Για την πρώτη μου κριτική μου ζητήθηκε να κρίνω το τελευταίο πόνημα του Βρετανού συνθέτη Clint Mansell, οποίος με τη σειρά του κλήθηκε να ντύσει μουσικά τη υπέροχη ταινία του Darren Aronofsky, The Fountain. Η τελευταία σύμπραξη των δύο ήταν όπως όλοι μπορεί να θυμάστε, κάποια χρόνια πριν, στο εκπληκτικό Requiem For A Dream, μια δουλειά η οποία μπορώ να πω ότι στιγματίστηκε από τη μουσική του μεγάλου αυτού συνθέτη τόσο πολύ, που τα συναισθήματα που μας γέννησε η ταινία ξεπηδούν αυθάδικα από μέσα μας, κάθε φορά που θα ακούσουμε το πασίγνωστο πλέον score.
Απαιτητικός λοιπόν ο Aronofsky, μεγάλος δημιουργός ο Mansell (το απέδειξε και στις μετέπειτα δουλειές του), μεγάλη και η ανυπομονησία μας για να διαπιστώσουμε αν και η νέα συνεργασία των δύο θα είναι τόσο υψηλού επιπέδου, όσο η προαναφερθείσα. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο και αν προσπάθησα να κρίνω το The Fountain με καθαρά αντικειμενικά κριτήρια, η σύγκρισή του με τον «προκάτοχό» του είναι αναπόφευκτη.
Διαβάζοντας την κριτική για την ταινία, συνειδητοποιούμε ότι το βασικό της θέμα είναι η αγάπη. Και η αθανασία των αγαπημένων μας προσώπων. Υπό αυτό το πρίσμα, σαφέστατα θα περιμένουμε ένα score γεμάτο μελαγχολία και άγχος για το μέλλον. Αλλά συνάμα προσδοκία. Κρυφή ελπίδα και ανάγκη για λύτρωση.
Συναισθήματα άμεσα συνυφασμένα, τόσο με το θεματικό κέντρο της ταινίας, όσο και με την προσωπική αίσθηση του καθενός για την αγάπη και την αθανασία. Αυτός λοιπόν είναι καταφανέστατα και ο πυρήνας γύρω από τον οποίο κινείται ο Clint Mansell. Η αγάπη, τα πρόσωπα που αγαπάμε και ο φόβος του χαμού τους. Και επιπροσθέτως : η ανάγκη για προσωπική εμπλοκή και λύτρωση του αγαπημένου.
Ωραία όλα αυτά, αλλά πως εκφράζονται μουσικά; Λίγο-πολύ με ένα τρόπο δοκιμασμένο : με αργόσυρτα μοτίβα, στηριγμένα σε έγχορδα αλλά και σε μια «πονηρή» παραγωγή που δίνει βάθος στους ήχους που εμπλέκονται, ο Mansell προσπαθεί να μας εμπνεύσει όλα τα παραπάνω. Όπως και στο soundtrack για το Requiem For A Dream, έτσι και στο The Fountain, υπάρχουν κάποια μοτίβα που επαναλαμβάνονται και κάποια άλλα που μπαίνουν εμβόλιμα ή εναλλάσσονται για να δώσουν ποικιλία. Το βασικό θέμα του ost είναι όπως θα το περιμέναμε από τον μεγάλο μαέστρο : καθηλωτικό, σπαρακτικό, με έντονη την αίσθηση τόσο της απώλειας, όσο και της προσδοκίας για ένα καλύτερο μέλλον.
Το ost στο σύνολό του είναι σαφέστατα μελαγχολικό έως υποτονικό : τα θέματα σε υπνωτίζουν και εικάζω πως θα δένουν πανέμορφα με σκηνές απίστευτου εικαστικού κάλλους, καθώς δεν είναι αυθύπαρκτα, αλλά είναι σαφές ότι προσπαθούν να ντύσουν τις εικόνες του Aronofsky. Και ίσως εκεί χάνεται και λίγη από τη μαγεία των συνθέσεων : ενώ μπορείς να τις χαρακτηρίσεις μεγαλειώδεις και καθηλωτικές, κάποια από τα συνολικά δέκα κομμάτια του The Fountain, δεν είναι το ίδιο ισχυρά με κάποια άλλα.
Σε αυτά, ναι μεν συνυπολογίζεις το γεγονός ότι αποτελούν μουσικό θέμα για ταινία, αλλά δεν μπορείς να μην διακρίνεις την αδυναμία τους για αυθυπαρξία. Και σε αυτό το σημείο χάνεται κάπως η μάχη «στα σημεία», από το Requiem For A Dream. Από την άλλη στα θετικά του The Fountain δεν μπορείς να αγνοήσεις την πληθώρα μοτίβων και μουσικών ιδεών που χρησιμοποιεί ο Mansell, τόσο για να εκφράσει τις σκοτεινές πτυχές της ταινίας (στο οποίο είναι άλλωστε και «ειδικευμένος» και δε με εξέπληξε τόσο), όσο και εκείνων που χρησιμοποιεί για να ντύσει ηχητικά την ελπίδα και την άρνηση για παράδοση στο θάνατο.
Στα συγκεκριμένα σημεία το tempo ανεβαίνει, τα συναισθήματα γίνονται πιο θερμά και πιο παθιασμένα και η ανάγκη για αυτοσυντήρηση ξεπετάγεται από τα μουσικά μοτίβα τόσο έντεχνα όσο και ενδεδειγμένα.
Η κριτική μας για το The Fountain soundtrack
Εν κατακλείδι; Δεν απορώ που το συγκεκριμένο soundtrack είναι ήδη best seller, καθώς συνδυάζει την σιγουριά του βάθους των συναισθημάτων του Aronofsky, με την αδιαμφισβήτητη μαεστρία του Clint Mansell. Το The Fountain αν και σε ένα-δύο σημεία χάνει σε συνοχή και ένταση, ως σύνολο μας κερδίζει για το συναισθηματικό του βάθος και την ηχητική του ακρίβεια. Σαφέστατα μια πολύ καλή επιλογή.
Track Listing
- The Last Man (6:09)
- Holy Dread! (3:51)
- Tree Of Life (3:44)
- Stay With Me (3:36)
- Death Is A Disease (2:34)
- Xibalba (5:22)
- First Snow (3:08)
- Finish It (4:25)
- Death Is The Road To Awe (8:25)
- Together We Will Live Forever (5:01)
- Βαθμολογία: 7.5/10
