Η μουσική γεννάται με την αρμονική σύνδεση ήχων. Πηγή της είναι ο ρυθμός. Το παλμικό ηχητικό φαινόμενο που δημιουργείται από διαδοχικές κινήσεις, κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα, με τάξη.
Ο άνθρωπος απo την αρχή της ενδομήτριας ζωής του ζει και μεγαλώνει μέσα σε ρυθμικά παλμικά κύματα. Το ανθρώπινο σώμα σε εκείνη την ηλικία, βιολογικά, αποτελείται κατά 80% περίπου από νερό. Τα υγρά, καθώς είναι ασυμπίεστα, λειτουργούν ως άριστοι αγωγοί παλμικών κυμάτων στον κλειστό χώρο της μήτρας. Το γονιμοποιημένο ωάριο μέσα στη μήτρα πάλλεται ρυθμικά και σύμφωνα με τους παλμούς της μητρικής καρδιάς. Προσέξτε ότι αυτοί είναι μεσοσταθμικά 70, περίπου το λεπτό. Αρα, το έμβρυο μέσα στις 270-280 ημέρες της κύησης δέχεται περίπου 26 εκατομμύρια παλμούς.
Τα έμβρυα αισθάνονται και αργότερα «ακούν» το ρυθμικό σήμα που εκπέμπει η μητέρα τροφός. Αυτό το παλμικό κύμα είναι η πρώτη μορφή «επικοινωνίας και συντροφιάς» που νιώθει η νέα ζωή. Το παλμικό κύμα, που μετουσιώνεται με τον χρόνο και σε «μουσικό», καθώς είναι ρυθμικό, «εκλαμβάνεται» από το έμβρυο ως το «πρώτο χάδι» που χαίρεται ενστικτωδώς το έμψυχο αλλά χωρίς ακόμα συνείδηση έμβρυο.
Όσο η ζωή γιγαντώνεται με μαγικούς ρυθμούς μέσα στη μήτρα, τόσο το έμβρυο αντιλαμβάνεται μέσω παλμικών κινήσεων και ακουστικών σημάτων τη συντροφιά που εγγυάται τη συνέχεια της επιβίωσης. «Χάδι ζωής» που δεν το ξεχνά ποτέ και που με ιδιαίτερη χαρά ανακαλύπτει πάλι όταν από το πρώτο πλάγιασμα πάνω από τον αριστερό μαστό της μάνας το μωρό ειρηνεύει και το προσωπάκι του γαληνεύει.
Η ταυτοποίηση των ήχων έχει θέση επιβεβαίωσης της συνέχειας ζωής του μικρού ανθρωπάκου. Προσέξτε αυτήν τη μαγική συνεννόηση όταν αρχίζουν να λαμβάνονται από τα εγκεφαλικά κέντρα της νέας εξωμήτριας ζωής, τα γνώριμα σήματα της καρδιάς της μάνας, πάνω από τον αριστερό μαστό της. Οταν αρχικά είναι ακόμα άγνωστα, τα μηνύματα της θρέψης, που προκύπτουν καθώς το πεινασμένο στοματάκι πλησιάζει, με καθοδηγητή την όσφρυνση, την παρακείμενη θηλή του μαστού.
Η χρήση της μουσικής σε παιδιατρικές και νευρολογικές κλινικές δεν είναι τυχαία. Εκεί παρατηρήθηκε ότι τα μικρά παιδιά ηρεμούν όταν ακούν Μότσαρτ ή Βιβάλντι.
Η ζωή στηρίζεται στους δικούς της σηματωρούς πάντα. Και έχει πολλαπλούς αόρατους ιχνηλάτες. Ο ήχος και ο ρυθμός προϋπήρχαν της έμβιας ζωής πάνω στη γη. Η ζωή γεννήθηκε και μετεξελίσσεται μέσα σε παγκόσμια ορχήστρα. Το ρυθμικό θρόισμα των φύλλων ή ο ήχος που δημιουργεί το μελτέμι όταν περνά πάνω από τη θάλασσα στην ψυχή μας μετουσιώνεται σε «μελωδία».
Είναι η αίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς. Υπάρχουν παιδιατρικές κλινικές που χρησιμοποιούν τη μουσική ως θεραπευτικό μέσο. Η χρήση της μουσικής σε παιδιατρικές και νευρολογικές κλινικές δεν είναι τυχαία. Εκεί παρατηρήθηκε ότι τα μικρά παιδιά ηρεμούν όταν ιδιαίτερα ακούν ήπια σιγανή μουσική Μότσαρτ ή, Βιβάλντι. Και όχι όταν ακούν χαρντ ροκ ή ρέγκε. Το φαινόμενο λύθηκε όταν διαπιστώθηκε ότι η μουσική που αγαπούν τα μωρά έχει ένα στοιχείο που τους είναι πολύ γνώριμο και προσφιλές.
Ο ρυθμός στον οποίον είναι γραμμένα τα έργα αυτά είναι «αντάντε». Ο μουσικός ρυθμός που αντιστοιχεί σε 72 περίπου χτύπους το λεπτό. Ο φυσιολογικός δηλαδή ρυθμός της μητρικής καρδιάς. Πρακτικά, οι 26 εκατομμύρια χτύποι μέσα στις 270-280 μέρες της κύησης μετουσιώνονται πλέον σε ισάριθμα σήματα επιβίωσης μέσα στον μεσεγκέφαλο του νεογνού. Κάπου κοντά στον μεσεγκέφαλο στεγάζεται και το θυμικό του ατόμου. Μέσα σ’ αυτήν τη γνώριμη από παλιά «ορχήστρα» ο μικρός ανθρωπάκος νιώθει την ομαλή συνέχεια της ζωής. Ζωής που γνωρίζει, αγαπά, ηρεμεί, χαίρεται και απολαμβάνει ως ενσυνείδητος ενήλικας.
Οι νότες είναι σηματωροί της ψυχής. Ανοίγουν τον συναισθηματικό και υποσυνείδητο κόσμο του ανθρώπου. Ο άνθρωπος συνεννοείται με τον εαυτό του και με τους άλλους με ήχους. Οι νότες όσο και οι λέξεις αποτελούν δυναμικό μέσον επικοινωνίας διπλής κατευθύνσεως. Και οι νότες και οι λέξεις λειτουργούν ως εργαλεία αλλαγής της ψυχοσύνθεσης.
Οι νότες δρώντας στον «ασυνείδητο ψυχισμό» μας, οι λέξεις στον ενσυνείδητο εγκεφαλικό φλοιό. Περιέργως, οι νότες συχνότερα και αποτελεσματικότερα επιτυγχάνουν τους επιδιωκόμενους σκοπούς. Τα φίλτρα του φλοιού της λογικής είναι μηχανισμοί αντιπαθείς στον εγγενή αυθορμητισμό.
Έτσι, συχνά παρασυρόμεθα με τη μουσική. Κατά τους μουσικολόγους «είμαστε παιδιά του ρυθμού». Καθώς ό,τι ζει πάλλεται. Η Γη και το διάστημα κινούνται μέσα σε έναν ατελείωτο αριθμό ρυθμών και παλμών. Αστρικοί, εποχιακοί και προσωπικοί κιρκαδικοί που πιθανότατα αντικατοπτρίζουν κυτταρικούς, μοριακούς και οργανικούς ρυθμούς. Ακόμα ιερείς, θεραπευτές και εξορκιστές χρησιμοποιούν «επωδές» για να ισχυροποιήσουν τις θεραπείες τους.
Επίσης, δεήσεις και λιτανείες καθώς και ικεσίες συνοδεύονται με ρυθμούς της ομαδικής προσευχής και λύτρωσης από το αίσθημα της μοναξιάς. Εξάλλου τόσο ο Μπετόβεν που στα 31 του παρουσίασε σημαντική κώφωση όσο και οι Φιλ Κόλινς και Ερικ Κλάπτον είχαν σημαντική μείωση της ακοής τους, αν και εξακολούθησαν να συνθέτουν για αρκετά χρόνια μετά. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο ότι ο «εσωτερικός ρυθμός» υποκαθιστά την ακοή.
Η κάθαρση, το αιώνιο αιτούμενο της ψυχής του αρχαίου δράματος, μετατρέπεται σε εξαγνισμό μέσα στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου ή συνοδεία οργάνου με κλειδοκύμβαλο στον Καθεδρικό Ναό της Ρώμης.
