Είναι ριψοκίνδυνος, είναι μάγκας, φοράει πέτσινα και καβαλάει και μοτοσικλέτα. Και ο λόγος γίνεται φυσικά για τον Nicolas Cage aka Ghost Rider, όπου ενώ είναι ταγμένος στο δίκυκλο και την υπηρεσία του κοινού του, τα πάντα διαταράσσονται όταν ο διάβολος του χτυπά την πόρτα και τον πείθει (;) να του πουλήσει την ψυχή του για να σώσει τη ζωή του πατέρα του. Τελικά και την ψυχή πουλά κοψοχρονιά και ο πατήρ δεν σώζεται, με αποτέλεσμα μετά από χρόνια να πρέπει να κάνει κάτι χαμαλοδουλειές για τον συμπαθή άρχοντα του κάτω κόσμου. Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή.
Παρότι είμαι φίλος της comic κουλτούρας το ατόπημα της θέασης του Ghost Rider ήταν τόσο βαρύ, που κάλλιστα θα πουλούσα την δική μου ψυχή στον Βελζεβούλη για να το διαγράψει από την μνήμη μου. Σχηματικό σενάριο, κάκιστες ερμηνείες και ένας φλεγόμενος καβαλάρης ολίγον τι γελοίος και υπέρ το δέον γελαστός, είναι αυτά που θα δείτε αν πράξετε το ίδιο. Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι το ψυχολογικό υπόβαθρο του Ghost Rider στην comic κουλτούρα, αλλά αν είναι ανάλογο της ταινίας, τότε οι χαρακτήρες μεξικάνικης σαπουνόπερας έχουν μεγαλύτερο βάθος.
Επιπροσθέτως, τι μπορείς να κάνεις ένα ήρωα ο οποίος είναι εν γένει αμίλητος αλλά όταν γελάει (γιατί μόνο αυτό κάνει) ομοιάζει στον Καλογήρου, με μια πιο μπάσα και διαβολική χροιά; Πόσο τρομακτικός θα ήταν στα αλήθεια έτσι, αν δεν είχε το φλεγόμενο κρανίο; Και αυτοί οι κακοί! Χειρότεροι από αυτούς του Παρά Πέντε, προσπαθούν να ξεκάνουν τον ήρωά μας με το να του φωνάζουν! Αυτό δεν είναι αιώνια καταδίκη στο διάβολο, αλλά στον Ωρυλα.
Βλέποντας λοιπόν το παραπάνω έργο, είχα τεντωμένο και το αυτί μου για να εντοπίσω την μουσική του ταυτότητα, μια ταυτότητα την οποία ξεγύμνωσα αργότερα κανονικά με την ακρόαση του κανονικού score. Για αρχή να αναφέρω ότι το ost του Ghost Rider είναι γραμμένο εξολοκλήρου από τον συνθέτη Christopher Young και είναι κατά βάση ορχηστρικό, με κάποιες ηλεκτρικές και χορωδιακές πινελιές από εδώ και από εκεί.
Τα συστατικά του; Η απώλεια, η μοναξιά, το αίσθημα ευθύνης, η οργή, η επιθετικότητα και τέλος το ξέσπασμα είναι τα στοιχεία της προσωπικότητας του καβαλάρη που προσπαθεί να ηχοχρωματίσει ο Young, με τόσο προφανή τρόπο, που καταλήγουν comicοειδή.
Ναι μεν οι μεξικάνικες κιθάρες και επιρροές (άμεσα εξαρτημένες από ένα δευτερεύοντα χαρακτήρα της ταινίας) προσδίδουν κάτι το οποίο σε αφυπνίζει, αλλά όλο το υπόλοιπο ost είναι τόσο ρηχό, όσο αποξηραμένη λίμνη σε περίοδο καλοκαιριού. Θλίψη χρειαζόμαστε; Αργόσυρτα, πένθιμα μέρη ακούμε. Θυμό; Πιο επιθετικά, με χρήση χάλκινων πνευστών και κρουστών. Απώλεια; Ηχητικές φράσεις που χάνονται στο βάθος και επαναλαμβάνονται τελετουργικά. Επιθετικότητα και οργή;
Ηλεκτρισμό και διακοπτόμενες, επαναλαμβανόμενες κραυγές από τη χορωδία. Όλα τα σημεία του είναι τόσο προβλέψιμα και τόσο κανονικά, που θα μπορούσα να πω (με μια δόση υπερβολής) ότι ξέρεις τι θα ακούσεις, πριν καν πατήσεις το play. Άσε που του λείπει και το Βρέχει φωτιά στη στράτα μου, το μοναδικό κομμάτι δηλαδή που θα είχε ο Ghost Rider στο ipod του σε ώρα υπηρεσίας.
Τελικά ίσως τα ost είναι σαν τα σενάρια : αν ξέρεις ότι «ουκ αν λάβεις πάρα του μη έχοντος»(αναφορικά με την πρωτοτυπία πάντα), σπρώχνονται και τα δύο στο υποσυνείδητό σου, με σαφείς εντολές στους δεσμοφύλακες να μην δραπετεύσουν ούτε σε περίπτωση υπνωτισμού. Στο υποσυνείδητό μου λοιπόν η ταινία, στον πάτο της δισκοθήκης μου και το score.
Εν κατακλείδι, η ετυμηγορία είναι τόσο κλισαρισμένη, όσο και το άκουσμα. Συμπαθές, άνευρο και λίγο, γλυτώνει το πεντάρι λόγω της ισπανικής του προσθήκης.
- Βαθμολογία: 6/10
Track Listing
- Ghost Rider
- Blackheart Beat
- Artistry In Death
- A Thing For Karen Carpenter
- Cemetery Dance
- More Sinister Than Popcorn
- No Way To Wisdom
- Chain Chariot
- Santa Sardonicus
- Penance Stare
- San Venganza
- Blood Signature
- Serenade To A Daredevil`s Devil
- Nebuchadnezzar Phase
- The West Was Built On Legends
