Δεν είναι εύκολο στις μέρες μας να δένεσαι. Και δεν υπάρχει καλύτερη αίσθηση για ένα ηλεκτρονικό έντυπο, για αυτούς που το στελεχώνουν, αλλά και για τους συνεργάτες του, από το δέσιμο αυτό που προκύπτει, από τη φόρτισή του…
Και έτσι, φτάσαμε τα επτά χρόνια. Το οποίο επτά έχει τη γοητεία του ανεξήγητου, διότι ως νούμερο κουβαλάει μυστικά. Τα κακά της μοίρας είναι επτά. Τα θανάσιμα αμαρτήματα. Τα θαύματα του αρχαίου κόσμου. Τα χρόνια της φαγούρας, που σύμφωνα με την κωμωδία του Billy Wilder είναι τα χρόνια που πρέπει να περάσεις παντρεμένος για να αρχίσεις να αναρωτιέσαι αν έκανες καλά που άφησες έναν σωρό γυναίκες να περάσουν από δίπλα σου μόνο και μόνο γιατί κατέληξες κάποτε με μία.
Επτά είναι οι μέρες αλλά και οι νύχτες της εβδομάδας, οι σοφοί αλλά και οι πύλες της Κόλασης και οι πληγές του φαραώ. Α, για να μην το ξεχάσω, επτά είναι και οι σαμουράι του Κurosawa, καλή τους ώρα.
Το Texnologia.Net είναι ένας διαδικτυακός κόμβος που μετρά πολλά χρόνια ζωής στον παγκόσμιο ιστό · και αν κρίνω από τη μυθολογία του επτά, η χρονιά του θα είναι παράξενη –το επτά δεν είναι μπανάλ. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του περιοδικού αναρωτιέμαι γιατί είναι ένα καλό περιοδικό.
Έπειτα από επτά χρόνια, και καθώς αρχίζει να φαίνεται το στάδιο της πρώτης ωριμότητάς του, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα καλό αντρικό περιοδικό γιατί είναι συνήθως μονοθεματικό: Οι άντρες δεν είναι για να ξοδεύονται σε πολλά θέματα. Τα πολλά μάς βραχυκυκλώνουν, μας μπλέκουν, μας κάνουν να διακλαδιζόμαστε σε ένα χάος από επιλογές που δεν καταφέρνουμε ποτέ να ελέγξουμε στο σύνολό τους.
Ο άντρας δεν μπορεί να κάνει focus σε τίποτα περισσότερο από ένα πράγμα. Μπορεί στη διάρκεια της ημέρας του αυτό το «ένα» διαρκώς να μεταβάλλεται, αλλά πρέπει να είναι πάντα ένα: Ενα το αφεντικό, μία η δουλειά, ένα το αυτοκίνητο, μία η γυναίκα, ένα το σπίτι, ένας καφές, ένα φαγητό, ένα τσιγάρο, ένα ποτό, ένας φίλος. Ολα στην ώρα τους ξεχωριστά, γιατί αν μας προκύψουν μαζί, μπλέξαμε. Κάποια από αυτά μπορεί να γίνουν δύο (τα ποτά) ή και τρία (τα τσιγάρα) ή και περισσότερα (οι φίλοι), αλλά το πρόβλημά μας δεν είναι η ποσότητα, είναι η αλληλουχία.
Αν στη ζωή μας, στην πολιτική, στην οικονομία, είχαμε τον κανόνα της μονοθεματικότητας του Texnologia, θα είχαμε όχι μια σειρά προβλήματα, αλλά μια σειρά λύσεις.
Όταν μπλέκουμε τα πράγματα, χανόμαστε –και φίλοι και δουλειά και αφεντικό και γυναίκα και σπίτι και αυτοκίνητο δεν γίνεται. Οταν το θέμα σπάει, μας πιάνει πονοκέφαλος! Στο Homme το θέμα είναι ένα και γι’ αυτό υπάρχει τάξη, σειρά, ποιότητα.
Οι Ισλανδοί, για να αντιμετωπίσουν την πτώχευση, διάλεξαν ως πρωθυπουργό μια γυναίκα που –αν θυμάμαι καλά– ήταν και λεσβία.Οι άντρες δεν μπορούν τις κρίσεις γιατί αυτές από τη φύση τους είναι πολυδιάστατες και πολυθεματικές.
Και οικονομία και περιστολή των δαπανών και πάγωμα των μισθών και ανάπτυξη και προσοχή στους καταναλωτικούς δείκτες και πτώση των τιμών των ακινήτων και spread και δανεικά κι αγύριστα και χρέος και ελλείμματα και ασφαλιστικό και νέο φορολογικό νομοσχέδιο… Δεν μπορώ άλλο, μ’ έπιασε το κεφάλι μου! Οι άντρες είναι αδύνατον να διαχειριστούμε καταστάσεις τόσο σύνθετες.
Βλέπω τον Γιώργο Παπανδρέου και διαπιστώνω ότι σε έξι μήνες άσπρισαν τα μαλλιά του μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να ασχολείται με όλα. Δεν γίνεται· μόνον αν είσαι η Μπιρμπίλη μπορεί να τα καταφέρεις.
Η τελευταία φορά που ο πρωθυπουργός μού φάνηκε εντάξει ήταν στις φωτογραφίες με το κανό γιατί ήταν αυτός και το κανό του: Ο Γιώργος και η θάλασσα!
Λένε συχνά ότι αυτή η χώρα θα ήταν υπέροχη αν αντιμετωπίζαμε ένα πρόβλημα κάθε φορά. Η άποψη είναι εξαιρετικά αντρική και μαρτυρά την ανικανότητά μας να τα καταφέρουμε στα πιο σύνθετα. Όμως, πού είναι το πρόβλημα;
Αν στη ζωή μας, στην πολιτική μας και στην οικονομία μας είχαμε τον κανόνα της μονοθεματικότητας, όπως το Homme, θα είχαμε να επιδείξουμε όχι μια σειρά προβλήματα, αλλά μια σειρά λύσεις. Μόνο οι γυναίκες μπορούν να τσαλαβουτάνε στα πολύπλοκα με χάρη: «Και μάνα κι αδερφή κι αγάπη εσύ, τι άλλο να ζητήσω απ’ τη ζωή;» Συμφωνώ, αλλά με όλα αυτά εγώ θα κουραζόμουν. Διόλου τυχαία, κανείς δεν τόλμησε ποτέ να γράψει «και πατέρας κι αδερφός και έρωτας». Δεν είναι ότι δεν βγαίνει η ρίμα, είναι ότι τα πολύπλοκα δεν μας ταιριάζουν.
Η τούρτα έχει επτά κεριά. Προηγήθηκαν επτά χρόνια. Με σειρά. Με βηματάκια που γίνονται ένα τη φορά. Χωρίς βιασύνες και με έναν στόχο: Τώρα που γίναμε μια ωραία παρέα, να μην χαθούμε…
