About Schmidt (2002). Σχετικά με τον Σμιντ

• Σκηνοθεσία: Alexander Payne
• Ηθοποιοί: Jack Nicholson, Hope Davis, June Squibb, Kathy Bates, Howard Hesseman, Dermot Mulroney
• Είδος: Κωμωδία, Δράμα
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 27 Φεβρουαρίου 2002
• Διάρκεια: 124 λεπτά
• Παραγωγή: New Line Cinema

Καιρός ήταν. Ο Τζακ Νίκολσον ερμηνεύει μετά από από δεκαετίες έναν χαρακτήρα που δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που τον είχαμε συνηθίσει να ενσαρκώνει. Δεν υποδύεται κανέναν αλλόφρωνα ή εξωφρενικό άνθρωπο που κάνει τα πάντα στην άκρη του ξυραφιού έχοντας ντύσει το προσωπό του με εκείνο το αλλόκοτο βλέμμα, που είχε εγκατασταθεί μόνιμα πάνω του από την εποχή της “Λάμψης”. Ο λόγος;

Ο Γουόρεν Σμιντ βγαίνει στην σύνταξη στα 66 του χρόνια μετά από αρκετές δεκαετίες εργασίας σε ασφαλιστική εταιρεία, όπου δουλειά του ήταν να υπολογίζει κατά προσέγγιση σύμφωνα με τα προσωπικά στοιχεία του καθενός τα έτη ζωής που του απέμεναν. Παραδίδοντας το πόστο του σε έναν φιλόδοξο πτυχιούχο νεαρό, αδαή στα δικά του μάτια, και παρευρισκόμενος αργότερα στο πάρτυ της συνταξιοδοτησής του, γυρνάει σπίτι του και αυτόματα ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του το κουβάρι της… ανούσιας ζωής του.

Στην προσπαθειά του μάλιστα να σώσει την κόρη του από το να παντρευτεί κάποιον που δεν εγκρίνει συνειδητοποιεί πως τελικά δεν μπορεί να σώσει ούτε καν τη δική του από… την εσωτερική μοναξιά. Μοναδικός “ακροατής” των προβλημάτων του ένα παιδάκι από την Τανζανία στο οποίο και στέλνει γράμματα συχνά!

Η ραχοκοκκαλιά της ταινίας ακούει στο όνομα “σαρκασμός”. Η διαδραματιζόμενη στο πανί ιστορία είναι τόσο πικρή, τόσο αληθινή αλλά και τόσο συγκινητική που μόνο με μέσο τον σαρκασμό θα μπορούσε να αποδοθεί τόσο σωστά! Προσωπική μου άποψη είναι πως το σενάριο είναι πολύ καλύτερο -από πλευράς συνολικής “εμπνεύσεως”- από αυτό του “American Beauty” του 1999, αφού κακά τα ψέμματα η συγκεκριμένη σύγκριση είναι αναπόφευκτη μεταξύ δύο ταινιών που έθιγαν και έξυναν τις πληγές της σύγχρονης Αμερικανικής κοινωνίας και πραγματικότητας.

Βέβαια εδώ ο Αλεξάντερ Πέην (σκηνοθέτης και σεναριογράφος), ορμώμενος από τον τίτλο του βιβλίου του Λούις Μπέγκλει και το όνομα του χαρακτήρα του, ασχολείται με αυτό του το σενάριο με κάτι το εντελώς διαφορετικό και συνάμα με μια πιο ευαίσθητη πτυχή της σύγχρονης κοινωνίας. Ασχολείται με την μοναξιά, την καθημερινότητα, την έλλειψη ουσιώδους δραστηριότητας των ανθρώπων σήμερα αλλά και της απελπιστικής κατάληξης που μπορεί αυτοί να έχουν.

Σημαντικό ατού του σεναρίου η διπλή έμπνευση της αλληλογραφίας του Σμιντ με το 6χρονο παιδάκι από την Τανζανία και ταυτόχρονα η αφήγηση των γραμμάτων του σε αυτό από τον ίδιο τον Νίκολσον. Με τον τρόπο αυτό, την αφήγηση δηλαδή, ο σκηνοθέτης καταφέρνει άμεσα να θίξει τα θέματα που θέλει και να περάσει τα μηνυματά του με την σοβαρότητα που χρήζουν αυτά.

Ασφαλώς αντιλαμβάνεστε τώρα τον λόγο που προλόγισα αυτό το κείμενο λέγοντας πως ο Γουόρεν Σμιντ ουδεμία σχέση έχει με τους τελευταίους ρόλους του Τζακ Νίκολσον. Βέβαια υπάρχει μια πληθώρρα στιγμών όπου το παρανοικό βλέμμα είναι και πάλι παρών λόγω σεναριακών “προσταγών”. Αναμφίβολα ο Τζακ Νίκολσον δίνει μια σπάνια ερμηνεία υποδυόμενος έναν χαρακτήρα με όχι και τόσο σπάνιους προβληματισμούς. Το έργο είναι στη κυριολεξία ένα one-man show! Το υποκριτικό του ταλέντο είναι αρκετό για να δημιουργήσει τον Σμιντ της… διπλανής πόρτας. Αν μη τι άλλο την υποψηφιότητα για Όσκαρ την άξιζε!

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες χτίζουν τον κόσμο που γκρεμίζεται γύρω από τον Σμιντ με απαράμιλλη αληθοφάνεια. Εύλογα κανείς τους δεν έχει τη βαρύτητα που έχει ο πρωταγωνιστής αλλά όλοι τους βάζουν το λιθαράκι τους στο να προκαλέσουν στο κοινό συμπάθεια και κατανόηση για τη ζωή του Σμιντ. Στην Κάθυ Μπέητς ανατέθηκε ο ρόλος της εκκεντρικής “συμπεθέρας” και είναι όντως καταπληκτική, αν και η ερμηνεία της προσωπικά με οδήγησε στο συμπέρασμα πως έκανε κάτι σαν αγγαρεία υποκρινόμενη έναν ρόλο, που για άλλες ηθοποιούς θα ήταν μια δύσκολη αποστολή αλλά για την ίδια παιχνιδάκι.

Τέλος σκηνοθετικά ο Αλεξάντερ Πέην (Πολίτης Ρουθ, Εκλογές) δένει τέλεια την αφήγηση με τη δράση, και εξιστορεί με συνοχή μια πικρή ιστορία που δεν σοκάρει αλλά μας αγγίζει. Πρέπει να είναι από τις λίγες περιπτώσεις που το μήνυμα που ήθελε να περάσει και τα συναισθήματα που ήθελε να βγάλει ένας σκηνοθέτης στους θεατές το κατάφερε στο έπακρον!

Σχετικά με τον Σμίντ αυτό που θα πρέπει όλοι να περιμένετε είναι πολύ γέλιο και πολύ συγκίνηση. Ένας σπάνιος συνδυασμός που θα σας μαγέψει και θα ανάγετε χωρίς πολύ σκέψη αυτή την ταινία σε μια από τις καλύτερες αυτής της χρονιάς. Σας προτρέπω να την δείτε λόγω της αλήθειας που κρύβει η ιστορία του Σμιντ αλλά και λόγω της υπέροχης ερμηνείας του Τζακ Νίκολσον, που μας θυμίζει έτσι τη “Φωλιά του Κούκου” και το “Πέντε Εύκολα Κομμάτια”. Ακόμα και Όσκαρ να μην πάρει αυτό το φιλμ, σίγουρα θα πάρει το χειροκρότημα σας.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας About Schmidt (2002). Σχετικά με τον Σμιντ.

Διάβασε επίσης: BitNami WordPress, δημιούργησε και φιλοξένησε τον ιστότοπο σου