Ernesto Che Guevara: αφιέρωμα στον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Ernesto Che Guevara: αφιέρωμα στον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

H ειδική απεσταλμένη του Texnologia.Net, Composition Doll, ακολουθεί τα βήματα του Εrnesto Guevara από το Rosario ως τη La Higuera και ξανά πίσω στα εφηβικά συρτάρια, προσπαθώντας να δώσει μιαν απάντηση (με τη βοήθεια λίγων ψίχουλων που πετάει στη διαδρομή δίπλα της εγώ ο κακόμοιρος).

Τέτοια μέρα, ακριβώς πενήντα τέσσερα χρόνια πριν, ένας ψίθυρος ξεπήδησε από μια μισοερειπωμένη σχολική αίθουσα σε μια γωνιά της Βολιβίας: “In a revolution, one triumphs or dies”. Κάποιοι λένε πως ήταν η ίδια δυνατή φωνή του “Hasta la Victoria siempre!“. Σήμερα αντί μνημόσυνου στον Che, ρωτάμε: Είμαστε με τους θριαμβευτές ή με τους πεθαμένους;

«Μαμά, μου έπλυνες το μπλουζάκι με τον Τσε; Θέλω να το βάλω αύριο!»

Όταν ο γιος σου ή η κόρη σου κάνει αυτή την ερώτηση, δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή εσύ έχεις γεράσει πολύ ή οι μύθοι δεν είναι πια αυτοί που ήταν.

Μια ασθένεια… αφετηρία για τον Ernesto Che Guevara

Η Celia de la Serna, αριστοκράτισσα της Αργεντινής και αντιπερονίστρια, στις 14 Ιουνίου του 1928 έγινε μάνα ενός αγοριού που στα δυο του χρόνια το άρπαξε μια κρίση άσθματος, για να μην το αφήσει ποτέ. Ο Ernesto Guevara de la Serna θα παρέμενε ασθματικός καπνιστής κουβανέζικων πούρων μέχρι το τέλος. Περίεργος για την αρρώστια που του έκοβε την ανάσα, αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική. Από φοιτητής, όμως, κατέληξε πως υπάρχουν σοβαρότερες ασθένειες από το άσθμα με τις οποίες αξίζει να ασχοληθεί κάποιος, και αποφάσισε να κουράρει λεπρούς.

Διαβάζει Marx, Engels και Freud, από τη βιβλιοθήκη του πατέρα του, πριν καν μπει στο γυμνάσιο. Ο πατέρας του, εκτός από καθοδηγητής στα αναγνώσματά τον διδάσκει και σκάκι. Ο μικρός Guevara θα λάβει μέρος στους πρώτους του αγώνες σε ηλικία 12 ετών και στους τελευταίους του ένα χρόνο πριν το θάνατό του όταν είχε πιά μάθει καλά στο πετσί του ότι οι κινήσεις που γίνονται έξω από τη σκακιέρα είναι και οι πιο αποτελεσματικές.

Πνεύμα ανήσυχο, εφευρετικό και ταξιδιάρικο, μετατρέπει μονάχος του το ποδήλατό του σε μοτοσακό και, το 1950, με μια κανονική μοτοσικλέτα – που έγινε όμως θρύλος- (τη Norton 500, μοντέλο του ’39 που τη βάφτισε La Poderosa II) και ένα φίλο, τον βιοχημικό Alberto Granado, διασχίζουν τη Ν. Αμερική. Έρχεται σ’επαφή με τους λαούς των χωρών της και διαπιστώνει, ιδίοις όμμασι, την ένδεια και την ανάγκη τους για μια καλύτερη ζωή. Αυτό το ταξίδι ο Ernesto το έκλεισε μέσα στο αυτοβιογραφικό Diarios de motocicleta, που ήταν η μαγιά για την ομώνυμη ταινία του Walter Salles το 2004. Αφού κατέβηκε από τη δερμάτινη σέλα της Norton, o Ernesto Guevara de la Serna αρχίζει να μεταλλάσσεται σε Che. Που, για όσους δεν ρώτησαν ποτέ, για τους Αργεντίνους είναι το ηχητικό αντίστοιχο του “ψιτ !” (στα καθ’ ημάς) ενώ στην λατινοαμερικάνικη slang φωτογραφίζει κάθε Αργεντίνο.

Πλούσιος και όμορφος ο Ernesto αποτελεί τον ιδανικό γαμπρό για όλες τις μαμάδες με κόρες της παντρειάς. Απλώς, λίγο περισσότερο επαναστάτης, όμως, απ’ όσο μπορεί να αντέξει η υψηλή κοινωνία της Αργεντινής, που παρίσταται στις δεξιώσεις και τις μουσικές βραδιές του Περόν και της Εβίτα (με την οποία η μία και μοναδική του μακρινή επαφή ήταν μια χαριτωμένα προεφηβική επιστολή που της έστειλε ζητώντας της ένα Jeep)!

Che και Hilda και Fidel

Τελειώνει τις σπουδές του, αποκτά την ειδικότητα του δερματολόγου και φεύγει για τη Γουατεμάλα, όπου θα συναντήσει την πρώτη του γυναίκα, τη Hilda Gadea, μαρξίστρια όπως αυτός και ινδιάνικης καταγωγής. Μαζί της θα αποκτήσει το 1956 μια κόρη, την Hilda Beatriz Guevara που πέθανε κι αυτή – isn’t life strange ?- όπως ο πατέρας της, στα 39 της.

Η Hilda ήταν αυτή που τον στήριξε, προώθησε την πολιτική του καριέρα και τον σύστησε στον – νονό του ως Che- Nico Lopez, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Fidel Castro. Τον ίδιο τον Fidel, καθώς και τον αδελφό του Raul, τους πρωτοσυναντά το 1955 στο Μεξικό, όπου ήταν εξόριστοι.

Στο πρόσωπο του Fidel αναγνωρίζει έναν ηγέτη που παραδέχεται και συντάσσεται μαζί του ολόψυχα ως μέλος του Κινήματος της 26ης Ιουλίου. Το 1956 μπαίνει ως γιατρός στην Κούβα με τον Fidel και άλλους 80 ρομαντικούς και οι βάλτοι δίπλα στο Niquero γίνονται τάφος για τους 70 όταν βρίσκουν απέναντί τους τις δυνάμεις του Batista. Σε εκείνους τους βάλτους πεθαίνει ο γιατρός και μετά τη μάχη στη Sierra Maestra το 1957 γεννιέται πλέον ως Comandante του επαναστατικού στρατού των barbutos.

Kαβάλα στο άλογο ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Μετά από δυό χρόνια αντάρτικο, το 1958 πέφτει η Santa Clara αφού η διμοιρία του Che εκτροχιάζει ένα τραίνο με μισή στρατιά του Batista και αμέτρητα πολεμοφόδια, αναγκάζοντας τον φοβισμένο πλέον δικτάτορα να εγκαταλείψει την Κούβα. O Εrnesto είναι πλέον ο Che που θα κάνει τις νεανικές καρδιές να χτυπάνε: γενειοφόρος, με μπερέ στο κεφάλι, πούρο στο στόμα και όπλο στο χέρι, πεζός ή καβάλα στο άλογό του, φτιάχνει την εικόνα του αιώνιου επαναστάτη, του ασυμβίβαστου, του μαχητή, του διανοούμενου.

Το 1959 ο Βatista αλλά και η Hilda είναι παρελθόν. Παντρεύεται την Aledia March. Ταξιδεύουν πολύ μαζί και γεμίζουν το σπίτι τους με παιδιά.Ένα χρόνο αργότερα, στις 5 Μαρτίου του 1960, ο Alberto Korda, χρησιμοποιώντας μια μηχανή Leica και φιλμ Kodak Plus X, θα βγάλει τη φωτογραφία του Che που θα τον καταστήσει αθάνατο.

Ο Che ήταν 31 ετών και η φωτογραφία είναι από την κηδεία ενός από τα θύματα της έκρηξης του La Coubre, αλλά δεν δημοσιεύθηκε παρά επτά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του Che. Στο ίδιο film υπήρχαν φωτογραφίες του Jean-Paul Sartre και της Simon De Beauvoir οι οποίες, την εποχή εκείνη, ενδιέφεραν περισσότερο τις κουβανέζικες εφημερίδες από τον Che. Έτσι αυτές αγοράστηκαν και δημοσιεύτηκαν, ενώ η φωτογραφία του Che όχι. Ο Korda, όμως, τύπωσε μία για τον εαυτό του. Είναι ίσως η πιο αναπαραγμένη εικόνα στην ιστορία, που εμφανίζεται σε αφίσες, σε μπλούζες, σε έργα της τέχνης, και έναν μακρύ κατάλογο από διάφορα άλλα αντικείμενα. Καθιερώθηκε ως σύμβολο της επανάστασης και της εξέγερσης, σε όλες τις ερμηνείες τους, και τέτοιο παραμένει. Η επανάσταση από τότε πληρώνει η ίδια τα πνευματικά δικαιώματα, η βιομηχανία ηρώων θησαυρίζει ως σήμερα.

Από το “βουνό” στην “πόλη”

Τα χρόνια που ακολουθούν ο Che στηρίζει τον Fidel, βοηθώντας από όποια θέση του ζητηθεί :πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας , Υπουργός Βιομηχανίας, διοικητής στο στρατόπεδο La Cabana (όπου εμφανίζονται οι πρώτοι λεκέδες στο τι-σερτ, όταν του αποδόθηκαν τα διόλου κολακευτικά γαλόνια του “supreme prosecutor” με βάση τον ενεργό ρόλο που έπαιξε στις διαδικασίες “επαναστατικής τιμωρίας” των αιχμάλωτων στρατιωτών και υποστηρικτών του Batista που συνοπτικά εκτελέστηκαν ως εγκληματίες πολέμου. Άλλοι διατείνονται δίκαια , άλλοι όχι, αλλά τι θα ήταν ένα τι-σερτ χωρίς καμιά κηλίδα πάνω του ;).

Όμως ο Che δεν είναι κρατικός λειτουργός, δεν είναι ο άγγελος τιμωρός, κυρίως είναι πολεμιστής, μαχόμενος επαναστάτης που- τι εικόνα !- εμφανίζεται ένστολος στη Νέα Υόρκη ενώπιον της συνέλευσης των Η.Ε., στα studios του CBS , γευματίζει στο σπίτι των Rockfeller , πετάει στο Παρίσι που είναι το ορμητήριο για μια τρίμηνη περιοδεία που περιλαμβάνει από Κίνα ως Αίγυπτο και επιστρέφει στην Αβάνα στις 14 Μαρτίου του 1965.

Δυό εβδομάδες αργότερα «εξαφανίζεται» μυστηριωδώς από το κουβανέζικο προσκήνιο, κάνοντας πολλούς (σωστά) να μιλήσουν για απομάκρυνσή του, μετά από ιδεολογική ρήξη με τον Fidel , αφού πρώτα οι Σοβιετικοί (τους οποίους ποτέ δεν συγχώρησε ο Che για την ερμαφρόδιτη – προδοτική, την χαρακτήρισε- στάση τους στη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων, τον Οκτώβριο του 1962) εκφράζουν στον Castro σοβαρές επιφυλάξεις για τον Che στον οποίον αποδίδουν “φιλοκινεζικές” τάσεις.

Στις 3 Οκτωβρίου του 1965 , ο Castro απευθύνεται στους συμπατριώτες του διαβάζοντάς τους το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Che που γράφτηκε την 1η Απριλίου της ίδιας χρονιάς (τι ειρωνικά ακούσιος συμβολισμός!) και ποτέ δεν ήθελε να δημοσιοποιηθεί : “ παραιτούμαι από κάθε αξίωμα , ολοκλήρωσα το δικό μου μικρό ρόλο στην επανάσταση και σου λέω αντίο, σε σένα , στους συντρόφους, στο λαό σου , που είναι τώρα και δικός μου λαός ”.Η επανάσταση ήταν πάνω από τις άγνωστες λέξεις “προσωπικά δεδομένα” και “ιδιωτική αλληλογραφία”, αν και ο Fidel δικαιολόγησε τη δημόσια ανάγνωση λέγοντας πως ο ίδιος ο Che το άφησε στην δική του κρίση και πως λόγοι ασφάλειας του τελευταίου επέβαλλαν την αποσιώπηση της επιστολής ως τότε.

Και πίσω στο “βουνό”

Kάτι “τότε” πρέπει να ειπωθεί και η επίσημη εξήγηση που δίνει η Αβάνα για την εξαφάνιση του Che είναι πως ηγείται κουβανέζικων στρατευμάτων που οδεύουν προς την Αφρική, για να βοηθήσουν τους επαναστάτες του Κονγκό.

Δεν είναι μόνο η επίσημη εξήγηση αλλά είναι και η μισή πραγματικότητα (η άλλη μισή είναι πως η νέα συνήθεια του Che να καταφέρεται κατά του ιμπεριαλισμού αλλά και του κομμουνισμού α-λα- ΕΣΣΔ ταυτόχρονα , οδηγούν τον Castro στο να αποφασίσει πλέον να τον εγκαταλείψει , όχι επίσημα αλλά στην πράξη).

Οι περιπέτειες του Che στην Αφρική μπορούν να περιγραφούν μόνο με μια λέξη : τραγέλαφος. Όταν η προσπάθεια εξαγωγής επανάστασης συναντιέται με τους δεισιδαίμονες Κογκολέζους, γεννάνε ένα έκτρωμα. Οι ντόπιοι δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στο “dawa” , το μαγικό φίλτρο που τους προστατεύει από το κακό , παρά στον εξωγήινο Che που με τρόμο τους βλέπει να αδειάζουν πολύτιμους γεμιστήρες των ΑΚ47 στον αέρα , με κλειστά μάτια , σε …επαναστατική έκσταση και να εφαρμόζουν νέες τακτικές υποχώρησης πετώντας τον οπλισμό τους δεξιά κι αριστερά προκειμένου να εξαφανιστούν γρηγορότερα.

Όλα αυτά περιγράφονται με έναν παράδοξα κομψό και ειρωνικό τρόπο στα ημερολόγιά του, όπου ο Che μοιράζει όσο πιο δίκαια μπορεί τις ευθύνες καθώς είναι πολύ έξυπνος για να καταδικάσει μόνον έναν ένοχο. Όταν έχει πια αντίληψη της κατάστασης και τρυπώνει μέσα του το μικρόβιο της αμφιβολίας ως προς το αν η επανάσταση είναι franchising που μπορεί να μεταφερθεί και να εξαπλωθεί παντού, ζητά από τον Castro να σταματήσει την παροχή βοήθειας στους “επαναστατημένους” αφρικάνους δίχως όρους. Ο Fidel απαντά με δυό απεσταλμένους που τον πιέζουν να επιστρέψει πίσω. Τα Congo Diaries κλείνουν ( στην ουσία ανοίγουν) με τη φράση του “Τhis is the history of a failure” . Υou bet.

Ένα, δύο, τρία, Βιετνάμ

Επιστρέφει το 1966, αφού πρώτα πέρασε ξανά από Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη, με στόχο να εφαρμόσει όπου βρει πρόσφορο έδαφος τις θεωρίες του για τον ανταρτοπόλεμο. «Ένα, δύο, τρία, εκατό Βιετνάμ» ονειρεύεται ο Che, για να τσακίσει την ηγεμονία των Η.Π.Α. που θεωρεί ως τον μεγαλύτερο ιμπεριαλιστή εχθρό.

Η τραγική εμπειρία της Αφρικής ξεθωριάζει ξανά μέσα του όσο ο επαναστάτης αρνείται να υποταχθεί στον θεωρητικό του σοσιαλισμού. Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου μπορεί να ευνοεί σκοτεινούς υπερκατασκόπους αλλά δεν είναι γόνιμο έδαφος για ντεμοντέ επαναστάτες με πύρινους – ή εμπρηστικούς, για την άλλη πλευρά- λόγους. Στην ουσία όμως δεν υπάρχει “άλλη” πλευρά. Ο Che είναι και για τους δυό ανεπιθύμητος, άχρηστος, επικίνδυνος, αναλώσιμος ιδεαλιστής.

Ο Ernesto Che Guevara κατά του ιμπεριαλισμού

Με την τυπική υποστήριξη του Castro που τον θεωρούσε πια επικίνδυνο για το τριτοκοσμικό μοντέλο που ονειρευόταν, οργανώνει εθελοντικό εκστρατευτικό σώμα από Κουβανούς και Περουβιάνους και μπαίνει κρυφά στη Βολιβία, στα τέλη του 1966. Εδώ, λίγο πριν την αυλαία το τι-σερτ ξαναγίνεται καθαρό, καθώς παρά τη σκληρότητα των μαχών ο ίδιος ο Che περιθάλπει τραυματισμένους Βολιβιάνους στρατιώτες που πιάνονται αιχμάλωτοι, αφήνοντάς τους μετά ελεύθερους. Το τι μεσολάβησε μέχρι τη σύλληψή του, το περιγράφει ο ίδιος στο Bolivian Diary. Εδώ δεν είναι Kογκό, δεν είναι Τανζανία και το ξέρει , είναι το υπογάστριο των Η.Π.Α. που ούτε στο χειρότερο εφιάλτη τους δεν θέλουν να βλέπουν δεύτερη Κούβα μέσα στα πόδια τους.

Στήνουν ανακριτικά γραφεία σε ολόκληρη τη Βολιβία που στελεχώνονται από εξόριστους Κουβανούς με στόχο να τρομοκρατούν αποτελεσματικά και να τιμωρούν παραδειγματικά όποιον στέκεται έστω και νοερά δίπλα στους επαναστάτες. Το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βολιβίας, παρά τις υποσχέσεις στο Fidel όχι μόνο δεν στέκεται δίπλα στον Che αλλά τον κάνει να νιώθει ανεπιθύμητος.

Πίσω στην Αβάνα, ο ίδιος ο Αλεξέι Κοσίγκιν δεύτερος τη τάξει στην ιεραρχία της ΕΣΣΔ , βάζει τον Ιούνιο του 1967 ακόμη ένα κόκκινο καρφί στο σταυρό του Che που τόλμησε να τους αποκαλέσει “σιωπηρούς συνένοχους του ιμπεριαλισμού” κουνώντας το δάχτυλο μπροστά στον Castro: “he is harming the communist cause through his sponsorship of guerrilla activity…and through providing support to various anti-government groups, which although they claimed to be ‘socialist’ or communist, were engaged in disputes with the ‘legitimate’ Latin American communist parties favoured by the USSR.”. Σαφής και κυνικός όσο ποτέ. Ο Castro αντιδρά αλλά αυτός που είναι πιά ορφανός από κηδεμόνα δεν είναι ο Che –ποτέ δεν ήταν- αλλά η Κούβα και ο ίδιος, που άργησαν να καταλάβουν πως ο Che δεν είχε τις βιομηχανικές προδιαγραφές ενός κομμουνιστή αλλά ενός επαναστάτη.

Ο θάνατός του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Οι τελευταίες σημειώσεις γράφονται στις 7 Οκτωβρίου του 1967. Μια μέρα αργότερα, τρεισήμισι το μεσημέρι , θα συλληφθεί στην Quebrada del Yuro, θα αναγνωριστεί από κουβανούς πράκτορες της CIA και το μήνυμα “Papá cansado” – ο μπαμπάς είναι κουρασμένος- γεμίζει με ευφορία αυτούς που τον θέλουν τελειωμένο.

Όλη τη νύχτα οι διαβουλεύσεις ΗΠΑ και Βολιβιάνων για την τύχη του δεν συγκλίνουν. Η CIA τον θέλει ζωντανό για να τον οδηγήσει ως την εξώπορτά της , τον Παναμά , αλλά παράλληλα τρομάζει στην ιδέα μιας δίκης που μόνο κύματα συμπάθειας θα γεννούσε. Αποφασίζουν να αφήσουν την ιστορία να δώσει λύση μόνη της , άλλωστε ο Che “θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί χτες την ώρα της τελευταίας του μάχης”. Θα εκτελεστεί στις μιάμιση το μεσημέρι της επόμενης μέρας, 9 Οκτώβρη 1967, σ’ ένα ερειπωμένο σχολείο στη La Higuera. Η διαδικασία ήταν επαγγελματική. Η τελευταία του φωτογραφία , μόνος αυτός με τους διώκτες του τριγύρω , είναι ανατριχιαστική μέσα στην ωμότητά της : οι κυνηγοί και το θήραμα. Το πιο σπάνιο θήραμα του περασμένου αιώνα.

To ακρωτηριασμένο – στα άνω άκρα- σώμα του δεν βρέθηκε (;) παρά το 1997 , κατά τη διάρκεια εργασιών στο μικρό αεροδρόμιο κοντά στο Vallegrande και στις 17 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς ο Che επέστρεψε οριστικά στην Kούβα, στο μαυσωλείο της Santa Clara. Aπό εκεί είχαν ξεκινήσει να γράφονται όλα, εκεί στέγνωσε το μελάνι.

Στέγνωσε όμως;

Τα τελευταία του λόγια, «σκοτώνετε μόνο έναν άνθρωπο», έμελλε να βγουν αληθινά. Ο άνθρωπος έγινε σύμβολο και αυτά είναι αθάνατα. Ειδικά όταν πεθαίνεις πριν κλείσεις τα σαράντα σου γιατί είναι γνωστό πως όλοι ψάχνουμε ήρωες που δεν προλαβαίνουν να δουν την πρώτη άσπρη τρίχα στο κεφάλι τους. Aυθαιρετώ όταν πιστεύω πως η μόνη κατάληξη που δεν θα ήθελε ο Che είναι το ατέλειωτο τέλος του Fidel ;

Η γενιά μου, που πέρασε την εφηβεία της την περίοδο της μεταπολίτευσης, λάτρεψε τον Che που ήταν σύμβολο και ιδέα. Οι αφίσες με το πρόσωπό του αντικατέστησαν τα οικογενειακά εικονίσματα πάνω από τα νεανικά μας κρεβάτια. Ο Che ήταν πρότυπο για αγόρια και κορίτσια. Τα αγόρια προσπαθούσαν να του μοιάσουν, εμφανισιακά τουλάχιστον, και τα κορίτσια είμαστε αθεράπευτα ερωτευμένα μαζί του. Κυκλοφορούσαμε με το εγχειρίδιό του για τον ανταρτοπόλεμο υπό μάλης (κι αντί για τους ιμπεριαλιστές μας έτρεμαν οι γιαγιάδες στα Εξάρχεια!!!), και τα καφενεία της Σόλωνος ήταν γεμάτα από κόπιες του Che: μαλλιά, γένια, μαύρα μπερέ και πράσινα αμπέχωνα. Και οι κοπελίτσες με τα ινδικά φορέματα, τα σανδάλια και τα ταγάρια, ερωτευόμασταν αυτές τις ρέπλικες του Che και περπατούσαμε μαζί τους χέρι-χέρι προς τον καινούργιο κόσμο που –νομίζαμε-πως χτίζουμε.

Σήμερα, πάνω από τα κρεβάτια μας έχουμε πίνακες μοντέρνας ζωγραφικής και ο Che βρίσκεται μόνο πάνω σ’αυτή τη μπλούζα του έφηβου, που ξεχάσαμε να πλύνουμε και που θέλει να τη βάλει «αύριο».

Όμως, οι πιο ρομαντικοί από εμάς, έχουμε ακόμα τα «Ημερολόγια» του Che σε κάποιο ράφι της βιβλιοθήκης, θυμόμαστε ακόμα απ’έξω όλα τα λόγια του “Hasta Siempre!” και επιμένουμε να θεωρούμε το ταξίδι μας στην Κούβα σαν ένα από τα πιο όμορφα της ζωής μας. Μόνο που, να, όταν ξεσπάσαμε σε λυγμούς μέσα στο μαυσωλείο του Che, στη Santa Clara, δεν ξέραμε για τι απ΄ όλα κλαίγαμε: για τον Che, για τον Παναγιώτη που έμοιαζε του Che και μας διάβαζε ποιήματα του Μαγιακόφσκι στα 16 μας, για τα ίδια τα 16 μας που πέρασαν ανεπιστρεπτί, για τη νιότη μας τη χαμένη στον «ανταρτοπόλεμο» των παραλλήλων Σόλωνος και Ακαδημίας και σε όλες τις καθέτους από Θεμιστοκλέους μέχρι Αμερικής;

Hasta la victoria siempre

Τελικά, μάλλον τα κλάματα οφείλονταν σε αυτή την άπλυτη μπλούζα, που αγοράσαμε απ΄το Μοναστηράκι για το γιο και την κόρη μας. Αυτή τη μπλούζα με το πρόσωπο του Che να κοιτάζει πέρα, μακριά, εκεί που λάμπει η επανάσταση, εκεί που εμείς δεν βρεθήκαμε ποτέ και οι γιοι και οι κόρες μας δεν την άκουσαν από τα χείλη μας ούτε σαν παραμύθι και φοβάμαι πως ούτε θα βγάλουν τα μάτια τους να διαβάσουν έστω και τούτες τις ανάπηρες δυόμισι χιλιάδες λέξεις γιατί οι εικόνες είναι πιο εύκολες , δένεσαι κι ανατριχιάζεις καλύτερα μαζί τους.

Ήταν ήρωας ή επαναστάτης χωρίς αιτία

Και εγώ το ίδιο σκέφτομαι και αναρωτιέμαι που δεν σχετίζομαι με κανένα ιδεολογικό και πολιτικό χώρο. Εν τούτοις νιώθω άβολα όταν ακούω μέσα μου τη φωνή του Ernesto Guevara de la Serna να ρωτά “Ιs this the history of a failure ?”. Γιατί φοβάμαι πως ίσως ούτε κι αυτός θα μπορούσε σήμερα να δώσει απάντηση.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας