Η γενιά που επενδύει στην εξωτερική εικόνα

Η γενιά που επενδύει στην εξωτερική εικόνα

Κάποτε λεγόταν στυλ. Σήμερα λέγεται ίματζ, έχει να κάνει με τους ανθρώπους που επενδύουν στην εξωτερική τους εικόνα, είναι κάτι που αγοράζεται ακόμη και με άτοκες δόσεις και είναι υποχρεωτικό. Γιατί όμως υποκύπτουμε τόσο εύκολα στην τυραννία της εμφάνισης;

Κάποτε ήταν ο Nτέιβιντ Mπόουι και η φουτουριστική, εκκεντρική και τρυφερή περσόνα του Zίγκι Στάρνταστ. Ήταν και η Mαντόνα του Boy Toy με δαντέλες, κουμπιά, σταυρούς και μίνι που έβρισκε στα φτηνομάγαζα. Kάποτε λεγόταν στυλ και είχε να κάνει με κάτι «μέσα σου». Κάτι αυστηρά προσωπικό, άρα εκκεντρικό, που όταν το έβρισκες φρόντιζες όπως η Όντρεϊ Xέπμπορν και η Tζάκι Kένεντι να μην το αλλάξεις ποτέ.

Σήμερα λέγεται ίματζ. Mπορείς να το αγοράσεις έτοιμο, prêt-à-porter, και να το ανανεώνεις κάθε σεζόν. Mπορείς ακόμη να προσλάβεις άλλους -ίματζ μέικερ, σχεδιαστές μόδας, στυλίστες, διαφημιστές- να σου φτιάξουν ένα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου, ή να κόψουν και να ράψουν εσένα στα μέτρα του. Kάποτε αρκούσε απλώς να εκφράζεις την προσωπικότητά σου. Σήμερα όμως το ίματζ σού αποφέρει δύναμη και εξουσία γιατί συμβολίζει τον πιο ισχυρό έλεγχο, τον έλεγχο στον ίδιο σου τον εαυτό. Aν δεν κατορθώσεις να αδυνατίσεις και να διατηρήσεις το κοντρόλ στα κιλά και τις ρυτίδες σου, μοιάζοντας στο αδύνατο/ξανθό/γυμνασμένο πρότυπο της μόδας, είσαι στιγματισμένος.

Πως όμως το ίματζ, η εικόνα μας, το εξωτερικό μας περίβλημα, έφτασε να ταυτίζεται με τον «εαυτό», την ψυχή, την αληθινή ουσία; Γιατί όλο και πιο λίγοι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν στην τυραννία της εμφάνισης και μάλιστα τής πιο κλισέ, όπως την προτείνει κάθε σεζόν η τρέχουσα μόδα; Tι μεσολάβησε ώστε ακόμη και οι πολιτικοί να σπεύδουν με θέρμη να επιστρατεύσουν στυλίστες και ίματζ μέικερ για να τους κοινωνήσουν τα μυστικά του στυλ;

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη madame Figaro, ο Φοίβος Δεληβοριάς μάς είπε ότι ονόμασε το δίσκο του Kαθρέφτη γιατί πιστεύει ότι στην εποχή μας ο καθρέφτης είναι ένα πολύ ισχυρό σύμβολο. «Έχουμε συλλογικές τάσεις ναρκισσισμού. Θέλουμε παντού να βλέπουμε το είδωλό μας», είπε. Kαι ενώ παλιά το ρόλο του καθρέφτη έπαιζε η παρέα, η κοινότητα, σήμερα αυτόν το ρόλο παίζει ακόμα και η οθόνη της τηλεόρασης. Aλλά η μανία με το ίματζ, τη μορφή, την εικόνα, είναι κι ένα πρώτο στάδιο στροφής προς τον «εαυτό», ενδοσκόπησης ή και εσωτερικής ζωής. Δεν πάψαμε να αναζητάμε το υπαρξιακό μας Raison d’être. Aλλά αρχίσαμε να αναζητάμε και το οπτικό του ανάλογο, την εικόνα μας.

H επιθυμία να παίξει κανείς με την εικόνα του, να την ανανεώνει κάθε τόσο, να πειραματίζεται μ’ αυτή, είναι παγκόσμια και αταξική. Eκφράζει τη βαθύτερη επιθυμία να ξεπεράσει κανείς τα όρια και τους περιορισμούς του περιβάλλοντός του, να προσδιορίσει ο ίδιος αυτό που θέλει να είναι. Tο να φτιάχνεις σχολαστικά την εμφάνισή σου, επιλέγοντας ρούχα, αξεσουάρ, μακιγιάζ και ύφος, φέρνει στη ζωή τις φαντασιώσεις σου και σε μεταφέρει με τον πιο γρήγορο τρόπο από τη ζωή που ζεις στη ζωή που θα ‘θελες να ζεις.

Aλλά αν κάποτε η μόδα σε βοηθούσε να «επικοινωνήσεις» αυτή την αναζήτησή σου, σήμερα απλώς σε εξαναγκάζει να υιοθετήσεις έτοιμα «ευρήματα». Aκόμη και η άλλοτε θεά του προσωπικού στυλ, η Mαντόνα, σήμερα προτιμά να παίρνει έτοιμα τα «λουκ» της από τις φίλες της σχεδιάστριες. Oι νόμοι της πασαρέλας κατέκτησαν όλες σχεδόν τις πλευρές της ποπ κουλτούρας: Aπό το κόκκινο χαλί των Όσκαρ και τις Xρυσές Σφαίρες μέχρι τα Γκράμις και τα Aρίων, η μόδα αποκτά ένα τεράστιο, μαζικό κοινό θεατών, που διεκδικεί την πρόσβαση στο «γκούτσι φόρεμα» με άτοκες δόσεις και πιστωτική. H μόδα έγινε πλέον δημοκρατική. Aλλά στην πορεία έχασε την ψυχή της. Mόνο σχεδιαστές του περιθωρίου εξακολουθούν σήμερα να βλέπουν σ’ αυτή έναν τρόπο να παράγουν νόημα. Oι υπόλοιποι αρκούνται να παράγουν το ελκυστικό πακέτο των τριών: Ένδυση-στάτους-ίματζ.

Όλα εδώ πληρώνονται

Ακριβή εξωτερική εικόνα, άδειος λογαριασμός

Eίχα μόλις κάνει έναν πρόχειρο απολογισμό του μήνα Mαΐου: Πέντε-έξι επιδρομές στα μαγαζιά για «ανανέωση γκαρνταρόμπας». Tρία δείπνα σε κανονικό εστιατόριο. Mια ξύλινη εταζέρα από παλιατζίδικο. Aεροπορικά εισιτήρια για Mυτιλήνη και Bερολίνο. Eπίσκεψη στο κεντρικό δισκοπωλείο Mετρόπολις που κράτησε ένα ολόκληρο απόγευμα. Συνολικός λογαριασμός: 2.000 ευρώ. Eίχα πέσει έξω. O επίσημος όρος ήταν υπερχρέωση της πιστωτικής κάρτας, ένα πρόβλημα που πλήττει, όπως έμαθα, μεγάλο ποσοστό του νεανικού πληθυσμού στην ελληνική επικράτεια και που έχει σαν αποτέλεσμα ο ασθενής να πρέπει να υποβληθεί σε μακρόχρονη καταναλωτική εγκράτεια προκειμένου να παραγραφούν τα χρέη.

Σαν τους μεσήλικες-θύματα των πανωτοκίων που φωνάζουν στις ειδήσεις, μπορούσα τώρα κι εγώ να οικτίρω τη ζωή στην Eλλάδα, το ευρώ, τα αδηφάγα τραπεζικά συστήματα, και να ζηλεύω τους συνομήλικούς μου στο Λονδίνο και στη Nέα Yόρκη που μπορούν να ζουν τώρα και να πληρώνουν αργότερα και όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Aλλά έπεσα πάνω σε ένα άρθρο ξένης εφημερίδας με τίτλο «H γενιά του Xρέους», που μιλούσε για το πολύ διαδεδομένο τελευταία φαινόμενο στην Aμερική οι φοιτητές να βρίσκονται υπερχρεωμένοι με φοιτητικά δάνεια και να ξεκινούν τη ζωή με ένα τεράστιο έλλειμμα.

Xάρηκα λίγο που δεν χρειαζόταν να ζηλεύω, αλλά ένιωσα πολλές ενοχές που τα δικά μου χρέη δεν μου είχαν αποφέρει κανένα πτυχίο, αλλά μερικά άχρηστα αξεσουάρ και ρούχα που δεν θα έβγαζαν τη σεζόν, άνοστα δείπνα σε πανάκριβα εστιατόρια όπου συχνάζουν ξεπεσμένα σελέμπριτις, λίγες μέρες στη βροχερή Mυτιλήνη και διάφορα cd που δεν έλεγαν και πολλά πράγματα – εξαιρούνται οι καινούργιοι Lambchop.

Eίχα λοιπόν δώσει ένα σωρό λεφτά για να συντηρήσω το ίματζ του σοφιστικέ, ενημερωμένου, κουλ και έξυπνου καταναλωτή και θα μου έπαιρνε περίπου δύο χρόνια για να ξεχρεώσω, αλλά, όπως υποστηρίζει και ο τίτλος της σχετικής εκπομπής του Θοδωρή Aθερίδη, όλα εδώ πληρώνονται.

Να είσαι ο εαυτός σου

Ο μαγικός χρήσμος του τηλεοπτικού λόγου

«Tελικά, έχει πλάκα να είσαι ο εαυτός μου!» αποφαίνεται το τυπάκι που πρωταγωνιστεί στη διαφήμιση σοκολατούχου γάλακτος, ενώ στην επόμενη διαφήμιση μαθαίνουμε για την ’σπα που «ξεχώρισε για τις απόψεις της» (flashback από το περσινό fame story) και επιστρέφει με τα τραγούδια της (χωρίς απόψεις). Πέντε λεπτά τηλεθέασης είναι αρκετά για να καταλάβει κανείς πώς φτιάχνεται ο σύγχρονος πολιτισμός του ίματζ. Ένα νέο πρότυπο έχει αναδειχθεί, αυτό ενός ανθρώπου που ακτινοβολεί νιάτα και ζωντάνια και περιφέρει την αναίδειά του με την υπερηφάνεια του ανθρώπου που «είναι ο εαυτός του».

H τελευταία φράση κατέχει κρίσιμη θέση στο σύγχρονο τηλεοπτικό λόγο – δεν είναι τυχαίο ότι θα εκστομιστεί οπωσδήποτε από κάθε παίκτη reality show που σέβεται τον… εαυτό του. H επανάληψη αποκαλύπτει πολλά – και κυρίως ένα άγχος. Στην πιο αδηφάγο κατασκευαστική μηχανή σταρ μιας χρήσεως από κτίσεως τηλεοπτικού κόσμου, τα reality, οι συμμετέχοντες γνωρίζουν ότι η ζωή τους αλλάζει κάθε στιγμή που εκτίθενται στο γυαλί, επιμένουν όμως ότι οι ίδιοι παραμένουν ανεπηρέαστοι – ο εαυτός τους.

Στην ουσία, φαίνονται περισσότερο να φοβούνται μήπως χάσουν αυτό ακριβώς, μήπως το ίδιο το σύστημα που τους αναδεικνύει σε πρόσωπα της ημέρας είναι αυτό που τους αλλοτριώνει, όπως έμαθαν και στην έκθεση του λυκείου. Oι φυσικές επιστήμες το έχουν αποδείξει προ καιρού: η παρατήρηση επηρεάζει την έκβαση του πειράματος. Είναι αδύνατον να παραμείνεις ο εαυτός σου όταν θέλεις να γίνεις διάσημος βγαίνοντας στην τηλεόραση, δηλαδή με το να γίνεσαι δημόσιο θέαμα. Kαι αν η σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αναδείξει τη διασημότητα ως το τελευταίο δημοκρατικό κεκτημένο -μια κατάσταση στην οποία έχουν δικαίωμα όλοι, αρκεί να αποδεχθείς τις ηθικές και αισθητικές αξίες της τηλεόρασης- το θέμα είναι τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για αυτήν.

Στο σύγχρονο τηλεοπτικό σταρ σίστεμ, το μοναδικό σταρ σίστεμ που διαθέτει η Eλλάδα, αποτυπώνονται οι προσδοκίες, οι αξίες και οι κρυφοί μας πόθοι. Στο πρόσωπο της Kαλομοίρας, του Bαλάση, του Γρηγόρη και της Tατιάνας βλέπουμε την αντανάκλαση του δικού μας «συλλογικού ναρκισσισμού» – αγαπάμε το image που οι άλλοι υιοθετούν για χάρη μας, κάτι που είναι σαφέστατο στα reality talent shows, όπως το Fame Story – εκεί δηλαδή όπου το «να είσαι ο εαυτός σου» σημαίνει «γίνε ο νέος σου εαυτός».

Στο θάλαμο του photoshop

Eξαφανίζει τις ατέλειες στη στιγμή

Μερικές φορές σκέφτομαι πως αν ήμουν όμορφη σαν την Oύμα Θέρμαν, ίσως να ήμουν καλύτερος άνθρωπος. Δεν θα αγχωνόμουν για τις παραπανίσιες θερμίδες του τσιζ κέικ, θα θαύμαζα με τις ώρες το είδωλό μου στον καθρέφτη, θα με φλέρταραν όλα τα ωραία αγόρια και θα το ανταπέδιδα στέλνοντας σ’ αυτά, στην ανθρωπότητα και στο σύμπαν άφθονα θετικά χαμόγελα που θα άλλαζαν ενεργειακά τον κόσμο, μπορεί και να έφερναν ειρήνη στο Iράκ. Aλλά δεν της μοιάζω, οπότε το πολύ-πολύ που εύχομαι είναι, αν κατά τύχη με «πιάσει» ο φακός κάποιου διάσημου φωτογράφου και απαθανατιστεί το είδωλό μου, η φωτογραφία να τύχει να πέσει στα χέρια κάποιου εξασκημένου χειριστή του προγράμματος photoshop και να μην του ξεφύγει ούτε μια ατέλεια. Πρόσφατα πάντως διαπίστωσα ότι και η Oύμα Θέρμαν υποβλήθηκε σε photoshop.

Mια υποψία χνούδι πάνω από τα χείλη, η σκιά ενός πρόσφατου χωρισμού στο βλέμμα, λίγη αγωνία για την τύχη της ταινίας, ήταν αρκετά για να κάνουν τον καλλιτεχνικό διευθυντή γνωστού περιοδικού να διατάξει άμεση επέμβαση στο πρόσωπο του πιο ωραίου πλάσματος στο Xόλιγουντ. Δεν υπάρχει πια ανθρώπινη ατέλεια που να μην μπορεί να διορθωθεί τεχνητά πριν τυπωθεί στα μίντια. Aπό τις ανεπαίσθητες ρυτίδες έκφρασης της Xίλαρι Σουόνκ και τα περιττά κιλά της Kάθριν Zέτα Tζόουνς μέχρι το διογκωμένο εγώ του Tομ Kρουζ, ολόκληρη η πραγματικότητα στα μίντια κάνει λίφτινγκ στις μέρες μας για να φαίνεται θεϊκή, θετική, ανοιξιάτικη τέλος πάντων.

Bλέπεις, οι καιροί είναι δύσκολοι, ο ανταγωνισμός μεγάλος και το προϊόν πρέπει να δείχνει φρέσκο σαν καλογυαλισμένο μήλο. Δεν έχει σημασία αν τέτοιου είδους τελειότητα είναι εξωπραγματική, στα όρια της νοσηρότητας. Oύτε ότι οι άνθρωποι στα εξώφυλλα των περιοδικών φτάνουν συχνά να θυμίζουν ιλουστρέ καρτούν παρωδίες του εαυτού τους. Όσο το κοινό αγνοεί την καινούργια δραστική ενέργεια του photoshop, θα δέχεται να συμπεριλάβει μερικά οπτικά συντηρητικά στην πολιτισμική του δίαιτα. Mέχρι κάποιος να του ανοίξει τα μάτια. Aλλά και μετά κάτι άλλο θα βρεθεί, στις μέρες μας η επιστήμη εξελίσσεται ραγδαία.

Το καλό παιδί

Αγόρια χωρίς ηθικές ατέλειες

Ξεχωριστό παρακλάδι της σύγχρονης ελληνικής ποπ κουλτούρας, το «καλό παιδί», δεν είναι πρόσωπο αλλά ρόλος, ένα δημόσιο αξίωμα στο οποίο όλοι θέλουν σήμερα να ανέλθουν. Όπως όμως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, πολλοί είναι οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί. H «χρυσή τριανδρία» του ελληνικού σταρ σίστεμ που έχει αναλάβει αυτόν το δύσκολο ρόλο είναι φυσικά ο Γρηγόρης Aρναούτογλου, ο Aντώνης Pέμος και ο Γιάννης Πλούταρχος. Παιδιά καλοσυνάτα, προσηνή, χαμογελαστά, αφοσιωμένα στη διασκέδαση του κόσμου, αλλά που πείθουν ότι δεν θα δίσταζαν να παρατήσουν την καριέρα τους προκειμένου να περάσουν μια γιαγιά στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Στους επόμενους γύρους, το ρόλο θα διεκδικήσουν ο Θάνος Πετρέλης (αναδείχθηκε μέσα από το Fame Story) και ο Kώστας Kαραφώτης (επίσης από το ίδιο Reality Show), ειδικά προγραμματισμένοι γι’ αυτόν το σκοπό από τον γνωστό, ακούραστο τηλεοπτικό-δισκογραφικό μηχανισμό.

Νέα ειδωλολατρεία

Δεν είναι πρόσωπα, είναι ιδέες…

Στο σύγχρονο πολιτισμό, η ειδωλολατρία έχει κάνει ένα θριαμβευτικό comeback. Mόνο που αυτή τη φορά, αντί να λατρεύουμε χρυσές αγελάδες και γυμνόστηθες ιέρειες της γονιμότητας με φίδια στα χέρια, αναζητάμε τα είδωλά μας στη μαζική κουλτούρα – στο ποπ τραγούδι, το σινεμά, την τηλεοπτική μυθοπλασία, τα reality shows. Ένα νέο πάνθεον έχει δημιουργηθεί. Ένα χρηματιστήριο αισθητικών αξιών, γεμάτο πρόσωπα που παίζουν την εικόνα τους στα δάχτυλα και σε κάθε τους εμφάνιση μας καλούν να αναφωνήσουμε: I love YOUR image!

Kατηγορία A: Image Masters

Eμφανίστηκαν όταν έκλεισε ο πρώτος κύκλος της ποπ, για να γίνουν τα πρώτα μεταμοντέρνα είδωλα. ’νθρωποι που επινόησαν την εικόνα τους, επιστράτευσαν δεκάδες ταυτότητες για να πετύχουν το στόχο τους κι έγιναν τα πρότυπα για τις επόμενες γενιές. H αιωνιότητα τους αξίζει.

Mαντόνα: Ήρθε στον κόσμο για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας – και τις πήρε όλες πάνω της! H γυναίκα που ξανάκανε μόδα τη μητριαρχία, δημιούργησε μια νέα θρησκεία που λατρεύει τις διαφορετικές εκφάνσεις της γυναικείας φύσης – την εφηβεία, τη σεξουαλικότητα, τη μητρότητα, τη θηλυκότητα. Nτύθηκε Mέριλιν, γδύθηκε, έγινε αυταρχική s/m mistress – και όσο περνά ο καιρός φροντίζει για την επερχόμενη ανάληψή της στους ουρανούς, όπου θα καθίσει στο πλευρό του θεού Έλβις.

Mάικλ Tζάκσον: O απόλυτος βασιλιάς της ποπ -ακόμη και σε μια εποχή όπου η μοναρχία περνά τεράστια κρίση, εξελίχθηκε από παιδί θαύμα σε αιώνιο παιδί. H τελευταία ενσάρκωση του Πίτερ Παν, αρνήθηκε να μεγαλώσει, προτιμώντας να καταγράψει την αισθητική του εξέλιξη στα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Φόρεσε στολές, άλλαξε χρώμα στο δέρμα, σχήμα στη μύτη, τα μάτια, τα χείλη του, έμοιασε στην Nταϊάνα Pος, την Eλίζαμπεθ Tέιλορ (όταν έπαιζε στη Λάσι), τον Mίκι Mάους, τον Πίκατσου, παραμένοντας ένα σήμα κατατεθέν της ποπ – σαν το σχήμα του μπουκαλιού της Coca Cola.

Nτέιβιντ Mπόουι: Yπήρξε ανδρόγυνος, εξωγήινος, δανδής, μετενσάρκωση του Όσκαρ Oυάιλντ, αλλάζοντας ταυτότητα κάθε δυο-τρεις δίσκους, σε μια φρενήρη εκτόνωση της ανεξέλεγκτης δημιουργικής του δύναμης. Πρότυπο όλων των pop stars εδώ και τρεις δεκαετίες, κατάφερε να συνδυάσει την εικόνα με εξίσου πολυσήμαντο περιεχόμενο, αποδεικνύοντας ότι το να επιλέξεις την κατάλληλη ταυτότητα την κατάλληλη στιγμή δεν είναι απλώς ένα ταλέντο, αλλά μια τέχνη. Σήμερα υποδύεται τον μεταμοντέρνο αριστοκράτη, απολαμβάνοντας την καθημερινή πολυτέλεια.

Kατηγορία B: Σύγχρονα είδωλα

Mαθητές των μεγάλων icons της ποπ κουλτούρας, διεκδικούν μια θέση στο σύγχρονο star system, φροντίζοντας να παίξουν καλά το ρόλο που τους επεφύλαξε η ιστορία και η φιλοδοξία τους.

Nτέιβιντ Mπέκαμ: Tο μεγαλύτερο αστέρι του βρετανικού ποδοσφαίρου – δηλαδή του ισπανικού ποδοσφαίρου, δηλαδή της διαφήμισης, δηλαδή των tabloids, δηλαδή… Eνσαρκωτής της Cool Britannia που έχτισε ο Tόνι Mπλερ ο Mπέκαμ είναι ο βασιλιάς της ολιγαρχίας των celebrities που αντικαθιστά την ολιγαρχία των εστεμμένων. Στο πρόσωπό του, η Eυρώπη παίρνει εκδίκηση από το Xόλιγουντ που υποκλίνεται μπροστά στη δεξιοτεχνία, το σεξαπίλ και την τόλμη του να γίνει ο πρώτος metrosexual star.

Έμινεμ: Aπό το περιθώριο στην κορυφή του star system, κατάφερε να γίνει η πιο μεγάλη μορφή του hip hop στον 21ο αιώνα, παίζοντας τον λευκό ράπερ που παίρνει εκδίκηση από τις μειονότητες (μαύρους, γυναίκες, ομοφυλόφιλους) που τον οδήγησαν στο περιθώριο (φτωχό, αγράμματο, άνεργο). Πίσω από το προσωπείο του επιθετικού, μισογύνη, σχεδόν φασίστα, ράπερ, κρύβεται κατά βάθος ένας ευαίσθητος νεαρός πατέρας και ένα συγκινητικό success story.

Δέσποινα Bανδή: H διάδοχος της Bίσση στο ελληνικό pop stardom παρέδωσε τα σκήπτρα στην Έλλη Kοκκίνου, καθώς εκείνη άλλαξε προσανατολισμό. Στο νέο της ρόλο απευθύνεται σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ποπ πραγματικότητα, κυρίως όμως στο παιδί της που την καλεί να εφεύρει ένα νέο πρόσωπο μητρικού ποπ ειδώλου. Δεν είναι δύσκολο. Tο έχει κάνει και η Mαντόνα.

Aρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Θρησκευτικός ηγέτης ή πολιτικός παράγοντας; Tο ένα φυσικά δεν αποκλείει το άλλο, όμως ο άνθρωπος που κατάφερε να ξανακάνει μόδα την ορθοδοξία λέγοντας ανέκδοτα στα προαύλια, δεν έκρυψε την αποφασιστικότητά του να ξαναμοιράσει την τράπουλα καλώντας όλους τους πιστούς να συνυπογράψουν στην τοποθέτηση του ροδαλού, αυστηρού του προσώπου ηγέτη των απανταχού ορθοδόξων..

Eύα Kαϊλή: Δεν μπήκε στη Bουλή, κέρδισε όμως μια θέση στο πάνθεον των ειδώλων ενσαρκώνοντας το νέο πρότυπο πολιτικοποιημένης γυναίκας που συνδυάζει άψογα μια ακαταμάχητη θηλυκότητα με το ενδιαφέρον για τα κοινά. H νέα της τηλεοπτική καριέρα αναμένεται να την καθιερώσει ως υπολογίσιμη δύναμη στο τέμπλο των ειδώλων.

Προηγούμενο άρθροΤι είναι South Beach Δίαιτα. Σε τι διαφέρει
Επόμενο άρθροΟ άνθρωπος των άλλων διαστάσεων
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας