Λοιπόν, θα είμαι από την αρχή ξεκάθαρος: είναι ταινίες που υπάρχουν και ταινίες που δεν υπάρχουν. Το Machete δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να έχει γίνει αυτή η ταινία. Είναι εξάλλου και η ατάκα που ακούστηκε τόσες φορές στο σπίτι βλέποντάς την, ώστε δυο γείτονες κι ένας χαφιές χτύπησαν την πόρτα και με ρώτησαν μήπως μπορούν να βοηθήσουν ώστε να γίνει ή να υπάρξει αυτό που τόση ώρα αρνείται πεισματικά την υλοποίησή του!
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, τα διαδικαστικά, αυτά που τόση ανάγκη έχουν οι Προδρόμου και οι Κουτσογιαννόπουλοι αυτού του κόσμου. “Μασέτε” είναι η σπάθα, το μεγάλο αγροτικό μαχαίρι κατά Μεξικό μεριά. Είναι αυτό που καθαρίζει πεπόνια, αρουραίους, παραστρατημένους Τεξανούς. Πρωταγωνιστής είναι ο χαρακωμένος, σαν πάγκος χασάπη, Danny Trejo. Το συνοδευτικό καστ δένει μαζί του εξαίσια. Ακούγοντας τα ονόματα σκύβεις μπρος στο εικόνισμα αυτού που έκανε το casting και έμπλεος δέους προσκυνάς: Robert de Niro, Jessica Alba, Steven Seagal, Michelle Rodriguez (μμμμμ! αγάπη!), Lindsay Lohan, Don Johnson, Jeff Fahey, Cheeh Marin, Tom Savini κ.α.
Σκηνοθέτης ο άγιος όσων πηγαίνουν τα ταξίδια τους στις μεγάλες πόλεις απ’ τους παράδρομους κι όχι απ’ τους αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας. Αυτός που το bi το βάζει καμάρι μπροστά από κάθε λέξη του, συνεπακόλουθα, πόσο μάλλον μπροστά στη λέξη movie. Ο Rodriguez μας είχε προετοιμάσει για το Machete απ’ την εποχή του Grindhouse. Ένα ψεύτικο trailer, δωράκι με την ταινία, μας δημιουργούσε προσμονή για κάτι που… ποτέ δε θα ερχόταν. Επειδή όμως ο χρόνος σκάει εκπλήξεις σαν εκείνο το στρουμφάκι με τα δωράκια κι επειδή όπως λεν οι πόντιοι «τρανό σκατό φα, τρανόν λόγο μην πεις» η ταινία έγινε και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι γι’ αυτό. Γιατί; Ας δούμε γιατί.
Το στόρι είναι μανιφέστο του Συνασπισμού με πρακτική εφαρμογή του απ’ τον Jason Voorhees. Ζήτω οι παράνομοι μετανάστες, ζήτω οι κατατρεγμένοι λατίνοι, κάτω οι συντηρητικοί πάσης φύσης, κάτω η εξουσία, κάτω οι τύπου Άδωνις Γεωργιάδης πολιτικοί. Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, στο ρόλο του μπουμπούκου, θέλει να χτίσει ηλεκτρικό φράχτη στα σύνορα για να φτιάχνει άκοπα την παέγια του με φρέσκο μεξικάνικο κρεατάκι. Απώτερος σκοπός, η συνεργασία με τον πατσοκοίλη-κοκάκια-αδίστακτο Στήβεν Σιγκάλ για λαθρομετανάστευση και διακίνηση ναρκωτικών με τους δικούς τους όρους.
Τι χρειάζονται για να το επιτύχουν; Μια κλασική αμερικάνικη συνταγή: μια απόπειρα δολοφονίας του γερουσιαστή, ένα θύμα που θα το κατηγορήσουν ακόμη και για την δολοφονία του Άβελ και επικύρωση της αλητείας τους μέσω των εκλογών. Απλά πράγματα. Απλά; Εδώ ο σεναριογράφος σκάει χαμόγελο που λάμπει σαν γριάς γύφτισσας με τέσσερα χρυσά δόντια. Το τζιμάνι-τσιράκι του Σιγκάλ θα προσλάβει ως θύμα τον Ντάνι Τρέχο. Ουαί! Ποιος πήδηξε τη γυναίκα του Δία και δεν τον φοβήθηκε! Ποιος αντιμίλησε στον Πάμπλο Γκαρσία και δεν κάλεσε ακόμη το 166!
Η δράση δεν περιμένει βέβαια να φτάσει σε αυτό το σημείο για να αρχίσει. Έχουμε δει μόλις δυο λεπτά ταινίας και ήδη τρία κεφάλια αποκολλώνται της σωματικής τους κολώνας και βολτάρουν στο πάτωμα, μερικά εντόσθια μας συστήνονται σε πρώτο πλάνο και ο Machete έχει πυροβολήσει με το κομμένο χέρι κάποιου! Σε αυτό το σημείο όμως είναι που αρχίζει το μεγάλο τζέρτζελο. Είναι που ξεκινάει το ταρατατζούμ της σχολής κρουστών Agostini.
Τώρα τα ματάκια μας θα αρχίσουν να κάνουν focus σε ο,τι ένας άντρας θα ποθούσε να ‘χει σε ετούτη και στην επόμενη ζωή μαζί: δύναμη, στυλ, και μανούλια. Τώρα τα αφτιά μας θα εστιάσουν σε ό,τι ένας ευφυολόγος κειμενογράφος θα ζητούσε απ’ την έμπνευση να του δώσει για να περνάει δίπλα απ’ τον Terry Gilliam στητός και περήφανος. Να γίνω συγκεκριμένος; Γίνομαι.
Σεξ με μάνα και κόρη σε πισίνα, σεξ με μπατσίνα, καυτές καλόγριες, δίδυμες αλφαδιασμένες νοσοκόμες, ανασοκόφτρες θεές που δουλεύουν σε συνεργείο αυτοκινήτων, σεξ πάνω σε μηχανή εν κινήσει. Αυτοκίνητα φτιαγμένα τόσο που πηγαίνουν στην τελική μάχη καλπάζοντας (κυριολεκτικά αυτό).
Όπλα όλων των ειδών αλλά κυρίως μαχαίρια, σπάθες, μπαλτάδες, γιαταγάνια κι ό,τι μπορεί να φέρει μια λάμα που να κόβει.
Είπαμε: «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, όλα τα ανοίγω»!
Ο Ντάνι να αποτίει φόρο τιμής στον Βαϊσμίλερ κάνοντας τον ταρζάν με το έντερο ενός κακού κι ενώ η μια άκρη του βρίσκεται ακόμη σε σύνδεση με το σώμα του. Μια καλόγρια να πυροβολεί στο γάμο του καραγκιόζη αφοπλίζοντας όμως όλες τις νότιες πολιτείες της Αμερικής. Κι έπειτα να παίρνει εκδίκηση για το θάνατο του πατέρα της πυροβολώντας το φονιά του προσευχόμενη “In the name of my father”!
Η Michelle με το κωδικό όνομα She, (μμμμμ! αγάπη!) νεκρή νομίζαμε μετά από πυροβολισμό στο μάτι, να εμφανίζεται ολοζώντανη, θυμωμένη, με διάθεση για λεκτικά τρικ και πιο σέξι από ποτέ:
Και ο κολοφώνας; Το face to face μέχρι θανάτου του Ντάνι Τρέχο με τον Στήβεν Σιγκάλ. Ο τσαλακωμένος με τον ατσαλάκωτο. Ο σκαμμένος με τον καλογυαλισμένο. Η μάχη που κόβει (σε χίλια κομμάτια) την ανάσα.
Τα ουρλιαχτά σου να ξανακάνουν σε όλους γνωστό ότι «δε γίνεται!!!», τα δαγκωμένα σου χείλη να σε πείθουν ότι αρχίζεις να γουστάρεις κι εσύ τον πόνο και η διάθεσή σου να γελάσεις από χαρά να σου υπενθυμίζει πόσα λίγα πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ευτυχεί. Ο σεβασμός μέχρι τέλους του σκηνοθέτη στον ήρωα του Star channel με τα πουκάμισα και τα χτυπήματα σε slow motion. Η φαινομενική του υπεροχή, η πλάστιγγα που γέρνει υπέρ του. Ο φόβος όλων. Ή σχεδόν..
Και βέβαια, επειδή η καλή νοικοκυρά δε σε αφήνει μόνο με ένα πιατάκι γλυκό κουταλιού, ίσα που να πάρεις τη γεύση αλλά σου το γεμίζει ξανά, στο τέλος της ταινίας έρχεται το καλύτερο: «Μη χάσετε τις δύο συνέχειες!». Κι οι τίτλοι; Όπως ακριβώς αξίζουν στην ταινία, προκλητικά προβλέψιμοι κι απίθανα ευφάνταστοι: Machete kills και Machete kills again!
