Κέρας Αφρικής: Η γεωργία είναι η μόνη βιώσιμη λύση

Κέρας Αφρικής: Η γεωργία είναι η μόνη βιώσιμη λύση

Οι λιμοί οφείλονται στο συνδυασμό πολλών παραγόντων, τόσο φυσικών (ξηρασία, φυσικές καταστροφές, ασθένειες) όσο και ανθρωπογενών (πόλεμοι, κοινωνική αστάθεια, ανεπαρκής παραγωγή, ύπαρξη ακτημόνων, αισχροκέρδεια στις αγορές πρώτων υλών και τροφίμων ή στις αγοραπωλησίες αρδεύσιμων γαιών, πολιτικός κυνισμός…).

Και αν οι πόλεμοι θησαυρίζουν τους εμπόρους όπλων, μήπως οι ξηρασίες θρέφουν τους αγροτοβιομηχανικούς ομίλους; Το κρίσιμο ζήτημα της ξηρασίας που πλήττει σε σφοδρότητα του Κέρας της Αφρικής και του λιμού που ακολουθεί, προκαλεί συχνά γελοίες τοποθετήσεις, που θα άξιζαν μόνο μερικά ειρωνικά χαμόγελα, αν δεν πρόσβαλλαν ευθέως τα εκατομμύρια των ανθρώπων που πλήττονται και υποφέρουν. Ακούσαμε έτσι τον υπουργό γεωργίας Μπρινό Λε Μερ (Bruno Le Maire) μα μιλάει μεταξύ άλλων για ανάπτυξη της άρδευσης (σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει νερό!) και παράλληλα για την ανάγκη ανάπτυξης ποικιλιών δημητριακών ανθεκτικών στην ξηρασία.

Οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (GMO) παρουσιάζονται επίσης με έμφαση ως η αναπόφευκτη λύση για την άνοδο της αγροτικής παραγωγικότητα στην Αφρική, πράγμα που είναι εντελώς εσφαλμένο -και προσβλητικό όταν μιλάμε για πληθυσμούς ανήμπορους να αγοράσουν σπόρους, γενετικά μεταλλαγμένους ή όχι.

Πρόκειται άραγε για μια καμπάνια ενορχηστρωμένη από τους εμπόρους σπόρων ή για μια εκβιαστική επιχείρηση προς τους φορείς της ανθρωπιστικής βοήθειας, συνήθης πέραν του Ατλαντικού;

Αυτού του τύπου οι δηλώσεις, αλλά και οι πολιτικές αποφάσεις (η Κένυα ήδη νομιμοποίησε τους GMO προκειμένου «να αντιμετωπίσει την ξηρασία»), λησμονούν προφανώς τις πρόσφατες δηλώσεις του υπευθύνου του ΟΗΕ για την διατροφική ασφάλεια Ολιβιέ Ντε Σιτέρ (Olivier de Schutter), σύμφωνα με τις οποίες ο ασφαλέστερος τρόπος να επιλυθούν τέτοιους είδους ζήτημα, όχι μόνο στην Αφρική, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, με χρονικό ορίζοντα το 2050, δεν είναι άλλος από την ανάπτυξη της οικολογικής γεωργίας.

Και οικολογική γεωργία θα πει εντόπια είδη, αναδάσωση σε συνδυασμό με διαφοροποιημένες καλλιέργειες, γεωργία σε συνδυασμό με την κτηνοτροφία, αξιοποίηση της τοπικής τεχνογνωσίας των αγροτών. Αλλά αυτά ασφαλώς απαιτούν:

  • μακροχρόνια υποστήριξη,
  • μικρές, αλλά παραγωγικές επενδύσεις -που δε θα είναι κατ’ ανάγκην κερδοφόρες για τις αγροτοβιομηχανικές πολυεθνικές, ούτε θα προσφέρουν παχυλές αργομισθίες στις διαφθαρμένες ντόπιες ελίτ, αλλά και
  • κυρίως αποκατάσταση και διατήρηση της κοινωνικής σταθερότητας, ώστε να αναπτυχθούν συλλογικά σχέδια, αντί να πωλούνται εκατομμύρια εκτάρια σε πλουσιότερες χώρες και να εκδιώκονται από τη γη τους οι ντόπιοι αγρότες προκειμένου να παραδοθούν οι γαίες αυτές στην παραγωγή βιοκαυσίμων και άλλων αγροτοβιομηχανικών καλλιεργειών.

Η γεωργία χρειάζεται να αναδειχθεί σε πραγματική αναπτυξιακή προτεραιότητα και να γίνει αντικείμενο διαρθρωτικών επενδύσεων με μακροχρόνιο σχεδιασμό -αντί να μας απασχολεί μόνο σε έκτακτες περιστάσεις.

Αυτή η αναπτυξιακή διαδικασία χρειάζεται να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο μιας αναγνωρισμένης εθνικής κυριαρχίας επί των καλλιεργήσιμων γαιών που θα υλοποιηθεί κυρίως διαμέσου:

  • της εμπορικής προστασίας των περί ου ο λόγος κρατών και
  • της θέσπισης δασμών που θα αποτρέπουν την εισαγωγή των επιδοτούμενων και αποσταθεροποιητικών αγροτικών προϊόντων του βορρά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χρειάζεται να πάψει να επιβάλει στις αφρικανικές χώρες -ιδίως σε εκείνες του Κέρατος της Αφρικής- τις λεγόμενες «συμφωνίες εμπορικού συνεταιρισμού» (ΕPA), που υπονομεύουν σοβαρά το δύσκολο εγχείρημα της περιφερειακής τους ολοκλήρωσης και παράλληλα ενθαρρύνουν τις εξαγωγές ειδών πολυτελείας (όπως π.χ… άνθη από την Κένυα) εις βάρος της καλλιέργειας βασικών ειδών διατροφής (το έλλειμμα των οποίων αυξάνει ακατάπαυστα). Οι αφρικανικές γαίες θα πρέπει επίσης να προστατευθούν από την αυξανόμενη εξαγορά τους από ξένους επενδυτές.

Ας πάψουμε τη διακίνηση λανθασμένων ιδεών για τα προβλήματα της Αφρικής, όταν υπάρχουν λύσεις που προστατεύουν την εθνική κυριαρχία και τη βιωσιμότητά της, και που ήδη τις εφαρμόζουν πολυάριθμοι Αφρικανοί!

Πέραν της αναντικατάστατης έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας (η Γαλλία συμφώνησε να δώσει 10 εκατομμύρια ευρώ, όταν το πρόγραμμα κατά της πείνας του ΟΗΕ της ζήτησε… 1,000!), θα πρέπει να διασφαλιστεί πως η αγροτική παραγωγή της Αφρικής αποσκοπεί πρωτίστως στη θρέψη των Αφρικανών, χάρη σε μεθόδους προσαρμοσμένες στις τοπικές συνθήκες και βιώσιμες, που οι ντόπιοι αγροτικοί πληθυσμοί θα τις υιοθετούν με ευκολία. Η Αφρική δεν είναι αγορά για τις πολυεθνικές μας, ούτε «ζωτικός χώρος» των πλουσίων κρατών, για να εξυπηρετούνται οι ανάγκες τους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας