Μπρους Σπρίνγκστιν: Ο τίμιος ρόκερ

Μπρους Σπρίνγκστιν: Ο τίμιος ρόκερ

Όταν λέμε «αμερικανικό ροκ», το όνομα Μπρους Σπρίνγκστιν έρχεται αυτόματα στο μυαλό, γιατί «το αφεντικό» αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές του φιγούρες, διατηρώντας πάντα με ευδιάκριτο τρόπο αυτή την για πολλούς πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ λαϊκότητας και διανόησης. Μετά από πενήντα χρόνια μουσικής δράσης παραμένει ακόμη ένας «τίμιος ρόκερ», που δεν κοροϊδεύει στις συναυλίες αλλά δίνει όλη του την ενέργεια παίζοντας για πολλές ώρες. Παίρνει θέση ενάντια στην εξουσία, έχει κοινωνικοπολιτική δράση, δεν παίζει το παιχνίδι της σόου μπίζνες, παρότι είναι ένας μεγάλος σταρ, με πωλήσεις που ξεπερνάνε τα 70 εκατομμύρια άλμπουμ και με περιοδείες πάντα πετυχημένες, που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου.

Με έναν τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι «η ψυχή της Αμερικής». Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούργιο του άλμπουμ «Magic», το οποίο ηχογράφησε με τους παλιούς του συνεργάτες E Street Band, το συγκρότημα που τον συνοδεύει από τη δεκαετία του ’70 κι έχει αναγνωριστεί σαν μία από τις καλύτερες ροκ μπάντες όλων των εποχών. Τα τελευταία χρόνια δεν συνεργάζονται συστηματικά, οι δεσμοί τους όμως είναι πάντα ισχυροί παρά τα προβλήματα που κατά καιρούς προκύπτουν.

Βέβαια, εμείς θα αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που οδήγησε τον Σπρίνγκστιν να κυκλοφορήσει καινούργιο δίσκο μόλις ένα χρόνο από την κυκλοφορία του cd που περιλάμβανε διασκευές του θρυλικού πρωτεργάτη των «τραγουδιών διαμαρτυρίας» Πιτ Σίγκερ. Ο δίσκος πήρε εξαιρετικές κριτικές –και ήταν όντως πολύ καλός–, αλλά εμπορικά δεν είχε καμιά σχέση με τις συνήθεις πωλήσεις κι αυτό ίσως έπρεπε να «διορθωθεί». Δεν ήταν ένας προσωπικός του δίσκος, όμως αυτό, μετά από τόσα χρόνια δράσης, δεν είναι και πολύ σημαντικό. Όπως πολύ ορθά έχει πει ο Μικ Τζάγκερ για τους Rolling Stones: «Δεν είμαστε απλώς ένα συγκρότημα, είμαστε ένα εργοστάσιο στο οποίο δουλεύουν 500 άτομα».

Σε αυτά τα μεγέθη καλλιτεχνών, που εν δυνάμει μπορούν να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους και να κάνουν μεγάλες περιοδείες γεμίζοντας τεράστια στάδια, οι πιέσεις είναι τεράστιες για μουσικά προϊόντα που να ικανοποιούν τους φαν και να βρίσκονται εντός των προδιαγραφών του μουσικού. Γιατί καλές είναι οι διασκευές του Πιτ Σίγκερ, αλλά… δεν είναι Μπρους Σπρίνγκστιν. Αυτός είναι και ο λόγος που οι φίλοι του δεν ακολούθησαν – άλλωστε, όπως ξέρουμε, οι φαν είναι πάντα η μεγαλύτερη τροχοπέδη στις αλλαγές και στις μουσικές μετακινήσεις των αγαπημένων τους καλλιτεχνών.

Καλή είναι λοιπόν η δικαίωση των κριτικών, αλλά δυστυχώς δεν είναι αρκετή γι’ αυτά τα μεγέθη κι έτσι άρον άρον ο Μπρους έφτιαξε ένα καινούργιο άλμπουμ που περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα και φυσικά τη θρυλική του μπάντα, με την οποία είχε τέσσερα χρόνια να συναντηθεί.

Ο Σπρίνγκστιν γεννήθηκε πριν από 58 χρόνια στο Νιου Τζέρσεϊ, ο πατέρας του ήταν οδηγός και η μητέρα του γραμματέας. Έμπλεξε με τη μουσική όταν είδε τον Έλβις Πρίσλεϊ στην τηλεόραση. Μπλέχτηκε με τα γκρουπ ήδη από τη δεκαετία του ’60 και δούλεψε σκληρά μέχρι να βγει στην επιφάνεια και να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το 1974 ο δημοσιογράφος Jon Landau μετά από μία συναυλία του έγραψε την περίφημη φράση: «Είδα το μέλλον του ροκ και το όνομά του είναι Μπρους Σπρίνγκστιν».

Από τότε έγινε ο μόνιμος μάνατζέρ του και συνεχίζει να είναι. Το 1975 κυκλοφόρησε το περίφημο “Burn to run”, ένα άλμπουμ που πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ, θεωρούν πως είναι το καλύτερο και το πιο χαρακτηριστικό που έχει κάνει. Στα χρόνια που ακολούθησαν έγινε το ροκ σύμβολο της Αμερικής, με μεγάλες επιτυχίες, πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων Όσκαρ και Γκράμι, εκρηκτικές συναυλίες, αλλά έδωσε και σαφή δείγματα του ενδιαφέροντός του για τα κοινά, τη μεσαία τάξη, τους πολέμους, τους βετεράνους του Βιετνάμ και τα πυρηνικά όπλα.

Επειδή από τον κανόνα δεν ξεφεύγει κανείς, μετά την τρομακτική επιτυχία ήρθαν οι μέτριοι δίσκοι, οι διαφωνίες, η αλλαγή των E Street Band με νέους μουσικούς, οι άστοχες επιλογές, ωστόσο είναι φανερό πως ο Μπρους Σπρίνγκστιν είναι «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Τα τελευταία χρόνια επανεκτιμήθηκε, δικαιώθηκε για μια ακόμη φορά η γνησιότητά του και η τίμια στάση του, καθώς και ο all time classic ήχος του, που συνδυάζει το ροκ με στοιχεία της μαύρης μουσικής και της κάντρι. Το «Magic» δεν είναι ένα άλμπουμ που θα μείνει στην ιστορία, έχει όμως όλα τα συστατικά που αποτελούν τον «κόσμο του Μπρους Σπρίνγκστιν», θα ικανοποιήσει ως επί το πλείστον τους φίλους του και είναι μια καλή αφορμή για μια περιοδεία με τους E Street Band, που ειδικά στην Αμερική έχει απολύτως εξασφαλισμένη επιτυχία μεγάλου μεγέθους. Κι όπως λέμε συχνά τον τελευταίο καιρό, οι μουσικοί που μπορούν να κάνουν συναυλίες και μάλιστα με τέτοια απήχηση είναι οι νέοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας