Γενικά, με τα thrillers δεν έχω και την καλύτερη των σχέσεων. Κολλημένος με παραδοσιακές αξίες τύπου The Omen και The Shining και με ένα ενδιαφέρον προς τον ψυχολογικό τρόμο παρά για τα slasher, τολμώ να πω ότι πέρα από αυτά, ποτέ δεν το πολυέψαξα το θέμα. Όσο για τα horror flicks των καιρών μας, με εξαιρέσεις που μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού («κομμένα δάχτυλα» και λοιπές ατιμίες δεν συνυπολογίζονται), αποτυγχάνουν να με καθηλώσουν και έχουν μάλλον επάξια κερδίσει την αδιαφορία μου.
Το House of Wax το παρακολούθησα (ανάμεσα σε κάποιους από εσάς) στην cine-premiere μας πριν από κάποιες εβδομάδες ξέροντας όχι μόνο τι να περιμένω, αλλά και το ότι μάλλον δεν ανήκω στο πραγματικό target audience της ταινίας. Παρόλα αυτά και πέρα από τα αναρίθμητα κλισέ σε πολλά επίπεδα, η ταινία κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον και οι κακές γλώσσες που εν ολίγοις έλεγαν ότι το πολύ το wax το βαριέται και ο παπάς (μερικές εβδομάδες πριν αυτό το αστείο ίσως να ακουγόταν και καλύτερα…) στην περίπτωση μου δεν επαληθεύτηκαν. Είτε όμως σας άρεσε είτε όχι, τα teen horror movies (ναι, μάλλον αυτή είναι η πλέον κατάλληλη ονομασία) έχουν πάντα πολύ «δυνατά» soundtracks και εκεί είναι που συνήθως εγώ με αυτά συναντιόμαστε.
Η Paris Hilton «φασώνεται» με τον έγχρωμο φίλο της… Μερικά λεπτά μετά, η ταινία αποζημιώνει τους πολυάριθμους θεατές που υπέκυψαν στο promotion motto «watch Paris die»…
Με δώδεκα κομμάτια που ως επί των πλείστων ταιριάζουν «γάντι» με την ατμόσφαιρα ταινίας, το soundtrack του House of Wax έχει σημαντικά ονόματα της αμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οι Prodigy εκπροσωπούν τον ηλεκτρονικό ήχο με το εκρηκτικό Spitfire, από το «Always outnumbered, never outgunned» album του 2004, η «αρρωστημένη» ατμόσφαιρα του οποίου δίνει τον ιδανικό τόνο στη συλλογή, όντας το εναρκτήριο κομμάτι.
Οι nu metal Deftones στον γνώριμο βαρύ, αλλά και νωχελικό τους ήχο εκπροσωπούνται με το Minerva, ενώ ο Marilyn Manson το παρουσιαστικό του οποίου μάλλον θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε αντίστοιχο soundtrack του είδους, με το Dried Up Tied And Dead To The World επισκέπτεται τις πιο Nine Inch Nails καταβολές του.
Στα θετικά, από την άποψη της πολυσυλλεκτικότητας, αλλά στα αρνητικά από την άποψη της συνοχής, οι συμμετοχές των the Stooges του Iggy Pop, αλλά και των Joy Division (που τους θυμήθηκαν;) με τα «Dirt» και «New Dawn Fades» αντίστοιχα. Στις λιγότερο γνωστές συμμετοχές, ξεχωρίζουν δύο περιπτώσεις….
Οι My Chemical Romance δίνουν μια πεσιμιστική, αλλά πιο μελωδική και προσιτή nu rock προσέγγιση στο θέμα της ταινίας με το «I Never Told You What I Do For A Living», ενώ οι Dark New Day που είναι από τα πιο ελπιδοφόρα νέα σχήματα στην Αμερική εμφανίζονται με το «Taking me Alive» από το φετινό ντεμπούτο τους, Twelve Year Silence και είναι ένα ακόμα ενδιαφέρον δόλωμα για όλους τους οπαδούς του nu rock που όπως και τα σχηματάκια του είδους, αυξάνονται συνεχώς.
Συμπέρασμα
Συνολικά, μια αξιόλογη συλλογή για τους οπαδούς της νέας και εξελισσόμενης ροκ σκηνής και αν κάποιος θα περίμενε nu rock και nu metal από ένα τέτοιο soundtrack, οι επιλογές και των κομματιών αλλά και των συγκροτημάτων θα σας αποζημιώσουν.
- Βαθμολογία: 7/10
House of Wax Track listing
- Spitfire – The Prodigy
- I Never Told You What I Do For A Living – My Chemical Romance
- Minerva – Deftones
- Gun In Hand – Stutterfly
- Prayer – Disturbed
- Path To Prevail – Bloodsimple
7 Dried Up Tied And Dead To The World – Marilyn Manson - Dirt – The Stooges
- Not That Social – The Von Bondies
- . Cut Me Up – Har Mar Superstar
- New Dawn Fades – Joy Division
- Taking Me Alive – Dark New Day
