Γαλλία: εκπαίδευση και ανισότητες

Γαλλία: εκπαίδευση και ανισότητες

Τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα βρίσκονται αντιμέτωπα με την κοινωνική ανισότητα παρόλο που έχει πλέον διευρυνθεί η πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αυτή, όμως, εμφανίζεται με νέες μορφές εγείροντας προβληματισμούς για την εκπαιδευτική πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου να περιοριστεί το φαινόμενο και να αμβλυνθούν οι συνέπειές του.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγµα της Γαλλίας, όπου η προσπάθεια µείωσης των εκπαιδευτικών ανισοτήτων βασίστηκε στη λογική των ίσων ευκαιριών για όλους και ευνοήθηκε από το παραδοσιακά συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστηµα. Η προσπάθεια αυτή δεν στέφθηκε με επιτυχία με αποτέλεσμα ήδη από τη δεκαετία του ΄70 το γαλλικό εκπαιδευτικό σύστηµα να αµφισβητείται. Δέχθηκε ποικίλες επικρίσεις για συγκεντρωτισμό, ακαμψία, αδυναμία εξάλειψης των σχολικών ανισοτήτων. Η αμφισβήτηση αυτή οδήγησε στην υιοθέτηση της άνισης αντιμετώπισης της ανισότητας μέσα από τις Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (1982) που αντιστοιχούσαν σε περιοχές επιλεγμένες με κοινωνικοοικονομικά κυρίως κριτήρια.

Οι περιοχές αυτές ενισχύθηκαν με μεγαλύτερη χρηματοδότηση, εξειδικευµένο εκπαιδευτικό προσωπικό, τµήµατα ένταξης και υποδοχής των αλλοδαπών µαθητών, ενισχυτική διδασκαλία, ειδικά προγράµµατα ψυχοπαιδαγωγικής παρέµβασης κ.ά. Παρά τις αρχικές δυσανεξίες του, το μέτρο κατάφερε να λάβει ένα πιο διευρυμένο χαρακτήρα και να αποτελέσει βασικό σημείο στην εκπαιδευτική πολιτική της χώρας.

Πίνακας περιεχομένων

Ενδεικτικά στοιχεία

Το γεγονός ότι έχει αυξηθεί σημαντικά το ποσοστό των παιδιών που συνεχίζουν την εκπαίδευσή τους και μετά την ηλικία των 16 ετών, δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί οι κοινωνικές ανισότητες από το σχολείο και την εκπαίδευση στη Γαλλία.

Στο δημοτικό (6- 10 ετών) τα παιδιά που προέρχονται από λαϊκά στρώματα βρίσκονται πιο συχνά αντιμέτωπα με τη σχολική αποτυχία, ενώ τα 2/3 των μαθητών που μένουν μία ή δύο φορές στην ίδια τάξη ανήκουν σε μη προνομιούχες ομάδες.

Στο γυμνάσιο (11-14 ετών) το 40% περίπου των παιδιών από εργατικές οικογένειες αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο σχολείο έναντι σε ένα ποσοστό λιγότερο από 10% για τα παιδιά που ανήκουν σε οικογένειες ανώτερων στελεχών.

Στο λύκειο (16-18 ετών) η επιλογή της κατεύθυνσης αποδεικνύει την ύπαρξη των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα παιδιά από προνομιούχα στρώματα επιλέγουν μαζικά το γενικό λύκειο, ενώ εκείνα από μη προνομιούχα επιλέγουν τον επαγγελματικό ή τον τεχνολογικό τομέα.

Στο πανεπιστήμιο το χάσμα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο με τους αριθμούς να δείχνουν ότι μόνο ένα παιδί από εργατική οικογένεια ακολουθεί νομικές ή ιατρικές σπουδές έναντι εννέα και δεκαεννέα παιδιών προερχόμενων από ανώτερα στρώματα αντίστοιχα για το κάθε αντικείμενο.

Επίλογος

Το σχολείο δεν έχει πάψει να θεωρείται ένα μέσο κοινωνικής προαγωγής. Οι λαϊκές οικογένειες επιδιώκουν μέσω αυτού να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους καλύτερες συνθήκες ζωής, ένα καλύτερο μέλλον. Δυστυχώς, οι ανισότητες στο εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθούν να υπάρχουν και η σχολική ελίτ ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με την κοινωνική ελίτ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας