Tomb Raider: The Angel of Darkness

Tomb Raider: The Angel of Darkness
  • Είδος: Action, Adventure
  • Προγραμματίστρια εταιρεία: Core Design, Beenox (για το λειτουργικό σύστημα Mac)
  • Εκδότης: Eidos Interactive
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20 Ιουνίου 2003
  • Υποστηριζόμενες πλατφόρμες: Microsoft Windows, PlayStation 2, Mac OS X
  • Mode: Single player

Lara Croft… Φαινόμενο ή καλά προωθημένο προϊόν; Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες που να πρωταγωνίστησαν σε περισσότερα των 4 παιχνιδιών. Αισίως έχουμε να κάνουμε με τον 6ο τίτλο με πρωταγωνίστρια τη Lara Croft, ενώ βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες και δεύτερη ταινία που είναι τεράστια εισπρακτική επιτυχία.

Η συμπαθής μας Lara Croft, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στις οθόνες των PC μας το 1996, ταράζοντας τα τότε νερά του χώρου. Και αυτό διότι εισήγαγε για πρώτη φορά την έννοια του 3D action-adventure παιχνιδιού. Ασφαλώς πολλές εταιρείες ακολούθησαν τη κίνηση αυτή, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Βασικός σκοπός της ήταν να βρει ένα μυστηριώδες artifact, το οποίο βρίσκεται σε έναν Περουβιανό τάφο.

Ακολούθησε το Tomb Raider 2, με βελτιωμένα γραφικά (ειδικά αν είχες τότε έναν 3D accelerator το παιχνίδι ήταν απόλαυση) και νέες αποστολές. Απώτερος σκοπός εδώ ήταν η εύρεση του θρυλικού Dagger of Xian, το οποίο λέγεται πως δίνει στον κάτοχό του, τη δύναμη του Δράκου.

Κατόπιν κυκλοφορεί το Tomb Raider 3: Adventures of Lara Croft, το οποίο ακολουθεί την επιτυχημένη συνταγή των προκατόχων του, περιλαμβάνοντας βέβαια τις ανάλογες βελτιώσεις και μας ταξιδεύει σε διάφορες περιοχές του κόσμου, με στόχο να βρούμε τα 4 κομμάτια ενός μετεωρίτη που έπεσε στη Γη κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας. Αυτά είναι ικανά να ενεργοποιήσουν έναν πανίσχυρο μηχανισμό.

Τέταρτο στη σειρά έρχεται το Tomb Raider 4: The Last Revelation, το οποίο διαδραματίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην Αίγυπτο (κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερο της σειράς). Η έκπληξη έρχεται στο ξεκίνημα του παιχνιδιού όταν βλέπουμε τη Lara σε νεαρή ηλικία να μαθαίνει τα…μυστικά του επαγγέλματος από τον μετέπειτα αντίπαλό της, Werner Von Croy. To τέλος του παιχνιδιού βρίσκει τη Lara θαμμένη-ζωντανή στο ναό του Horus.

‘Eτσι λοιπόν το επόμενο βήμα με την ονομασία Tomb Raider Chronicles μας αποκαλύπτει κάποιες άγνωστες ιστορίες από τη ζωή της ηρωίδας μας – έτσι λαμβάνουμε μέρος σε διάφορες αποστολές που συνέβησαν σε διαφορετικές ηλικιακές φάσεις της ζωής της. Αυτοί είναι οι επίσημοι τίτλοι που κυκλοφόρησαν. ‘Eτσι ερχόμαστε σήμερα στο Angel of Darkness το οποίο μας δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι η Lara Croft ζει.

Σενάριο

Η “επίσημη” ιστορία του παιχνιδιού έχει ως εξής: Μια σειρά από μακάβρια εγκλήματα φέρνουν τη Lara Croft σε σύγκρουση με έναν μοχθηρό αλχημιστή από το παρελθόν και μια μυστική συμμαχία πανίσχυρων ατόμων, που καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου. Στο επίκεντρο αυτού βρίσκονται 5 πίνακες του 14ου αιώνα, γνωστοί ως Obscura Paintings, τους οποίος ο αλχημιστής θέλει διακαώς να επαναφέρει στην κατοχή του.

Μετά την εις βάρος της κατηγορία για το φόνο του μέντορά της, Werner Von Croy, η ηρωίδα μας το σκάει για να αποφύγει πιθανή σύλληψη της. Ενώ λοιπόν προσπαθεί να ξεφύγει από τους αστυνομικούς, “βυθίζεται” μαζί με τον αλχημιστή σε ένα σκοτεινό βασίλειο αίματος, προδοσίας και εκδίκησης. Είναι η μόνη που μπορεί να νικήσει την ανίερη συμμαχία και να την αποτρέψει από το να εξαπολύσει τις τρομακτικές τις δυνάμεις ενάντια στο κόσμο.

Το ξεκίνημα του παιχνιδιού λοιπόν μας βρίσκει στο Παρίσι, όπου μόλις έχει τελειώσει έναν άγριος καυγάς μεταξύ της ηρωίδας μας και του μέντορά της (Von Croy). Ο τελευταίος βρίσκεται δολοφονημένος και φυσικά ο βασικός ύποπτος είναι εκείνη! Για το λόγο αυτό στο πρώτο μέρους βασικός σκοπός του παίκτη είναι να ξεφύγει από τις αστυνομικές δυνάμεις που καταδιώκουν τη Lara. Η όλη ιστορία εκτυλίσσεται στην πόλη του Παρισιού, όπου και συναντάμε πολλούς χαρακτήρες που μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. Το 2ο μέρος του παιχνιδιού διαδραματίζεται σε αρχαίους τάφους και κατακόμβες που κρύβουν θανάσιμες παγίδες, ενώ το 3ο μέλος λαμβάνει χώρα στην όμορφη πόλης της Πράγας.

Νέα στοιχεία

Το πιο ενδιαφέρον νέο στοιχείο είναι ασφαλώς η μη γραμμική πλοκή του σεναρίου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζουν οι διάλογοι που έχει η Lara με διάφορους χαρακτήρες που συναντά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Οι απαντήσεις και οι συζητήσεις καθορίζουν κάθε φορά την εξέλιξη του παιχνιδιού. Αυτό σημαίνει πως αν φορτώσεις κάποιο αποθηκευμένο παιχνίδι και συνομιλήσεις με κάποιον χαρακτήρα -που ξαναμίλησες πριν την αποθήκευση- επιλέγοντας άλλες απαντήσεις, θα οδηγηθείς αλλού. Το ίδιο θα συμβεί ανάλογα με την “έξοδο” που θα επιλέξεις στο κάθε επίπεδο.

Ναι, σε πολλά επίπεδα, ο δρόμος της εξόδου -άρα και ο δρόμος για το επόμενο επίπεδο- δεν είναι μόνο ένας. Ασφαλώς τα στοιχεία αυτά κάνουν πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι και σπάνε τη μονοτονία του, λόγω των πολλών loads που θα κάνεις (διαβάστε λίγο παρακάτω και θα καταλάβετε).

Το 2ο νέο στοιχείο είναι το Stealth mode, το οποίο επιτρέπει στη Lara να κινείται αργά και αθόρυβα όταν ενεργοποιείται. Προσωπικά πάντως, δεν βρήκα κάποια ιδιαίτερη χρησιμότητα σε αυτό, μιας και δεν είχα να αντιμετωπίσω κανένα σοβαρό αντίπαλο που να πρέπει να αιφνιδιάσω.

Το 3ο -και πλέον ανούσιο στοιχείο- έχει να κάνει με τη δύναμη της πρωταγωνίστριας. Πολλές φορές, αφού προσπαθήσουμε να ανοίξουμε μια πόρτα, να γυρίσουμε μια βάνα και γενικά να κάνουμε τέτοιες… δουλειές, η Lara μας ενημερώνει πως δεν μπορεί, γιατί δεν είναι “αρκετά δυνατή”! Αποκτά αυτές τις… ειδικές δυνάμεις, αφού περιπλανηθεί λιγάκι και κάνει κάποια απλά πράγματα, τα οποία επ’ ουδενί δεν προϊδεάζουν για την.. ενδυνάμωση του μυϊκού συστήματος. Τα υπόλοιπα στοιχεία, όπως οι κινήσεις για παράδειγμα, είναι λίγο-πολύ όπως τα ξέρουμε.

Γραφικά και ήχος

Στο προηγούμενο Tomb Raider Chronicles, τα γραφικά και η κίνηση έδειχναν ελαφρώς χειρότερα από αυτά του 4ου μέρους της σειράς. Φαίνεται πως οι σχεδιαστές θέλησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα που οι ίδιοι δημιούργησαν, με αποτέλεσμα τώρα τα γραφικά να είναι ελαφρώς χειρότερα από του Chronicles! Πολλές φορές οι χαρακτήρες φαίνονται αρκετά τετραγωνισμένοι (Pixel-ιάσματα) ενώ και η κίνησή τους δεν θα έλεγα πως είναι πολύ φυσική. Οι δε χρωματισμοί των χώρων κρίνονται κάπως… παιδικοί, και χαλάνε κάπως την όλη ατμόσφαιρα.

Οι αντανακλάσεις από την άλλη είναι εντυπωσιακές ενώ άκρως ικανοποιητικές είναι και οι φωτοσκιάσεις. Πάντως ακόμα και κάποιες μικρές πινελιές γραφικών, όπως το γεγονός που έσταζαν τα ρούχα της φίλης μας όταν έβγαινε από νερό, έχουν αφαιρεθεί. Σαφώς η ποιότητα των γραφικών είναι πολύ κάτω του αναμενόμενου, γεγονός απαράδεκτο για έναν τίτλο με τέτοια ιστορία και μάλιστα στην εποχή μας.

Η κάμερα τώρα είναι πραγματικά για γέλια (ή για κλάματα). Αν επρόκειτο για ταινία θα έλεγα πως ο σκηνοθέτης της, το μόνο που έχει σκηνοθετήσει ποτέ είναι κανένας γάμος ή καμία βάφτιση! Πολλές φορές σε αποπροσανατολίζει ενώ δεν μπορείς να δεις το χώρο γύρω (και στο πρόσφατο Indiana Jones είχαμε ανάλογης ποιότητας κάμερα, αλλά τουλάχιστον μπορούσες να δείς το χώρο γύρω). Χώρια που πολλές φορές αλλάζει γωνία ανεξέλεγκτα!

Ευτυχώς ο ήχος στέκεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, με τη μουσική υπόκρουση να δημιουργεί μια όμορφη ατμόσφαιρα ενώ και τα ηχητικά εφφέ δεν πάνε πίσω. Οι δε ομιλίες είναι πολύ καλές, με τους χαρακτήρες στη Γαλλία να μιλάνε Αγγλικά με Γαλλική προφορά! ΑΝ μη τι άλλο, το στοιχείο αυτό δίνει μια νότα ρεαλισμού επιπλέον.

Χειρισμός

Εδώ είμαστε! Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό πολλοί τίτλοι (κυρίως action) υιοθετούν ένα πιο “κονσολοποιημένο” σύστημα χειρισμού. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει πώς άλλο PC και άλλο game console, ή απλά σχεδιάζουν πρώτα τον τίτλο τους για κάποια gaming πλατφόρμα (όπως συνέβη και στην περίπτωσή μας) και μετά, όταν το μεταφέρουν στα PC, αφήνουν το κομμάτι αυτό -και πολλές φορές όχι μόνο αυτό- αυτούσιο.

Όμως αυτή η κίνηση, έχει πολλές αρνητικές συνέπειες στο τελικό προϊόν. Ο χειρισμός αποτελεί το Α και το Ω ενός τίτλου. Αλήθεια πόσα παλιά games παίζετε ακόμα σήμερα; Πολλά έτσι; Και σίγουρα το κριτήριο επιλογής σας δεν είναι τα γραφικά και ο ήχος, αλλά το gameplay και το σενάριο. Φαίνεται πως η εποχή του “Θεαθήναι” έχει επηρεάσει για τα καλά σημαντικό τμήμα της βιομηχανίας του gaming, το οποίο θυσιάζει τη ποιότητα για χάρη της ποσότητας.

Το χειρισμό θα τον χαρακτήριζα… απαράδεκτο. Η απόκριση των κινήσεων δεν είναι άμεση ενώ και η κάμερα κάνει τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη! Ακόμα και εύκολα σημεία του παιχνιδιού, ο χειρισμός τα κάνει δύσκολα. Ακόμα και το σημάδι, όταν θέλω να πυροβολήσω κάποιον ή κάτι λειτουργεί… αυτόβουλα πολλές φορές! Η ηρωίδα μας κινείται με χάρη… ασθματικής χελώνας σε ανηφόρα και η κάθε κίνηση γίνεται μετά από λίγο όπως προείπα. Ειδικά σε σημεία που πρέπει να πηδάς από ένα σημείο σε κάποιο άλλο ή που πρέπει να κρεμαστείς κυριολεκτικά από το κενό, η κατάσταση ξεφεύγει. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν τα νεύρα σας σε αυτές τις καταστάσεις. Χρειάζονται πολλά save-loads, για… Lara’s πήδημα (κατά το ψύλλου πήδημα)!

Αν τώρα θέλεις να ενεργοποιήσεις κάποιο μοχλό η λεβιέ, πρέπει να είσαι ΑΚΡΙΒΩΣ στο κατάλληλο σημείο για να το πράξεις. Λίγο πιο δεξιά ή αριστερά να είσαι… απαγορεύεται! Και καλά όταν έχεις όλο το χρόνο δικό σου να το κάνεις. ‘Oταν όμως έχεις κάποιον στο κατόπι σου, τι γίνεται; Ακόμα ένα άκρως εκνευριστικό σημείο είναι ο τρόπος που αλλάζει κατεύθυνση η Lara, ο οποίος θυμίζει ελιγμούς νταλίκας σε στενό. ΑΝ θέλετε να αλλάξετε κατεύθυνση εν κινήσει… χαχα, το άλλο με το Τοτό το ξέρετε; Ειδικά επάνω σε σκάλες, η περιστροφή γίνεται εντελώς αυτόβουλα. Είμαι πεπεισμένος πως ο κάκιστος χειρισμός θα κάνει πολλούς παίκτες να το εγκαταλείψουν γρήγορα.
Τα επίπεδα τώρα είναι πολλά και σχετικά μικρά σε μέγεθος- πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Το καλό είναι πως μπορείς να κάνεις πολλά saves και overwrites σε αυτά. Το καλό είναι πως δεν χάνεσαι εύκολο, καθώς ακόμα και στην πόλη υπάρχουν πινακίδες που μας δείχνουν που πρέπει να πάμε.

Τεχνητή νοημοσύνη

Η τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών βρίσκεται σε αναλόγως χαμηλά, με τα υπόλοιπα στοιχεία του παιχνιδιού, επίπεδα. Μπορεί να μας εντοπίζουν σχετικά εύκολα, αλλά αν τρέξουμε λίγο τους μπερδέψαμε. Και μιλάμε για τρέξιμο μπροστά τους! Επιπλέον, πολλές φορές στο stealth mode δεν αντιδρούν ακόμα και να πέσεις επάνω τους, ενώ και από σημάδι δεν τα πάνε τόσο καλά, σε αντίθεση με τη Lara, η οποία θα μπορούσε να διεκδικήσει χρυσό μετάλλιο σε κάποια διοργάνωση. Ακόμα και οι γρίφοι που υπάρχουν, είναι πέραν του δέοντος εύκολοι. ‘Aλλο ένα αρνητικό στοιχείο λοιπόν.

Το δε επίπεδο δυσκολίας είναι χαμηλό, αλλά ο κάκιστος χειρισμός το ανεβάζει πάρα πολύ! ‘Oσοι παίξετε το παιχνίδι θα το διαπιστώσετε, καθώς το 90% από τις φορές που θα δείτε το game over επί της οθόνης, θα οφείλετε σε κακή απόκριση του συστήματος χειρισμού.

Αντικείμενα και όπλα

Στη πορεία προς τη… δόξα, θα έχουμε τη πολύτιμη αρωγή των όπλων που θα βρούμε στο δρόμο μας. Αυτά ποικίλλουν από απλό περίστροφο μέχρι κοντόκανη καραμπίνα και πιστόλια ηλεκτρικών εκκενώσεων. Πάντως οι περισσότεροι αντίπαλοι μπορούν να νικηθούν εύκολα με την πατροπαράδοτη μέθοδο της… κλωτσοπατινάδας! Πέραν των όπλων υπάρχουν και αντικείμενα που μας βοηθούν να ανακτήσουμε τη χαμένη μας δύναμη (μπάρες σοκολάτας, μικρά και μεγάλα health packs, επιδέσμους και χάπια) ενώ συλλέγει και λοιπά αντικείμενα, εκ των οποίων άλλα χρησιμεύουν και άλλα όχι (χρήματα, αντικείμενα, σχέδια κλπ).

Το πιο πολύτιμο όπλο πάντως που έχει στη διάθεσή της, είναι το σημειωματάριο που της άφησε ο μέντοράς της και το οποίο το αποκτά κατά την επίσκεψή της στο σπίτι της Margot Carvier. Εκεί μέσα εμπεριέχονται πολύτιμες πληροφορίες και σημειώσεις.

Συμπέρασμα

Το Angel of Darkness είναι για μένα, μακρά το χειρότερο Tomb Raider που έχει κυκλοφορήσει. Είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ το σύστημα χειρισμού για ένα παιχνίδι που απαιτεί ακρίβεια χειρισμών σε πολλές περιπτώσεις και με κάνει να υποπτεύομαι πως οι δημιουργοί του έχουν τάσεις… σαδιστικές! Τα γραφικά είναι μέτρια και η ΑΙ υποτυπώδης. Χρειάζεται πάρα πολύ υπομονή για όποιον αποφασίσει να ασχοληθεί μέχρι τέλους μαζί του. Κρίμα, γιατί μετά από 2 χρόνια σχεδιασμού και δημιουργίας το αναμενόμενο αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έφτασε στα χέρια μας. Ίσως αν ο χειρισμός είχε προσεχτεί πολύ περισσότερο, να μπορούσε να σταθεί αξιοπρεπώς.

Κατά τη γνώμη μου, η σειρά Tomb Raider έφτασε στο απόγειο της με το The Last Revelation. Από εκεί και πέρα, άρχισε μια κατακόρυφη φθίνουσα πορεία, η οποία μόνο κακό κάνει στο όνομα του προϊόντος. Φαίνεται πως οι δημιουργοί δεν ξέρουν πως το καλύτερο για κάτι επιτυχημένο είναι να φύγει από το προσκήνιο με το κεφάλι ψηλά, προκειμένου να διασφαλίσει την υστεροφημία του.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Καταρχήν πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι οπαδός της Lara από τον πρώτο τίτλο κυκλοφορίας και έχω τελειώσει όλους τους τίτλους που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα.

    Όταν η Eidos ανακοίνωσε την κυκλοφορία του Angel Of Darkness ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα. Διαβάζοντας δε κάθε τόσο τα δελτία τύπου που αναφέρονταν στις βελτιώσεις της νέας Lara ανυπομονούσα όλο και πιο πολύ για την κυκλοφορία του νέου τίτλου. Μετά λοιπόν από αλλεπάλληλες αναβολές και καθυστερήσεις (η πρώτη ανακοίνωση κυκλοφορίας ήταν για τα Χριστούγεννα του 2002. Τελικά κυκλοφόρησε Ιούλιο 2003 …) πήρα στα χέρια μου το πολυπόθητο CD.

    Και ιδού λοιπόν … η απογοήτευση. Γραφικά χωρίς κανένα εντυπωσιασμό, ανεκμετάλλευτοι χώροι στις πίστες, μικρές πίστες, αστείοι γρίφοι, μια νέα κίνηση stealth χωρίς καμία ουσιώδη χρήση. Παλιές κινήσεις της Lara όπως το απλό jump και το running jump άλλαξαν προς το χειρότερο, αντί προς το καλύτερο. Ο νέος χαρακτήρας που προστέθηκε στο πλευρό της Lara (και πλασαρίστηκε από την eidos ως γκόμενος της) εμφανίζεται σε μερικά demo από τη μέση και μετά και πρωταγωνιστεί ελάχιστα. Tέλος, το παιχνίδι έχει πάρα πολύ μικρή διάρκεια σε σχέση με τους προηγούμενους τίτλους, προς απογοήτευση των φανατικών παικτών.

    Γιατί λοιπόν όλη αυτή η βαβούρα πριν την κυκλοφορία του νέου τίτλου? Πού είναι όλη αυτή η νέα τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε? Πού είναι ο σεβασμός της Sony για τον τίτλο που έσωσε από την απόσυρση την κονσόλα PSOne πριν μια πενταετία περίπου?

    Καλά θα κάνει λοιπόν η Eidos Interactive να προσέξει πολύ τον επόμενο τίτλο Lara που θα κυκλοφορήσει, γιατί αν είναι σαν κι αυτόν πολλοί φανατικοί του παιχνιδιού θα αποσυρθούν.

    Κι αν δεν ξέρει η Eidos τι είναι αυτό που περιμένουν οι παίκτες της Lara τότε καλό θα είναι να πάρει στα χέρια της τον Indiana Jones – The Emperor’s Tomb της Lucas Arts και θα καταλάβει. Μπορεί να είναι αντιγραφή της Lara αλλά μας διασκέδασε πολύ περισσότερο από το AOD

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας