Βία στα γήπεδα και ανεγκέφαλοι οπαδοί

Η βία στα γήπεδα και οι ανεγκέφαλοι οπαδοί

Δεν ξέρω αν ο χαρακτηρισμός, ανεγκέφαλων οπαδών, είναι σωστός όρος, όμως δεν θα έπρεπε να το έχουμε ψάξει και να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που προκαλεί τη «χαζομάρα» σε μερίδα της ποδοσφαιρικής οπαδικής νεολαίας μας; Γιατί μερίδα των νέων είναι έτοιμη να σκοτώσει και σκοτωθεί για την τιμή της ομάδας τους; Και γιατί κάθε Σαββατοκύριακο έχω το αίσθημα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εμφυλίου θρησκευτικού πολέμου;

Έχουμε ακούσει πολλές φορές σλόγκαν του είδους, «Ολυμπιακέ μου θεέ μου» ή «ο ΠΑΟ είναι θρησκεία», «η ΑΕΚ για την Ορίτζιναλ είναι θρησκεία» κ.λ.π.. Από τους πιο πάνω λοιπόν χαρακτηρισμούς βγαίνει το συμπέρασμα ότι, η αγάπη προς την ομάδα για ορισμένους, κατά το πλείστον παιδιά, δεν είναι μια απλή αγάπη, μα εμπεριέχει στοιχεία τοτεμιστικού θρησκευτικού φανατισμού, πίστης και λατρείας. Αυτή η θρησκευτική λατρεία, αν δεν είναι η αποκλειστική αιτία της βίας στα γήπεδα, κατά τη γνώμη μου είναι η κυριότερη.

Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αυτά τα παιδιά, που προκαλούν τα επεισόδια έξω και μέσα στα γήπεδα, αγαπάνε με θρησκευτική ευλάβεια και πάθος τις ομάδες τους. Μπορεί αυτός ο θρησκευτικός φανατισμός να προκαλεί θύτες και θύματα, όμως στη βάση του πηγάζει από αγνά αισθήματα αγάπης. Αγάπη προς την ομάδα, τους παίκτες, την φανέλα, την σημαία, την ιδέα που αντιπροσωπεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος. Όταν λοιπόν νομίζουν πως υπάρχουν κάποιοι που δεν σέβονται την πίστη τους, περιφρονούν την θρησκεία τους ή δεν την αγαπάνε όπως θα έπρεπε, τότε γίνονται εκτός εαυτού, εκδηλώνοντας επιθετικές διαθέσεις και συμπεριφορές, όπως όλοι οι θρησκευόμενοι τοτεμιστές ανά τους αιώνες.

Το ποδόσφαιρο αυτό καθ’ αυτό δεν είναι ικανό να φτιάξει κουφιοκεφαλάκηδες, όπως υποστηρίζουν μερικοί «κουλτουριάρηδες», επειδή όπως λένε και η μπάλα είναι κούφια. Αν πάρουμε το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι, τότε είναι χαρά και διασκέδαση για τους, με οποιονδήποτε τρόπο συμμετέχοντες, παίκτες και θεατές. Η ψυχολογία διδάσκει ότι παιδιά που δεν παίζουν, δεν αναπτύσσονται φυσιολογικά. Άρα δεν πρέπει να συμφωνήσουμε με τη θεωρία «κούφια μπάλα, κούφιο κρανίο».

Η γνώμη μου είναι ότι η θρησκευτική λατρεία, ή καλύτερα η τοτεμιστική λατρεία προς ένα ποδοσφαιρικό κλαμπ, είναι η αιτία «ανεγκεφαλισμού» των πιστών – οπαδών του. Η «ανεγκεφαλία» που προκαλεί η θρησκευτική τοτεμιστική πίστη είναι ανάλογη της κενότητας που πρεσβεύει και αντιστρόφως ανάλογη της λογικής. Αν αναλογιστούμε τι πραγματικά πρεσβεύει η ομάδα για το καθένα από αυτά τα παιδιά και πόσο επηρεάζει την καθημερινότητά τους, τότε θα αντιληφθούμε πόσο κούφια είναι αυτή η πίστη και πόσο ηλίθιοι γίνονται κάθε Σαββατοκύριακο, όταν εκδηλώνουν την πίστη και την λατρεία τους με τρόπους βάρβαρους και απαράδεκτους για πολιτισμένους ανθρώπους.

Η βία στα γήπεδα (Μέρος 2)

Στο προηγούμενο προηγούμενο σκέλος αυτού του άρθρου είχα υποστηρίξει ότι η βία στα γήπεδα πηγάζει, κατά μεγάλο μέρος, από τη θρησκευτική – φονταμενταλιστική αγάπη προς τις ποδοσφαιρικές ομάδες μιας μερίδας φιλάθλων και ότι όσο και αν αυτή η αγάπη είναι αγνή και άδολη, σπρώχνει τους οπαδούς, κυρίως νεαρούς, σε αντικοινωνικές ενέργειες, καταστρέφοντας περιουσίες και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους και τη ζωή άλλων. Ακόμα η οργάνωση μερίδας οπαδικών συλλόγων κατά τα θρησκευτικά-εβραιοχριστιανικά πρότυπα, καλλιεργεί το μίσος, τον φανατισμό και τον διπολισμό της φίλαθλης νεολαίας, διαιρώντας τους σε εχθρούς και φίλους, όπου ο μεν θεός είναι η ομάδα «μας» και σατανάς οι αντίπαλοι, «η ενσάρκωση του κακού και γι’ αυτό πρέπει να εξοντωθούν» όπως θα έλεγε ο Ερικ Χόφερ.

Σαν θρησκεία λοιπόν που είναι έχει τον θεό της, (την ομάδα), τους αγίους της, (τους παίκτες), που άλλοτε τους προσκυνάνε, όταν παίζουν καλά και κερδίζουν και άλλοτε τους βλαστημάνε, όταν χάνουν. Έχει επίσης τους ναούς της, (τα γήπεδα), τους αρχιερείς της, (τους προέδρους των ομάδων), τους αρχιμανδρίτες της, (τους προέδρους των θυρών 3,4,8,13,…. ορίτζιναλ κ.λ.π.), τους ιερείς-θεολόγους της, (ορισμένους «δημοσιογράφους») και το ομαδεπώνυμο πλήθος, τους πιστούς.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν πιστοί δύο διαφορετικών θρησκευτικών ποδοσφαιρικών ομάδων αναγκάζονται να συνυπάρξουν στον περιβάλλοντα χώρο ή εντός του ιδίου ναού – γηπέδου. Τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Πολλές φορές ο ιερός αυτός πόλεμος αφήνει πίσω του υλικές ζημιές, τραυματισμούς και ερωτηματικά ως προς την ποιότητα του εγκεφάλου αυτών που τον προκάλεσαν, την δε επόμενη μέρα ψάχνουμε τι φταίει ρίχνοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον και προτείνοντας λύσεις κατά κανόνα ανέφικτες και ανεφάρμοστες. (συνεχίζεται).

Η βία στα γήπεδα (Μέρος 3)

Η εξαφάνιση της βίας από τα γήπεδα είναι εύκολη και δύσκολη. Εύκολη στην εφαρμογή μα δύσκολη στην απόφαση να την εφαρμόσουμε. Η πρότασή μου φυσικά δεν διεκδικεί βραβείο πληρότητας. Απλά δείχνει το δρόμο μιας εναλλακτικής προσέγγισης του προβλήματος της βίας στα γήπεδα.

Τα βήματα είναι λίγα και απλά, πριν όμως συνεχίσω θα κάνω μια παρένθεση.

Αγάπη και μίσος είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μπορούμε να αγαπάμε χωρίς ταυτόχρονα να μισούμε, διότι το μίσος δεν είναι τίποτε άλλο παρά διεστραμμένη αγάπη. Αν κοιτάξουμε το ποδόσφαιρο, όπου αυτά τα δύο αισθήματα πάνε παρέα με έναν τρόπο έντονο και διακριτό, θα διαπιστώσουμε ότι η συνύπαρξή τους μέσα στους φιλάθλους είναι ψυχοφθόρα, εμποδίζοντάς τους να αντιληφθούν και νοιώσουν την ομορφιά της κοινής ποδοσφαιρικής διασκέδασης. Είναι όμορφο να αγαπάμε το χωριό μας χωρίς να μισούμε τα άλλα χωριά, να αγαπάμε την πόλη μας χωρίς να μισούμε τις άλλες πόλεις, να αγαπάμε τον τόπο μας χωρίς να μισούμε τους άλλους τόπους, να αγαπάμε την πατρίδα μας χωρίς να μισούμε τις άλλες πατρίδες, να αγαπάμε τον θεό μας χωρίς να μισούμε τους άλλους θεούς, ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ.

Ξέρω ότι το δηλητήριο της διαίρεσης, του μίσους και του φανατισμού που ο εβραιοχριστιανισμός ποτίζει τις ψυχές μας από τη στιγμή της γέννησής μας, δεν είναι εύκολο να εξουδετερωθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Όμως το ποδόσφαιρο, το λαϊκότερο και πιο αγαπημένο άθλημα προσφέρεται για να αρχίσουμε. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω την πρότασή μου για τον περιορισμό και ίσως την εξάλειψη της βίας στα γήπεδα.

Βήμα πρώτο: Κατάργηση των οργανωμένων, κατά τα θρησκευτικά πρότυπα, οπαδών και των οργανώσεών τους. Την κήρυξή τους ως «αιρετικών» και τον «αφορισμό» τους από τον «επίσκοπο»-πρόεδρο της ομάδας αν επιμένουν να εκδηλώνονται αιρετικά. Μια τέτοια απόφαση θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με πρώτη τη διάλυση του οργανωμένου «ποιμνίου», με την απαγόρευση εισόδου των αιρετικών, αυτών που θα επιμένουν στο παλιό καθεστώς, εντός των ναών-γηπέδων. Θα ακολουθήσει η αυτοκατάργηση της θρησκευτικής ιεραρχίας που κατευθύνει τους οργανωμένους.

Με την διάλυση των οπαδικών οργανώσεων, τα παιδιά που συμμετέχουν σε αυτές, κατά κανόνα αδύνατοι χαρακτήρες που αντλούν δύναμη με το «ισχύς εν τη ενώση», η πλειοψηφία τους θα ενωθεί με τη μάζα των ομογάλακτων φιλάθλων και θα διασκεδάζουν μαζί τους. Κάποιοι μικροί σκληροί πυρήνες που θα παραμείνουν θα είναι εύκολο να ελεγχθούν και να εξουδετερωθούν Το επόμενο βήμα θα είναι η παρακολούθηση των αγώνων από τους προέδρους των ομάδων καθισμένων ο ένας δίπλα στον άλλον, μαζί με τα επιτελεία τους, τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Η θέα και μόνο αυτών των ανθρώπων που ενωμένοι θα διασκεδάζουν παρακολουθώντας το παιχνίδι και θα χειροκροτούν όμορφες ενέργειες των παικτών στο γήπεδο, θα είναι σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας για τους νοσταλγούς του παρελθόντος.

Προηγούμενο άρθροΤα εκκλησιαστικά πανεπιστήμια
Επόμενο άρθροΑυτό το πανέμορφο καλοκαίρι επιθυμώ…
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας