Η κακογουστιά των ανδρών και η εσφαλμένη κρίση τους

Η κακογουστιά των ανδρών και η εσφαλμένη κρίση τους

Άρθρο της Μαρίας Σηφάκης.

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε παρατηρητές μιας μεγάλης ομάδας ετερόκλητων ανδρών, οι οποίοι συζητούν μεταξύ τους ένα θέμα κλισέ, δηλαδή ποια είναι η ομορφότερη γυναίκα του κόσμου.

Το πιθανότερο είναι πως θα ακούσουμε τόσες διαφορετικές απαντήσεις, όσοι είναι και οι άνδρες που απαρτίζουν την παρέα.

Άλλος θα πει την Αντζελίνα Τζολί, άλλος την Μόνικα Μπελούτσι, άλλος την Τζέσικα Μπιλ κι άλλος την Τζένιφερ Λόπεζ.

Κάποιος ξεχασμένος στην εποχή του άκρατου ρομαντισμού, ίσως ισχυριστεί πως η ομορφότερη γυναίκα είναι αυτή που δεν αντίκρισαν ακόμη τα μάτια του.

Υπάρχουν, όμως κι εκείνοι, που με αίσθημα σιγουριάς και χαλαρότητας, θα απαντήσουν με μια φωνή, πως δεν τους αρέσουν καθόλου οι παραπάνω θεές. Πως τις βρίσκουν άχαρες, κακές, ψυχρές και ανάποδες, κοινώς ούτε να τις φτύσουν.

Τι τρέχει με αυτούς; Είναι δύσκολοι, περίεργοι ή απαιτητικοί;

«Είναι οι ασχημότεροι της παρέας» δηλώνει – μετά από έρευνες ετών – μια ομάδα επιστημόνων που αποφάσισε να μελετήσει τη συμπεριφορά των ανδρών, που δεν είναι – και κυρίως δεν πιστεύουν πως είναι – «έκπαγλου καλλονής», απέναντι στις γυναίκες.

Σύμφωνα με τα επιστημονικά σαΐνια, πίσω από την εντυπωσιακή «κακογουστιά» των ανδρών που νιώθουν μπάζα, κρύβεται μια βαθιά ριζωμένη στρατηγική του τύπου: Ποτέ δεν θα γυρίσει να με κοιτάξει, δεν θα μπορέσω να την έχω, οπότε, γιατί να προσπαθήσω;

Οι συγκεκριμένοι τύποι, περισσότερο ίσως από τους άλλους, δεν αντέχουν την απόρριψη – ποιος άλλωστε έχει την ηρωική σοφία να την αντέχει;

Το ενδεχόμενο της χυλόπιτας διαμορφώνει τα γούστα τους και τους φέρνει πιο κοντά στην επιθυμία να επιλέξουν κάποια κατώτερη των αληθινών προσδοκιών τους, που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που έχουν ορίσει ως ιδανικό.

Με λίγα λόγια, η αδυναμία τους και ο φόβος τους, καθορίζει το γούστο τους και την αισθητική τους. Γι’ αυτούς, η ενδεχόμενη σχέση με μία πανέμορφη γυναίκα μυρίζει θειάφι, είναι άπιαστο όνειρο και γι’ αυτό την απορρίπτουν βαφτίζοντάς την άσχημη, αδιάφορη ή μη ποθητή. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, με άλλα λόγια.

Προκειμένου να γλιτώσουν από την αυτομεμψία, συνειδητά ή μη, ρίχνουν τα standards τους στο πάτωμα με αποτέλεσμα να φτάνουν σε σημείο να μην έλκονται πια από το αντικειμενικά όμορφο. Να μην το ποθούν. Είναι η στιγμή που οι απαράλλαχτα επαναλαμβανόμενες σκέψεις, καταλήγουν σε στάση ζωής.

Αυτό σημαίνει πως το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να ρυθμίσει το γούστο αυτόματα σε αυτό που θεωρεί εφικτό και προσβάσιμο.

Εύλογα θα αναρωτηθείς είναι δυνατόν να ισχύει κάτι τέτοιο; Για παράδειγμα είναι δυνατόν οι οικονομικά ασθενείς να μην επιθυμούν ένα πολυτελές κότερο επειδή γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να το αποκτήσουν;

Η απάντηση είναι όχι. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η «υποκειμενική αξιολόγηση» είναι εντονότερη στην επιλογή ερωτικού συντρόφου. Αυτό συμβαίνει γιατί η ερωτική απόρριψη θίγει πολύ περισσότερο το μέσα μας απ’ οτιδήποτε άλλο.

Όταν πιστεύουμε εκ των προτέρων πως δεν έχουμε καμία ελπίδα με το αντικείμενο του πόθου μας, το απομυθοποιούμε.

Κοινώς, ανατρέπουμε το «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω» και γινόμαστε οπαδοί του «υπάρχει δεν μπορώ και – γι’ αυτό – δεν θέλω» .

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας