Το αραβικό κουτί της Πανδώρας

Το αραβικό κουτί της Πανδώρας

Όταν πριν κάποια χρόνια, η περιώνυμη Αραβική Άνοιξη βρισκόταν στην κορύφωσή της και διάφοροι ανά τον κόσμο αναλυτές πανηγύριζαν για τον εκδημοκρατισμό που επέφερε στον αραβικό κόσμο, σε αυτήν εδώ τη γωνιά, τονίζαμε πως οι αλλαγές είναι τεκτονικές και τα αποτελέσματά τους μακροπρόθεσμα και απροσδιόριστα, κάνοντας μάλιστα λόγο για Αραβική Μετάβαση.

Ιδιαίτερη σημασία από τότε, είχαμε δώσει στην Συρία, ως την περίπτωση που θα είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στις ευρύτερες εξελίξεις. Και τούτο, τόσο διότι σε αυτήν συγκεντρώνονταν όλα τα χαρακτηριστικά που συναντούσε κανείς σε άλλες περιπτώσεις αραβικών εξεγέρσεων, όσο κυρίως διότι αποτελούσε το πλέον πρόσφορο έδαφος για τη διενέργεια μίας θρησκευτικού χαρακτήρα σύρραξης μεταξύ σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων.

Αξίζει εδώ να υπενθυμιστεί πως η Συρία είναι χώρα διαχρονικά κομβική για τον αραβικό κόσμο. Πρόκειται για κράτος με σιιτική αραβική πλειοψηφία, η οποία από το 1963 -δύο μόλις χρόνια μετά την ανεξαρτησία του- κυβερνάται, σύμφωνα με σχετική συνταγματική επιταγή, από το –κυριαρχούμενο από τους συμμάχους των σιιτών, αλεβίτες- Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ. Μάλιστα, μέχρι το 2000, Πρόεδρος επί 30ετία, ήταν ο πατέρας του Μπασάρ, Χαφέζ αλ Άσαντ.

Γυρίζοντας πίσω στο 2011, κατά τους πρώτους μήνες της εξέγερσης στην Συρία, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είχαν καταφέρει να πάρουν το πάνω χέρι, έχοντας ουσιαστικά ξεκινήσει μία νικηφόρα πορεία προς την Δαμασκό. Το πλέον σημαντικό όμως, ήταν το γεγονός ότι τότε, στους κόλπους της αντιπολίτευσης κυριαρχούσαν οι δυνάμεις των αστών εκσυγχρονιστών και των μετριοπαθών ισλαμιστών, με τους ακραίους σαλαφιστές μουσουλμάνους να αποτελούν ανίσχυρη μειοψηφία.

Τότε είναι που διαπράχθηκε και το μοιραίο για την Δύση λάθος, το οποίο και καθόρισε την περαιτέρω εξέλιξη της σύγκρουσης. Ο δυτικός κόσμος και κυρίως οι ΗΠΑ, αντί να ενισχύσουν άμεσα κι αποφασιστικά την προελαύνουσα μετριοπαθή αντιπολίτευση, έμειναν ουσιαστικά παρατηρητές, ευελπιστώντας πως η τύχη του καθεστώτος Άσαντ ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Με τους μήνες όμως να περνούν, αυτή η στρατηγικά μοιραία ακινησία, έδωσε την ευκαιρία στις καθεστωτικές δυνάμεις να ανασυνταχθούν και να αρχίσουν να εξαπολύουν αντεπίθεση, με αποτέλεσμα το σημερινό χρονίζον τέλμα. Η χειρότερη όμως συνέπεια της αδράνειας της Δύσης ήταν πως σταδιακά, στους κόλπους της αντιπολίτευσης άρχισε να λαμβάνει χώρα μία κομβική μετατόπιση ισχύος. Έτσι πλέον είναι ξεκάθαρο σε όλους, πως η ισχύς στην πλευρά των αντικαθεστωτικών, βρίσκεται στα χέρια φονταμενταλιστικών οργανώσεων όπως η Αλ Νούσρα και διαφόρων άλλων παραφιάδων της Αλ Κάιντα, οι οποίες δεν έκαναν τίποτε άλλο, από το να εκμεταλλευτούν την αδράνεια και το κενό ισχύος που αυτή δημιούργησε.

Κατά αυτόν τον τρόπο, η διαμορφωθείσα για τον δυτικό κόσμο κατάσταση, αποτελεί περίπτωση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Από τη μία, ένας αιμοδιψής δικτάτορας, ο οποίος στηρίζεται από το σιιτικό τρίγωνο Ιράν, Χεζμπολάχ –στον Λίβανο- και Χαμάς –στην Παλαιστίνη. Κι από την άλλη, μία αντιπολίτευση στην οποία κυριαρχούν οι τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα, του νο1 εχθρού της Δύσης από το 2001.

Τις τελευταίες ημέρες, μετά και την πρωτοφανή επίθεση με χημικά κατά άμαχου πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε στην χώρα, οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας ξεκίνησαν να κάνουν λόγο για την ανάγκη μίας επιχείρησης-αστραπής με στόχο την κατάρρευση του καθεστώτος. Όμως, το παρελθόν –κυρίως η περίπτωση της εισβολής στο Ιράκ- θα έπρεπε να έχει διδάξει πως τέτοιου τύπου επιχειρήσεις απλά δεν υφίστανται και πως έχουν ως αποτέλεσμα μακροχρόνιες και τελματώδεις περιπέτειες.

Ακόμα όμως κι αν τις επόμενες ημέρες λάβει χώρα μία τέτοια επιχείρηση η οποία οδηγήσει άμεσα στην κατάληψη της Δαμασκού από τους αντικαθεστωτικούς, αυτό σε καμία περίπτωση δεν θα σημάνει και το πέρας του εμφυλίου. Και αυτό διότι, είναι πολλές πλέον οι ενδείξεις πως ο Άσαντ έχει προετοιμαστεί καλά για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, έχοντας προλειάνει το έδαφος για μεταφορά των δυνάμεών του –μέσω της από αυτόν ελεγχόμενης Χομς- στις παραλιακές πόλεις που ελέγχονται από τους αλεβίτες.

Συνεπώς, γίνεται σαφές πως η χρονίζουσα αδράνεια και η διστακτικότητα των δυτικών ηγεσιών, έχουν ανοίξει για τα καλά το αραβικό κουτί της Πανδώρας που λέγεται Συρία –άμεση απεμπλοκή από το σημερινό τέλμα δεν πρόκειται να υπάρξει.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η Δύση οφείλει να προχωρήσει άμεσα και συντονισμένα στην εκπόνηση ενός μακροπρόθεσμου στρατηγικού πλάνου για την αντιμετώπιση της κρισιμότατης κατάστασης, το οποίο να λαμβάνει υπόψη του όλες τις παραμέτρους και την υφιστάμενη πολυπλοκότητα των δεδομένων. Βεβιασμένες ενέργειες, σχεδιασμένες κυρίως για εσωτερική κατανάλωση, το μόνο που μπορούν να επιτύχουν είναι περαιτέρω επιδείνωση, ανοίγοντας νέα μέτωπα για τον πολυμέτωπα βαλλόμενο δυτικό κόσμο.

Υστερόγραφο: Μετά από αρκετό καιρό απουσίας, επανέρχομαι δριμύτερος, στο πλαίσιο της ευρύτερης ανανέωσης της Texnologia.Net. Καλή σεζόν να έχουμε!

Προηγούμενο άρθροLMA Manager 2001
Επόμενο άρθρο5 φόβοι για τα Τατουάζ και πως να τους ξεπεράσεις
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας