θα έφταναν μέχρι το «Βrazil» του Τέρι Γκίλιαμ και το «Dr. Strangelove» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ σε έναν παροξυσμό σινεφιλίας, ποπ αναφορών και περισσής τρέλας.

Το Ευαγγέλιο της Μνήμης

Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά την πρεμιέρα του «Southland Τales» -όπως τελικά θα ονομαζόταν το σχέδιο του Κέλι- στο Φεστιβάλ των Καννών το 2006, όσοι από τους παρευρισκόμενους κριτικούς δεν είχαν φύγει στη μία ώρα και όσοι από αυτούς δεν γιούχαραν ήδη πριν τους τίτλους τέλους, έμεναν σκεπτικοί στις καρέκλες τους προσπαθώντας να καταλάβουν τι ακριβώς είχε συμβεί για τα προηγούμενα 160 λεπτά ενώπιον τους.

Η ταινία που όλοι περίμεναν με ανυπομονησία πεινασμένου φαν, θεωρώντας τολμηρή αλλά άκρως δικαιολογημένη τη συμμετοχή της στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του μεγαλύτερου φεστιβάλ του πλανήτη, ήταν στην κυριολεξία κάτι ανάμεσα στο ίσως χειρότερο πράγμα που είχαν δει ποτέ και στο τελικά χειρότερο πράγμα που είχαν δει ποτέ: Ενα ακατανόητο, θορυβώδες συνονθύλευμα action movie επιστημονικής φαντασίας με ιντερλούδια μιούζικαλ, ερμηνείες στα όρια του γκροτέσκου και ένα φιλοσοφικό-ακτιβιστικό υπόβαθρο πεντάχρονου παιδιού. Μια φιλόδοξη προσπάθεια εγκαινίασης ενός νέου κινηματογραφικού είδους που σε κάθε καρέ καιγόταν αλύπητα από την ίδια του την υπερφίαλη σιγουριά πως αυτό που βλέπεις είναι, εκτός από το τέλος του κόσμου, και το τέλος του σινεμά.

Με την παγκόσμια πρωτοτυπία της ολοκληρωτικής αδυναμίας τού οποιουδήποτε να περιγράψει -χωρίς να μπερδευτεί ξανά- την υπόθεση μιας ταινίας για μια πορνοστάρ που έχει κυκλοφορήσει ένα χιτ με τίτλο «Τeen horniness is not a crime» και πέφτει θύμα εκβιασμού λόγω της σχέσης της με έναν σταρ του σινεμά που πρόσκειται φιλικά στους Ρεπουμπλικάνους, την ίδια στιγμή που η Αμερική ξεμένει από πετρέλαιο και μια ομάδα νέο μαρξιστών προσπαθεί να εμποδίσει μια πανίσχυρη κυβερνητική εταιρία με το όνομα Usident. Ή κάτι τέτοιο!

Λίγες ώρες αργότερα, ο Ρίτσαρντ Κέλι θα ήταν αναγκασμένος να δώσει εξηγήσεις στους αγανακτισμένους δημοσιογράφους που θα τον ρωτούσαν με κάπως πιο ευγενικό τρόπο «τι στο διάολο είχες μέσα στο μυαλό σου όταν γύριζες αυτήν την ταινία;». «Είναι μια παραβολή για την έλλειψη εναλλακτικής ενέργειας και την εμμονή του δυτικού κόσμου με τον πόλεμο. Δεν υπάρχει λύση. Παρουσιάζοντας το πρόβλημα μέσα από μια διασκεδαστική ταινία μπορείς να αναγκάσεις τους νέους να ασχοληθούν με την κατάσταση.

Δυστυχώς οι Αμερικανοί διανομείς δεν το έχουν καταλάβει, αλλά ελπίζω να το καταλάβουν σύντομα (σ.σ. μέχρι τη στιγμή της πρεμιέρας του, το «Southland Τales» δεν είχε διανομή στην Αμερική). Είναι μια ταινία που θέλει να ταρακουνήσει συνειδήσεις, να προκαλέσει συζητήσεις οπότε δεν με πειράζει αν κάποιος νιώθει πως για δυόμισι ώρες βρίσκεται μέσα σε ένα πλυντήριο. Σε έναν κόσμο που σε θέλει να μην σκέφτεσαι πρέπει να εφεύρουμε τρόπος για να κάνουμε το μυαλό των ανθρώπων να δουλέψει.

Και ένας από αυτούς τους τρόπους είναι να προκαλείς. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν ο κόσμος μπερδεύεται και δεν μπορεί να κατανοήσει την ταινία. Υπήρξε κόσμος που ταυτίστηκε με το Donnie Darko και είμαι σίγουρος πως θα υπάρξει κόσμος που θα βρει σημεία επαφής με το Southland Τales». Και μετά από μια συγκινητική προσπάθεια να δείξει σίγουρος για το δημιούργημά του, θα ομολογούσε το προφανές: «Κάθε σκηνοθέτης προσπαθεί να σταθεί αντάξιος της φήμης του. Η δεύτερη ταινία είναι πάντα δυσκολότερη από την πρώτη. Έπρεπε μάλλον να τα παρατήσω και να μην κάνω τίποτα μετά το Donnie Darko».

Ένα γιγάντιο κύμα ακρωτηριασμού

Μετά την περιπετειώδη πρεμιέρα της στις Κάννες -που έριξε κατακόρυφα τη δημοτικότητα του Κέλι ακόμη και ανάμεσα στους φανατικούς θαυμαστές του- η ταινία θα αγοραζόταν από τη Sony Pictures και ο Κέλι θα έβρισκε τα απαραίτητα χρήματα για να ολοκληρώσει τα ειδικά εφέ. Το τίμημα; Να κόψει το φιλμ σύμφωνα με τις επιταγές της Sony και να την περιορίσει στους τρεις χαρακτήρες που υποδύονται ο Σον Γουίλιαμ Σκοτ, η Σάρα Μισέλ Γκέλαρ και ο Ντουέιν Τζόνσον (γνωστότερος ως «Τhe Rock»).

90 καινούργια οπτικά εφέ θυσίασαν 25 λεπτά από το αρχικό cut και η ταινία βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες στις 7 Δεκεμβρίου του 2007 για να χαρακτηριστεί από τη Village Voice ως η καλύτερη της χρονιάς, την ίδια στιγμή που ο Ντέιβιντ Εντελστάιν του περιοδικού New York έγραφε πως «ο Κέλι στόχευε ψηλά και μάλλον πυροβόλησε τα αυτιά του, που είναι το μόνο πράγμα που δικαιολογεί τους διαλόγους της ταινίας» ενώ ο Ρίτσαρντ Ρέπερ (από το διάσημο δίδυμο των Εμπερτ και Ρέπερ) θα αποκαλούσε το φιλμ ως «δύο ώρες και 24 λεπτά αφηρημένης βλακείας».

Οι συνολικές εισπράξεις παγκοσμίως θα έφταναν με το ζόρι τις 350 χιλιάδες δολάρια και το «Southland Τales» -αρχικά προορισμένο ως μέγα κινηματογραφικό γεγονός θα περνούσε ουσιαστικά απαρατήρητο ξεκινώντας (όπως και το «Donnie Darko») μια δεύτερη καριέρα στο DVD. Και πατώντας ακριβώς πάνω στα βήματα του προκατόχου του, ξεκίνησε εδώ και καιρό να γεμίζει blogs και αυτοσχέδια sites που προσπαθούν να το δικαιώσουν ή να το στείλουν οριστικά στη λήθη.

Ακυκλοφόρητο ακόμη σε πολλές χώρες και στις περισσότερες καταδικασμένο να κυκλοφορήσει κατευθείαν σε DVD (πράγμα που προβληματίζει και την ελληνική εταιρεία διανομής που το κρατάει στο συρτάρι εδώ και δύο χρόνια, χωρίς να μπορεί ούτε καν να προβλέψει την τύχη του), το «Southland Τales» περιέχει μια σκηνή (κάπου χαμένη μέσα στον ορυμαγδό του) που λύνει το μυστήριο: ένας άντρας ρωτάει μια κοπέλα αν προτιμάει «ένα καλό γαμήσι» ή «μια καλή ταινία» και αυτή διαλέγει «μια γαμημένα καλή ταινία».

Όταν ο Κέλι ρωτήθηκε τι θα διάλεγε δήλωσε «αν είναι δυνατόν και τα δύο, την ίδια στιγμή». Ωραία ιδέα, αρκεί η ταινία που θα διαλέξει κανείς να μην είναι το «Southland Τales». Αυτό προτιμήστε να το δείτε κάποια άλλη στιγμή με την προειδοποίηση πως δεν είναι καθόλου -μα καθόλου- σίγουρο πως λίγο πριν τελειώσει ο κόσμος θα υπάρχει χρόνος για περαιτέρω εξηγήσεις.

The complete SOUTHLAND Saga

Το αρχικό σχέδιο για το «Southland Τales» περιελάμβανε μια «διαδραστική εμπειρία σε εννιά μέρη» με τα πρώτα έξι μέρη προγραμματισμένα να εκδοθούν σε έξι κόμικς των 100 σελίδων μέχρι την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Μετά την αποτυχημένη υποδοχή της ταινίας τα μέρη της «εμπειρίας» μειώθηκαν σε έξι. Τα τρία πρώτα (με τίτλους «Τwo Roads Diverge», «Fingerprints» και «Τhe Μechanicals») σε σενάριο του Κέλι και σκίτσα του Μπρετ Γουέλντελε κυκλοφόρησαν από την Graphitti Designs ξεχωριστά και αργότερα σε έναν κοινό τόμο με τίτλο «Southland Tales: The Prequel Saga».

Η ταινία περιέχει τα τρία τελευταία κεφάλαια της «εμπειρίας» με τους τίτλους («Τemptation Waits» – από το τραγούδι των Garbage, «Μemory Gospel» – από το τραγούδι του Moby και «Wave of Μutilation» – από το τραγούδι των Pixies).

Ταυτόχρονα με την ταινία και τα κόμικς άνοιξαν και διάφορα official sites που θα παραπλανούσαν για την «αλήθεια» πολλών από τα φανταστικά προϊόντα και τις επιχειρήσεις της ταινίας (www.treer-products.com, http://usident.org) ενώ το πραγματικό official site της ταινίας παραμένει το www.southlandtales.com. Το DVD της ταινίας κυκλοφορεί σε περιοχή 1 και περιοχή 2 από τη Sony. Στην Ελλάδα δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η κατευθείαν σε DVD κυκλοφορία της ταινίας καθώς δεν αποκλείεται να κυκλοφορήσει πριν στις αίθουσες.

Προηγούμενο άρθροΆστρο λαμπρό σε οδηγεί
Επόμενο άρθροΠτυσσόμενα κάγκελα και σωστές τιμές
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας