Η αλήθεια είναι ότι το γράφω για πολλοστή φορά, αλλά ποια άλλη εισαγωγή θα μπορούσα να κάνω σε soundtrack για ταινία του Tarantino: ο Quentin πέρα από ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες, είναι και ένας έξοχος dj των ταινιών του, που τόσο καιρό κατάφερνε να φτιάχνει ετερόκλητες συλλογές και να σέρνει κομμάτια και καλλιτέχνες από την ανυποληψία των λίγων και μυημένων στις cult μουσικές, στη δόξα του μεγάλου κοινού και της αναγνώρισης.
«Μέχρι πρότινος ήξερε να φτιάχνει και καλές ταινίες», θα σκέφτεται τώρα όμως ο Τάκης, αν κρίνω από την βαθμολογία του στο δεύτερο μισό της σύμπραξης Tarantino- Rodriguez. Σωστό και αυτό. Δεν θέλω να πω το ίδιο και για τα soundtrack, αλλά σίγουρα το Planet Terror δεν συγκαταλέγεται ούτε στα καλύτερα του είδους, ούτε υπερπηδά τον πήχη που έχει θέσει ο ίδιος ο Quentin στον εαυτό του και στα ost που μας έχει δώσει στο παρελθόν…
Και εξηγούμαι : στο Planet Terror θα βρείτε όλα τα συστατικά της επιτυχίας των παλαιοτέρων score του σύγχρονου Αμερικανού μάγου. Τουτέστιν θα βρείτε τη southern/pulp γόμωση του Planet Terror, αυτούσιο κομμάτι παρμένο από την ταινία με την Rose McGowan και τον Kurt Russell, ατμοσφαιρικά περάσματα με μυστηριακή αισθητική και «άγνωστους» καλλιτέχνες σε ενδιαφέρουσες, «ξεχασμένες» στιγμές. Εν κατακλείδι σε μια πρώτη ακρόαση, φαινομενικά το Death Proof έχει όλα τα φόντα να στρογγυλοκαθίσει στην δισκοθήκη σας παρέα με το Pulp Fiction, τα Kill Bill, το Jackie Brown κτλ. Γιατί όμως είμαι τόσο μουδιασμένος;
Γιατί παρόλο που ο Quentin άνοιξε τον μεγάλο «τσελεμεντέ» των επιτυχιών του και προσέθεσε στην κατσαρόλα του Death Proof, όλα τα σωστά συστατικά του παρελθόντος, πρέπει να έκανε ένα μεγάλο λάθος στον χρόνο ψησίματος. Το Death Proof μοιάζει τόσο βιαστικό και ασύνδετο, που πραγματικά απορώ πως προήλθε από ένα μέτρ του είδους. Ειδικά όταν ο Rodriguez μας παρέδωσε ένα τέτοιο διαμάντι (όπως μπορεί να θυμάστε από την κριτική της προηγούμενης βδομάδας), έπρεπε να είναι λίγο πιο προσεκτικός γιατί οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Δεν λέω το κομμάτι των T Rex, του Joe Text και σαφέστατα των The Coasters σου υπενθυμίζουν ότι αυτό που γεύεσαι θα έπρεπε να είναι κάτι το εξαιρετικό, αν είχε τη σωστή περιποίηση και προσοχή από τον μάγειρα. Και εγώ ο ίδιος ενοχλούμαι που πρέπει να γράψω αυτά τα πράγματα, αλλά όταν σε ένα δίσκο σαράντα λεπτών και δεκαέξι κομματιών δεν συναντάς παρά μόνο δύο τρεις στιγμές που να σου τραβήξουν το ενδιαφέρον, σίγουρα μιλάμε για ένα άνισο αποτέλεσμα, με καταστρεπτικές συνέπειες τόσο για την επένδυση της ταινίας, όσο και για το value for money της αγοράς του συγκεκριμένου score.
Στα αρνητικά του soundtrack επίσης συγκαταλέγεται η πολύ μικρή διάρκεια όλων των κομματιών του και η παρουσία πολλών κατατονικών στιγμών που ρίχνουν το επίπεδο του ενδιαφέροντος ακόμα περισσότερο.
Ίσως αν δεν είχα ακούσει το Planet Terror μια βδομάδα πριν να μην ήμουν τόσο απογοητευμένος. Ίσως πάλι αν το cd δεν έφερε την υπογραφή του Quentin να μην ήμουν τόσο αυστηρός. Αλλά από την άλλη, από τους κορυφαίους οφείλουμε να έχουμε περισσότερες απαιτήσεις. Αναρωτιέμαι : όταν άκουσε την Rose στο soundtrack του φίλου του, δεν δελεάστηκε από το αποτέλεσμα; Ένα ανάλογο κομμάτι και στο Death Proof σίγουρα θα ανέβαζε κατά πολύ τον μέσο όρο. Μέτριο, άνοστο, άνισο. Απογοήτευση.
- Βαθμολογία: 6.5/10
Track Listing
- The Last Race – Jack Nitzsche
- Baby, It`s You – Smith
- Paranoia Prima – Ennio Morricone
- Planning & Scheming – Eli Roth & Michael Bacall
- Jeepster – T Rex
- Stuntman Mike – Rose McGowan & Kurt Russell /
- Staggolee – Pacific Gas & Electric
- The Love You Save (May Be Your Own) – Joe Tex
- Good Love, Bad Love – Eddie Floyd
- Down In Mexico – The Coasters
- Hold Tight – Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich
- Sally and Jack (From the Motion Picture Blow Out) – Pino Donaggio
- It`s So Easy – Willy DeVille
- Whatever-However – Tracie Thoms & Zoe Bell
- Riot In Thunder Alley – Eddie Beram
- Chick Habit – April March
. Η αλήθεια είναι ότι το γράφω για πολλοστή φορά, αλλά ποια άλλη εισαγωγή){kind=link}