Ήταν στραβό το κλήμα, το ‘φαγε κι ο γάιδαρος

Ήταν στραβό το κλήμα, το 'φαγε κι ο γάιδαρος

Στην πολιτική δεν χωρούν λένε κάποιοι συναισθηματισμοί. Λειτουργεί η λογική και οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται με «κρύο αίμα». Είναι όμως πάντα έτσι;

Τα τελευταία 24ωρα βιώνουμε ως χώρα κάτι πρωτόγνωρο. Ο πρωθυπουργός αποφάσισε να ζητήσει την έγκριση, μέσω δημοψηφίσματος, του λαού για τη νέα δανειακή σύμβαση. Κάποιοι είπαν ότι πρόκειται για μία κίνηση να γαντζωθεί ο Γ. Παπανδρέου από την εξουσία. Και βάζει, λένε, σε τεράστιο κίνδυνο το μέλλον της χώρας. Είναι όμως έτσι; ‘Η μήπως ο πρωθυπουργός θέλησε να προκαλέσει την ελληνική κοινωνία, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ακόμη και την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να πάρουν επιτέλους θέση απέναντι σε ένα καθοριστικό ερώτημα που τίθεται διαρκώς τελευταία. Πού θέλουμε, σε τελική ανάλυση, να πάμε;

Ο πρωθυπουργός, γύρισε από τις Βρυξέλλες έχοντας στις αποσκευές του αν μη τι άλλο μία συμφωνία που δίνει διέξοδο στην Ελλάδα, μπορεί να μην της προσφέρει την οριστική λύση, αλλά τη βγάζει από την «εντατική». Και τι εισέπραξε; Κάθετη και αφοριστική αντίδραση από το πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλά και την αντίδραση της κοινωνίας όπως αυτή εκφράστηκε με τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου.

Τι διέξοδο είχε, όχι ως πρόσωπο, αλλά ως ηγέτης μίας χώρας η οποία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού; Να προκαλέσει εκλογές και να φύγει ως «δραπέτης», ωσάν άλλος Κ. Καραμανλής; Ισως αυτό να είχε περισσότερο ρίσκο, αφού θα παρέδιδε -πιθανότατα- την εξουσία σε ένα κόμμα ή σε ένα συνασπισμό κομμάτων, που αμφισβητούν το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και το δρόμο που χάραξαν από κοινού η Ελλάδα και οι πιστωτές της. Που εν πολλοίς θεωρούν εαυτόν Γιούρι Γκέλερ, που όλα μπορούν να τα καταφέρουν διά μαγείας. Θα μειώσουν το έλλειμμα, αυξάνοντας τις δαπάνες και μειώνοντας τους φόρους, ενώ θα διατάξουν… ανάπτυξη.

Επέλεξε έναν δρόμο, διαφορετικό και δύσκολο -άσχετα αν θα φτάσει η όχι ως το τέλος- θέλοντας να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και δύο 24ωρα μετά, δείχνει να τα έχει καταφέρει. Έναν δρόμο συν ευθύνης.

Είχε άλλη επιλογή; Κατά την προσωπική μου άποψη δεν είχε καμία.

Ο Αντώνης Σαμαράς στη χθεσινή του τοποθέτηση, χαρακτήρισε τον πρωθυπουργό τυχοδιώκτη. Και την ίδια ώρα χρησιμοποιούσε ακραία λαϊκιστική επιχειρηματολογία. Είπε ο αρχηγός της Ν.Δ. και φερόμενος από πολλούς ως ο επόμενος πρωθυπουργός που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και θα την επαναφέρει στην ανάπτυξη, το εξής επιχείρημα: θέλουμε το haircut, θέλουμε τα χρήματα από τη συμφωνία, αλλά δεν θέλουμε τους όρους που θα τη συνοδεύουν. Αλήθεια τα πιστεύει αυτά που λέει ο μέλλων πρωθυπουργός της χώρας; Δηλαδή θα πάει στους πιστωτές και θα πει: παίρνουμε τα χρήματα, μειώνουμε το χρέος, αλλά ελάτε να ξαναδούμε τους όρους; Οι όροι, το haircut και το νέο δάνειο, είναι άμεσα συνυφασμένα μεταξύ τους. Χωρίς το ένα δεν υπάρχουν τα υπόλοιπα. Ικανή και απαραίτητη συνθήκη. Και δεν το λέω εγώ, το λένε αυτοί που κρατούν τον «αναπνευστήρα» για να είμαστε ακόμη ζωντανοί.

Και πάμε στην κοινωνία. Συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση. Εν πολλοίς δικαιολογημένη. Αλλά… Είναι τρόπος αυτός να αντιδράσει κανείς; Δεκαπεντάχρονα παιδιά να μουτζώνουν τους επίσημους; «Αγανακτισμένοι» – ξεβολεμένοι να ορμούν σαν αγρίμια επί δικαίων και αδίκων; Συνδικαλιστές – πρώην (;) στελέχη κομμάτων (βλέπε Θύμιος Λυμπερόπουλος) να καταλύουν το κράτος και να απειλούν κάθε έναν που έχει αντίθετη άποψη κ.λπ. Και με λίγα λόγια μία κοινωνία στα «κάγκελα» να αρνείται να αποδεχθεί τη θυσία.

Τι επιλογές είχε άραγε ο πρωθυπουργός; Ελάχιστες! Έριξε μία ζαριά όντως υψηλού ρίσκου. Όμως έφτασε η ώρα να αναλογιστούμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά τις ευθύνες του, απέναντι στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές. Έφτασε η ώρα να πάψουμε να παριστάνουμε τους τσάμπα μάγκες. Για να σωθεί κάποιος πρέπει να το θέλει πρωτίστως ο ίδιος, και αν το θέλει ας το αποδείξει. Τα ψέματα τελείωσαν.