Ο Cole Porter ήταν ένας σπουδαίος αμερικανός σύνθετης υπογράφοντας μερικά μουσικά «διαμαντάκια» για την swing jazz σκηνή που μεσουρανούσε τις δεκαετίες του 30, του 40 και τις αρχές του 50 στην Αμερική, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία… Η ταινία του Jonathan Pryce, De-Lovely, με τον Kevin Kline και την Ashley Judd είναι βασισμένη στη ζωή του…
Και μπορεί να μην είναι η πιο …de-stick-to-the-facts βιογραφική ταινία (δεν έχουμε δει δα και πολλές τέτοιες τελευταία), αλλά μένοντας μονάχα στο μουσικό της μέρος, ανακαλύπτουμε κάτι που είχαμε ανάγκη τελευταία και δικαίως αξίζει τη θέση της σε αυτή εδώ τη στήλη… Βλέπετε, εφόσον υπάρχουν μουσικές και αντίστοιχες κατάλληλες στιγμές, τότε αυτές οι χριστουγεννιάτικες-χειμωνιάτικες στιγμές είναι η αν μη τι άλλο κατάλληλη εποχή για λίγο swing, δε βρίσκετε?
Και οι αισθαντικές μελωδίες του Porter βρήκαν εκφραστή αρκετές σύγχρονες φωνές οι οποίοι τα έβγαλαν εις πέρας θαυμάσια στο δύσκολο ρόλο τους να αποδώσουν κομμάτια μιας άλλης εποχής… Καλλιτέχνες όπως η Alanis Morissette, ο Elvis Costello, ακόμα και ο Robbie Williams είναι εδώ… Και όταν λέμε εδώ, εννοούμε ακόμη και στην ταινία… Οι παραγωγοί του soundtrack επέλεξαν τη λιγότερο πεπατημένη –είναι η αλήθεια- οδό και αντί να εκδώσουν παλιές εκτελέσεις (αυθεντικές, ακυκλοφορητες κτλ) κομματιών του Porter, αποφάσισαν αυτό το ιδιότυπο πείραμα και έτσι η ταινία διανθίστηκε με cameo εμφανίσεις των ερμηνευτών κάνοντας με αυτό το τέχνασμα πιο όμορφο το αποτέλεσμα…
Κι αν ο ίδιος ο Porter δεν είχε ο ίδιος καλή φωνή (κάτι το οποίο αντιλαμβανόμαστε από την αμφιλεγόμενη επιλογή να συμπεριληφθούν και κομμάτια ερμηνευμένα από τον ηθοποιό που τον ενσαρκώνεται –Kevin Kline- στην ταινία), δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Robbie Williams… Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής-κακό παιδί της αγγλικής pop, όπως έχει δείξει και πρόσφατα με swing παρακαλώ album του, το «έχει» το συγκεκριμένο είδος και το «It’s De-Lovely» δεν είναι άδικα το πιο πετυχημένο κομμάτι του cod… Ο Williams μιμείται μεν, ιδανικά δε, τον Σινάτρα για άλλη μια φορά και το αποτέλεσμα του πρώτου track είναι να σε βάλει στο κλίμα της εποχής, μια εποχή όντως τόσο ..γοητευτικά ξένη..
Αξιομνημόνευτη είναι ακόμη η ερμηνεία της Alanis Morissette στο “Let’s Do It” η γλυκύτητα (της φωνής) της οποίας είναι καταλυτική… Όσο για τον σπουδαίο Elvis Costello, το “Lets Misbehave” είναι βγαλμένο από τα έγκατα των βουβών ταινιών του 30 και ο Costello δεν μας προδίδει για άλλη μια φορά…
Πιο groove-ατό από την άλλη είναι το “Begin the Beguine”, με την Sheryl Crow να συνοδεύει αισθαντικά την κλασσική κιθάρα σε ένα κομμάτι που δεν αναπαριστά τόσο την εποχή, η Crow ερμηνεύει ως Crow, όμως είναι θαυμάσιο… Το “Just One of those things” από την άλλη, κάνει και τα δυο με την Diana Krill (γυναίκα του Costello) να δίνει μια πειστική jazz ερμηνεία…
Κάτι αντίστοιχο κάνει και η κορούλα του μεγάλου Nat King Cole, η Natalie στο “Every time we say goodbye”, ένα αργό και μεθυστικό κομμάτι βγαλμένο από piano bar της εποχής με την κατάλληλη σκοτεινή ατμόσφαιρα… Συμμετοχή στο soundtrack έχει και ο δικός μας ο Μάριος Φραγκούλης μαζί με την Lara Fabian σε ένα πιο κλασικίζων κομμάτι το οποίο τολμώ να πω ότι είναι από τις πιο ..βαρετές στιγμές παρόλα αυτά…
Γενικά όμως και ενώ υπάρχουν και στιγμές λιγότερο ενδιαφέρουσες, το πακέτο είναι άκρως ενδιαφέρον με τόσες σύγχρονες φωνές να δίνουν φως σε μια εποχή αλλά και μια σπουδαία προσωπικότητα, η οποία απεικονίζεται καλύτερα στους ήχους παρά τις εικόνες της ταινίας… Νοσταλγική, αισθαντική ατμόσφαιρα σε ένα σύνολο που ακούγεται άνετα και επανειλημμένα σε αντίθεση με τα περισσότερα κινηματογραφικά soundtracks…
- Βαθμολογία: 7/10
. Ο Cole Porter ήταν ένας σπουδαίος αμερικανός σύνθετης υπογράφοντας μερικά μουσικά διαμαντάκια){kind=link}