Τρεις τσιμεντόλιθοι, ένα διήγημα βγαλμένο από ξέσπασμα

Τρεις τσιμεντόλιθοι, ένα διήγημα βγαλμένο από ξέσπασμα

Όλες οι μνημειώδεις στιγμές μου, μεγάλες και μικρές, μυρίζουν τυλιγμένες σε ένα γυναικείο άρωμα. Σαν έφηβος στην δεκαετία των ’80s πολιτικοποιημένος στο κόμμα της γυναίκας. Η αποκάλυψη που αλλάζει τον μαγνητικό βορά. Στον άντρα που δεν μαδάει την μαργαρίτα για το φύλλο του. Ακολουθείς ένα ζευγάρι πόδια.

Φωσφορίζουν στα μάτια σου μέρα και νύχτα. Είχες την ατυχία να χαζέψεις τις άκρες τους, σημαδεμένες από έντονο κόκκινο. Σαν δεσμίδα τροχιοδεικτικά βλήματα. Η δεσμίδα με αυτά, κάθε 4 ένα διαθέτει κόκκινη μύτη που στην βολή από το αυτόματο όπλο διαγράφει την πορεία της. Ξέρεις έτσι που στοχεύεις για να την διορθώσεις.

Είσαι θύμα πάντα ήσουν δεν σε απειλούν απλά εκπληρώνουν την προφητεία αυτής της μάχης. Αρσενικό-θηλυκό. Ο πόλεμος με τους περισσότερους εθελοντές. Στην άκρη της ομάδας το πλήθος, μετριέται στους καμικάζι. Λαμπάδες που καίγονται. Οι επαναστάσεις μου κατέληγαν σε μια χαρούμενη παρέα με γυναικείο όνομα.

Ήθελα να έχω ένα μηχανάκι, ένα παπί, ένα μπόμπο, κάτι που θα μου έδινε την ανεξαρτησία που στα εφηβικά μάτια δεν έχει χιλιομετρικό όριο. Η προσπάθεια αυτή κρατούσε όσο μια εγκυμοσύνη. Εννέα μήνες. Χειμερινοί γεμάτοι σχέδια και υλοποίηση δημιουργίας εσόδου. Βασισμένο σε σφιχτή πολιτική εξόδων και ευκαιριακή απασχόληση ανάμεσα στις τάξεις του Λυκείου. Τα έσοδα αθροίζονταν σε εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι ισχνό. Ίσα που έφτανε για κανένα κινηματογράφο και μερικούς καφέδες. Μεροκάματα δύσκολα σε χαμαλοδουλειές που δοκίμαζαν την διάθεσή μου για τον τελικό στόχο.

Ερχόταν το Πάσχα μέσα σε μια ευφορία που δεν αφορούσε τον πόθο για ένα μηχανάκι. Ένιωθες να έρχεται ένα καλοκαίρι ακόμα. Μια ερωτική ατμόσφαιρα ευωδίαζε σαν το νυχτολούλουδο που αγαπούσε η μητέρα μου στη βεράντα μας. Η μητέρα μου. Όμορφη, μέσα στο λευκό της δέρμα, σεμνή, ακόμα και όταν με περίσσιο θάρρος ξεντυνόταν μπροστά μου για να εξοικειωθώ με όσα δεν κάνει ειρήνη ποτέ ο άνδρας. Υπέροχη μελαχρινή. Γεμάτη ομοιόμορφα με όσα ξεχωρίζουν τις γυναίκες που θυμάσαι μετά την πρώτη ματιά. Για μένα ήταν η μαμά μου. Αρχή, μέση και τέλος της δικής μου ζωής. Αφορμή για την μεγάλη μου περιπέτεια που απείλησε με κλείσιμο την επώνυμη γερμανική κατασκήνωση στον Κάλαμο.

Ήμουν 9 χρονών, ένα Ιούλιο ζεστό σαν τους σημερινούς αλλά πριν από αρκετό καιρό. Μια κατασκήνωση με προδιαγραφές ξεχωριστές, στημένη στην εξοχή της Αττικής. Στον Κάλαμο. Δεν ξεχνώ τις υπέροχες εικόνες με τις ομαδάρχισσες να μας παιδεύουν με στρατιωτικές προσταγές για ό,τι εκκρεμότητα μπορεί να έχει ένας πιτσιρικάς που ζει μαζί με άλλους συνομήλικους και χωρίς τις μαμάδες τους. Είμαστε σαν Ιππότες χωρίς ιπποκόμους. Η εικόνα στην μνήμη μου χαριτωμένη. Εξαιτίας αυτών των πολύ ψηλών κοριτσιών με διαφορετικές διαστάσεις ακόμα και στις λέξεις που χρησιμοποιούσαν.

Ήταν τελειόφοιτες του Κολλεγίου Αθηνών, ένα credit που δεν μπορούσα να εκτιμήσω προσωπικά για την εκεί μου διαμονή. Η καθημερινότητα γεμάτη από διάφορες δραστηριότητες δεν θύμιζε καθόλου τις εμπειρίες μου τις Προσκοπικές.

Άντεξα πέντε ημέρες και τέσσερις νύχτες γιατί την νύχτα που θα ζευγάρωναν οι αριθμοί αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μου. Τα εμπόδια είχαν απλωθεί στην σκέψη μου και για λόγους οικονομίας επέλεξα να ασχοληθώ με τα δυο πρώτα. Ποια ήταν η κατάλληλη ώρα για να δραπετεύσω και πώς φτάνω στο χωριό Κάλαμος που ήταν μακριά και, όπως έμαθα στο τμήμα της Χωροφυλακής το ίδιο βράδυ, ήταν 10 χιλιόμετρα από τις εγκαταστάσεις της κατασκήνωσης. Μεταξύ των δυο αυτών ενδημούσε και η αντικειμενικά δύσκολη έξοδος, μια ανάγκη που θα αντιμετώπιζα στην ώρα της.

Το απόγευμα ανάμεσα στις πέντε με επτά είχαμε ελεύθερο χρόνο να παίξουμε, χωρίς κεντρικό σχέδιο πλην του γλυκού ή παγωτού που απολαμβάναμε απλά περνώντας από το εστιατόριο. Αυτή η ώρα ήταν κατάλληλη μιας και η νύχτα που ακολουθούσε χαμήλωνε το φως για να με βοηθήσει να αποφύγω αδιάκριτες συναντήσεις.

Μίλησα στον αδερφό μου τρία χρόνια μικρότερο και σε τέσσερα ακόμα παιδιά από τα δέκα που ζούσαμε στο ίδιο κατάλυμα. Τα κλάματα του μικρού με πείσμωσαν και δεν μου άλλαξαν καμιά γραμμή στο σχέδιο της απόδρασης. Πώς όμως θα έβγαινα έξω από μια καλά προστατευμένη εγκατάσταση;

Τρεις τσιμεντόλιθοι πίσω από τις τουαλέτες ελεύθεροι κι ωραίοι θα υποχωρούσαν στο ελάχιστο σπρώξιμο για ένα πέρασμα πάνω από το συρματόπλεγμα. Οι φίλοι με βοήθησαν να στηθούν και είμαι ελεύθερος τρέχοντας ανάμεσα στα αμπέλια με τον δρόμο στα δεξιά μου να κρατά την πορεία μου προς το χωριό.

Στην πλατεία βρήκα ένα μπακάλικο ανοιχτό και ζήτησα να τηλεφωνήσω. Είχα μαζί μου ένα 50δραχμο σε χαρτονόμισμα. Είχα μια χαρά που δεν βρήκα ποτέ στην μετέπειτα ζωή μου και περήφανος κάλεσα στο τηλέφωνο την αιτία της απόδρασης που ευτυχώς για την υγεία της δεν σήκωσε εκείνη το τηλέφωνο.

Η ιστορία χάνει την μαγεία της καθώς κατάλαβα πως η απόδραση μου απέτυχε. Ο πατέρας μου θέλησε να μιλήσει στην κυρία από το κατάστημα. Ο χωροφύλακας που εμφανίστηκε σχεδόν με το κλείσιμο του τηλεφώνου προσπάθησε αποτυχημένα να φανεί οικείος.

Στο τμήμα δεν αισθάνθηκα να κέρδισα τίποτα αφού στα βλέμματα τους διάβαζα την ενόχληση για το θράσος μου. Ευτυχώς το ντιβάνι που είχαν ετοιμάσει για να περάσω την νύχτα μέχρι να έρθει ο πατέρας μου έμεινε στρωμένο χωρίς εμένα που κοιμήθηκα σχεδόν αγκαλιά με δυο ομαδάρχισσες. Αυτό μάλιστα έγινε βραβείο μακράς διάρκειας αφού μόνο στην τουαλέτα πήγαινα μόνος μου. Είχα περάσει δύσκολες ώρες στο εστιατόριο τις μέρες πριν την απόδραση για μια συνήθεια που παραδέχομαι πως ήταν κακή. Αυτή η εμμονή να μην καθαρίζω το φρούτο μου. Μετά την απόδραση είχα όλα τα φρούτα μου καθαρισμένα, χωρίς να σκιάζεται το χαμόγελο των ομαδαρχισσών μου. Για τρεις μέρες ήμουν εκτός γραμμής με προσωπική φρουρά που λόγω συνθηκών ήταν παραπάνω από το κανονικό γλυκιά μαζί μου.

Την Κυριακή ήρθε η μαμά μου και ολοκληρώθηκε η απόδραση παρά τις ικεσίες του μικρού που ήθελε να μείνουμε. Στα 18 μου τρίτο καλοκαίρι προσπάθειας για ένα μηχανάκι, είναι κουραστική αλήθεια αυτή η δοκιμασία. Είμαι πια αθλητής σκοποβολής με αγώνες και με κορίτσια. Είναι ο χρόνος που θα κυνηγήσω το παιδικό μου όνειρο.

Θέλω να πετάξω. Νιώθω πως είμαι σε τροχιά. Με φωτεινό τον πρώτο στόχο να σκιάζει σε ενδιαφέρον τους άλλους αγωνίζομαι να διαβάσω. Να μην χαθώ και να μαζέψω επιτέλους το αντίτιμο για το μηχανάκι. Η υπερχείλιση της αυτοπεποίθησης για το αγόρι που δεν φοβήθηκε κάποτε μπολιασμένη με την βεβαιότητα επίτευξης του μεγάλου στόχου γίνεται εύκολα η απόλυτη καταστροφή.

Ο Αύγουστος στον ίδιο χρόνο με βρίσκει γωνία Πανεπιστημίου & Αμερικής δακρυσμένο να διαβάζω το όνομά μου στους κομμένους. Τότε εκεί στεγαζόντουσαν τα γραφεία της Πολεμικής Αεροπορίας. Η ζέστη κολλά πάνω μου το δράμα. Δεν με λυτρώνει καν η νύχτα που έρχεται να κρύψει εμάς ή τους άλλους από το πεδίο της μάχης. Να μας δώσει την άνεση να κλάψουμε χωρίς φόβο και ενοχή για την εικόνα μας.

Τον ίδιο μήνα η Εθνική ομάδα προετοιμαζόταν για τους Βαλκανικούς Σκοπευτικούς αγώνες στην Γιουγκοσλαβία. Είμαι χαμένος σε μια αποτυχία που δεν μπορώ να διαχειριστώ. Τα χρήματα για το μηχανάκι γίνονται διακοπές σε ένα βράχο στις Κυκλάδες. Κρυμμένος από την απόρριψη γεύομαι την αγκαλιά της. Μακριά από όλα αυτά που φουντώνουν τα όνειρα μου. Χάνω, μαζί με τα φτερά του Ικάρου, την θέση μου στην ελίτ των σκοπευτών και την αυτοεκτίμηση μου. Διασκεδάζοντας ένα καλοκαίρι που δεν θέλω να θυμάμαι.

Στα σαράντα μου χρόνια συνειδητοποίησα πως κουρεύομαι αντρικά κοντά όπως και οι πιλότοι των μαχητικών. Από τότε αφήνω το μαλλί μου μακρύ όπως εκείνο το καλοκαίρι στα 18 μου.

Τι καλά που θα ήταν με ένα κούρεμα να καθαρίζεις τα θέματα πριν γίνουν εκκρεμότητες και μετά βαραίνουν σαν απωθημένα. Τον περπατάς τον Γολγοθά. Ξεκινάμε την βόλτα στον κόσμο. Μια εξοχή, χρώματα και μυρωδιές. Χέρια που θέλουν να μας αγκαλιάσουν. Να σφίξουν μαζί με μας και την στιγμή. Παιδιά. Ακατανόητες οι αριθμητικές στα μυαλά τους. Μοιάζει ο χρόνος ανεξάντλητος σαν τις αγκαλιές. Μοιραζόμαστε ανάμεσα στο παιχνίδι και σε αυτές. Μύηση στη ζωή.

Άλλη ερώτηση παρακαλώ. Σφιχτοδεμένος στην γραμμή της καριέρας παραμονεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Μην ζητήσεις. Μην ξελογιαστείς. Κάνεις τις επιλογές σου. Οι αγκαλιές σού υπενθυμίζουν πως πρέπει να ξεχάσεις τον Κάλαμο. Την δική σου μεγάλη στιγμή. Το δικό σου Όχι. Αυθεντικό σαν τις ενδυμασίες των ευζώνων της προεδρικής φρουράς. Τσολιάδες υπέροχοι.

Παρελαύνουν κάθε Κυριακή στην Αθήνα αδιαφορώντας για τα καθημερινά. Η κρίση δεν τους αφορά. Φανταστικός κόσμος ασκείται σε εκτελέσεις συγχρονισμένες. Προσοχή στην ορθή ενδυματολογική εικόνα. Θυμίζουν κατά την προετοιμασία τους παρασκήνια μεγάλου οίκου μόδας σε ντεφιλέ.

Είναι τυχεροί που μπορούν να χαίρονται ένα καθήκον. Την παρουσία τους ζωντανή υπηρεσία σε άψυχο αλλά σημαντικό μνημείο. Οι μικρές επιδείξεις στην διάρκεια της 2ωρης παρουσίας τους έχουν κοινό. Τα περιστέρια της πλατείας αλλά και ένα πλήθος παρδαλό. Τουρίστες ντύνονται την χαρά του ταξιδιού τους και άλλοι που ντύνονται με ότι έχουν. Αυτά τα λίγα φορεμένα σωστά και τρεις ασκήσεις είναι η ζωή του τσολιά.

Χαζεύεις την ζωή των άλλων ενώ ζεις την δική σου. Από τα απλά. Παπούτσια, γραβάτα, μανικετόκουμπα. Σε πιο εξεζητημένα όπως η γκόμενα, συμβία ανάλογα με το mode της σχέσης. Για να φτάσεις στο αυτοκίνητο που μπορεί να είναι και πριν τα άλλα. Ο έχων περπατά σαν τσολιάς. Να μη σου πω ότι κοπανάει και το βήμα του, μπας και δεν κατάλαβες.

Τον βρίσκεις μπροστά στη γραμμή σου να κυκλοφορεί μαζεύοντας εκεί που κι εσύ ζητάς. Το σχολείο, ο στρατός περιφραγμένα συγκρατούν τη μεγάλη μάζα. Αποθαρρύνοντας τις σκέψεις φυγής. Έχει πρόνοια μέσα αυτός ο περιορισμός. Δεν τον στερεοποιεί το μυαλό σου τότε αλλά ανήκεις στην πολυπληθέστερη στατιστική που στην χειρότερη περίπτωση κάνει λευκή θητεία.

Παρίσταται στο σχολείο. Συμβαίνει και στο στρατό για τους λιγότερους με κάποιο τρόπο μετρημένους και σημαντικούς. Αυτή η ετικέτα, δείχνει διακριτή ακόμα και σε πισίνα μεγάλου ξενοδοχείου ή σε πορτιέρη με περιορισμένο αριθμό λέξεων προς καθημερινή χρήση. Τον βρίσκεις στις εταιρίες μπροστά σου. Κρύβει. Από την θέα του γραφείου σου έως και την πρόσβαση στο μονοπάτι καριέρας.

Συχνάζει σε προστατευμένα περιβάλλοντα. Κι εσύ παλεύεις να βρεις την άλλη σκέψη που από μικρός ψάχνεις. Να μείνεις στην κατασκήνωση.

Πώς με ποιο τρόπο; Δεν παίζεις με τις λέξεις. Η μητέρα τότε είναι η ζωή σου σήμερα. Η καριέρα, δεν εκτιμάται από την μηνιαία συνδρομή στο γυμναστήριο ή την οικονομική δύναμη να ψωνίζεις κι εσύ την ετικέτα.

Είσαι βουτηγμένος στην αγορά και έχεις το δικό σου λάβαρο να ανεμίζει σε αυτήν. Ίχνος που βήμα βήμα έκανες ορατό πατώντας στους δρόμους.

Η ενήλικη ζωή. Μετά από τις αγκαλιές που αλόγιστα άνοιγαν πριν καν μάθουν το όνομά σου. Απαιτεί δεξιότητες που ξεπερνούν το προφίλ του μέσου πελάτη στα μαγαζιά που σε προσκαλούν με την επωνυμία φτιάξε το μόνος σου. Χρειάζεται θάρρος καθημερινά και στις κατηφόρες θέλει και τόλμη. Θα γνωρίσεις πολλούς που τα φρένα δεν τα αφήνουν ούτε στο γραφείο.

Εκεί παλεύουν να τελειώσουν μια καριέρα σε μια εταιρία με ένα πόνο που λένε και στις ετοιμόγεννες.

Αυτοί σαν το έρμα βαραίνουν στα σπλάχνα της εταιρίας. Εσωστρεφείς, αρέσκονται να απολαμβάνουν την παγιοποίησή τους. Μαζί με τα έπιπλα, τους φωριαμούς, σε αναβαθμισμένη έκδοση γίνονται τοίχος και κάποτε και κολόνα της επιχείρησης που εσύ τόλμησες να δεχθείς να συνεχίσεις την καριέρα σου.

Μικρόψυχα καλυμμένοι στην μακροημέρευσή τους γερνάνε και ασχημαίνουν. Απορροφημένοι στην δυσκοιλιότητα με την οποία αγκαλιάζουν το μέλλον της εταιρίας χάνονται σε ατελείωτες συζητήσεις. Ιστορίες της εταιρίας που συνήθως προσφέρουν συγκινησιακά ραντίσματα στους παρόντες συμμετέχοντες. Κάποτε ζωντανοί μάρτυρες.

Και άλλες που ακουμπάνε στο τραπέζι με απλωμένη την εξειδικευμένη γνώση τους. Είναι ρεαλιστές και φροντίζουν να ομαδοποιούνται.

Ε κάτι τους έχει μείνει από την πολεμική τέχνη του Μέγα Αλέξανδρου. Σχηματίζουν τη Μακεδονική Φάλαγγα φροντίζοντας να βλάπτουν από απόσταση. Αντί για τα μακριά δόρατα έχουν φήμες και διαπιστώσεις.

Έχεις βρεθεί κι άλλες φορές στην περίφραξη να χαζεύεις έξω. Εκεί που κρίνονται οι δεξιότητες και αποκτούν αξία. Εσύ σε μια κατασκήνωση για μεγάλους με λειψές διαστάσεις. Η απόδραση πάντα δοκιμάζει τα όριά σου.

Πόσο έτοιμος; Πόσο αποφασισμένος; Πόσο θα υπομείνεις για να τα καταφέρεις;

Μετά την πρώτη εταιρία οι επιλογές μοιάζουν φυσικές. Όπως η προσαρμογή μας στην μόδα. Είμαστε εμείς, μπορεί να διαφέρει το στιλ όχι όμως η ουσία.

Δεν είναι απόδραση. Είναι ο νόμος της φύσης θεμελιωμένος στο Σύμπαν. Ό,τι δεν προχωράει πεθαίνει.

Λίγοι φίλοι στολίδια στη ζωή σου πρόθυμοι να κουβαλήσουν τους 3 τσιμεντόλιθους και είσαι στον νέο σταθμό σου.

Ένας ακόμα. Δεν μετράς. Όσοι κι αν χρειαστούν.