- Είδος: Arcade
- Εκδότης: Capcom
- Προγραμματίστρια εταιρεία: Capcom Digital Studios
- Ημερομηνία κυκλοφορίας: 27 Δεκεμβρίου 2001
- Υποστηριζόμενες πλατφόρμες: PlayStation 2
- Mode: Single player
Η ζωή του Maximo άρχισε στο Ν64… Επειδή όμως το σύστημα της Nιntendo δεν «πάταγε» πια τόσο γερά στα πόδια του, πολύ σύντομα η ανάπτυξή του μεταφέρθηκε στο PlayStation 2.
Βασισμένο στα Ghosts ‘N Goblins, στην γνωστή σειρά της Capcom, είναι προφανές ότι το τρισδιάστατο αυτό πλατφορμάκι ήρθε από μια άλλη, παλιότερη εποχή. Πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί «φρέσκοι» gamers και κάτοχοι PS2, πιθανόν να απογοητευθούν από το λεπτομερές «ανατολίτικο» gameplay και την επαναλαμβανόμενη φύση που το χαρακτηρίζουν.
Παίρνετε το ρόλο του Maximo, ενός νεαρού ιππότη, που επιστρέφει από τους πολέμους και βρίσκει το βασίλειό του μέσα στο χάος. Ο πιο έμπιστος άνθρωπός του απήγαγε την εκλεκτή της καρδιάς του και θα πρέπει να τη σώσει χρησιμοποιώντας μόνο το σπαθί και την ασπίδα του.
Με πέντε βασικά επίπεδα, χωρισμένα σε 30 περίπου τμήματα, έχετε πολύ δρόμο μπροστά σας για να τελειώσετε το παιχνίδι. Ευτυχώς, το κάθε τμήμα έχει αρκετά checkpoints… Χωρίς αυτά, θα ήταν αδύνατο να ολοκληρώσετε το Maximo! Αυτό που κάνει το παιχνίδι δύσκολο είναι η υγεία του ήρωά μας και το «σύστημα σωσίματος».
Όπως και στους παλιότερους τίτλους, δεν χρειάζεστε παρά λίγα χτυπήματα για να χάσετε. Καθώς επιτίθεστε, «φεύγουν» από πάνω σας κομμάτια από την πανοπλία που φοράτε, μέχρι που μένετε με το μποξεράκι. Από κει και μετά, θέλετε 2-3 ακόμα χτυπήματα και είσαστε παρελθόν. Η ανανέωση της πανοπλίας σας είναι αρκετά δύσκολο έργο.
Θα πρέπει να θυμάστε την τοποθεσία του κάθε εχθρού και τις επιθέσεις που πρέπει να κάνετε για να τον εξοντώσετε, προκειμένω να φτάσετε στο επόμενο power-up και παρατείνετε έτσι τη ζωή σας. Συχνά, θα παίζετε μέχρι και μισή ώρα συνεχόμενα για να φτάσετε σε κάποιο checkpoint και να σώσετε την πρόοδό σας.! Κάτι που σίγουρα θα εκνευρίσει ακόμα και τους πιο υπομονετικούς παίκτες!
Εάν τώρα πεθάνατε, δεν χάθηκε κι ο κόσμος… Μπορείτε να εξαγοράσετε τον Χάρο και να συνεχίσετε, προσκομίζοντας τα απαραίτητα death tokens.
Αυτά είναι «κουπόνια» που τα κερδίζετε μαζεύοντας μπλέ πνεύματα από κιούπια που βρίσκονται κρυμμένα στα επίπεδα. (Κάθε δοχείο έχει 5 blue spirits και με 100 από αυτά, παίρνετε ένα token). Στην αρχή, ένα token θα είναι αρκετό για να «λαδώσετε» τον Χάρο. Αργότερα όμως, θα είναι πιο απαιτητικός στις συναλλαγές σας και θα ζητάει περισσότερα. Με αυτόν τον τρόπο, πολλές φορές θα ξαναπαίζετε κάποια τμήματα του παιχνιδιού ή θα ξεκινάτε από την αρχή, για να μπορέσετε να αποκτήσετε περισσότερα death tokens. Επιπλέον, θα πρέπει να μαζεύετε και κάποια νομίσματα που θα σας χρησιμεύουν στο να σώζετε την πορεία σας ή στο να αγοράζετε καινούρια αντικείμενα.
Όπως καταλαβαίνετε, οι παλιοί, «ψημένοι» στα videogames, δε θα ενοχληθούν και τόσο πολύ από αυτή την «ιδιοτροπία» του παιχνιδιού. Όσοι όμως είναι «καινούριοι» στο χώρο και μαθημένοι να σώζουν κάθε λίγο και λιγάκι (ή όποτε τους κάνει κέφι), μάλλον θα έχουν πρόβλημα…
Ο ήρωάς μας έχει αρκετές κινήσεις στη διάθεσή του. Τέσσερις είναι οι βασικές και περιλαμβάνουν ένα διπλό άλμα με κατερχόμενο χτύπημα, ένα απλό χτύπημα με το ξίφος, ένα πιο ισχυρό, και ένα χτύπημα με την ασπίδα. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα αποκτήσει και κάποιες ειδικές κινήσεις, αλλά είναι αρκετά περίπλοκες στην εκτέλεσή τους και σπάνια θα του χρειαστούν για να νικήσει καποιο boss ή να «βγάλει» μια πίστα. Δεν παύουν όμως να είναι αποτελεσματικές και εντυπωσιακές…
Ακόμα, μπορεί να δυναμώσει το σπαθί του με τέσσερα διαφορερτικά στοιχεία, αυξάνοντας έτσι τις ικανότητές του. Μόλις ενισχυθεί το σπαθί του, είναι πιο εύκολο να εξοντώσετε τους αντιπάλους, αλλά αυτές οι δυνάμεις κρατάνε μόνο για 20 χτυπήματα, οπότε προσέξτε πού το χρησιμοποιείτε. Ανεξάρτητα τώρα από το πόσες και ποιές δυνάμεις μπορεί να μαζέψει ο Maximo, η πλειοψηφία των εχθρών του μπορεί να νικηθεί με τις βασικές κινήσεις και μόνο.
Μόλις φτάσετε περίπου στα μισά του παιχνιδιού, το Maximo θα αρχίσει να γίνεται κουραστικό και να επαναλαμβάνεται. Και δυστυχώς, δεν υπάρχουν minigames για να «σπάσουν» αυτή τη μονοτονία. Οι λίγοι «κακοί» που υπάρχουν, δεν βοηθούν την κατάσταση, αφού είναι μάλλον εύκολοι.
Πάντως, το πιο ενοχλητικό πράγμα στο gameplay είναι η «προτίμηση» του ξίφους σας να χτυπάει πάνω σε τοίχους και άλλα αντικείμενα, αντί να πέφτει πάνω στον μελλοντικό αντίπαλο. Όποτε συμβαίνει αυτό θα είστε ευάλωτος για λίγο, πράγμα που θα δίνει στον εχθρό σας την ευκαιρία που χρειάζεται.
Άσχετα τώρα με τα παραπάνω μειονεκτήματα, το Maximo έχει έναν εθισμό και μια ποιότητα που θα σας κάνουν να «κολλήσετε». Δεν θέλει πολύ για να σας γίνει αυτό που λέμε «έμμονη ιδέα», ενώ η ανακούφιση και η ηθική ικανοποίηση που θα νιώθετε στο τέλος κάθε πίστας, δεν περιγράφονται!
Το παιχνίδι έχει ωραία, «καθαρή» εμφάνιση, αλλά ορισμένες φορές μαρτυρά την καταγωγή του. Η δομή του περιβάλλοντος είναι πολύ απλοϊκή και λιγοστές οι λεπτομέρειες στην αρχιτεκτονική του. Τα μοντέλα των χαρακτήρων όμως, κάθε άλλο παρά απλά είναι…
Τόσο ο κεντρικός, όσο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες δείχνουν υπέροχοι κι έχουν εκλεπτυσμένο σχεδιασμό. Κρίμα όμως που δεν έχουν μεγάλη ποικιλία και γρήγορα θα βαρεθείτε να βλέπετε και να μάχεστε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα… Σπέσιαλ εφφέ, όπως αυτό της ομίχλης, χρησιμοποιούνται με εντυπωσιακά αποτελέσματα, ενώ υπάρχουν άλλα (όπως οι φωτισμοί σε πραγματικό χρόνο) που είναι πολύ «φτωχά».
Οι κόσμοι στερούνται λεπτομέρειας και για αυτό είναι αρκετά μεγάλοι σε μέγεθος, με τα «κλασσικά» μοτίβα: χιόνια, βάλτοι, νεκροταφεία, κλπ. Το απλουστευμένο περιβάλλον βοηθά στο να παραμένει σταθερό το framerate, κι έτσι έχουμε τα τόσο ομαλά animations.
Όταν ολοκληρώσετε τα πρώτα τμήματα του παιχνιδιού θα σας «ανοίξουν» FMV sequences που «προχωρούν» την πλοκή του, αλλά μιας και χρησιμοποιούνται τόσο λίγο κατά τη διάρκειά του, δείχνουν λίγο «ξεκάρφωτα».
Η κάμερα είναι αρκετά «σχολαστική». Στους ανοιχτούς χώρους τα καταφέρνει περίφημα, αλλά στους κλειστούς μπορεί να γίνει προβληματική. Όταν οι εχθροί επιτίθενται από παντού, η «κακομοίρα» αργεί να τα φέρει βόλτα, με αποτέλεσμα να μην ξέρετε από πού σας βαράνε!
Και εντάξει… Δε θα ήταν τόσο μεγάλο το πρόβλημα -αν το παιχνίδι ήταν πιο εύκολο… Με την ιδιαιτερότητα όμως που το χαρακτηρίζει, τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο…
Ο ήχος στο Maximo τα καταφέρνει πολύ καλά.
Οι φωνές και οι ομιλίες στα FMV sequences έχουν αρκετή πειστότητα, ενώ τα ηχητικά εφφέ είναι υπέροχα. Η μουσική όμως, τείνει να γίνεται κουραστική μιας και επαναλαμβάνεται καθ’ όλο το παιχνίδι -παρ’ όλο που είναι αρκετά ταιριαστή. Καλό θα ήταν να υπήρχαν περισσότερες μελωδίες, όπως και μεγαλύτερη ποικιλία από εφφέ… Έτσι, θα ανέβαινε σημαντικά ο ηχητικός πλούτος του παιχνιδιού.
Tο Maximo είναι ένα αρκετά διασκεδαστικό 3D platform game, αλλά τα ελλατωματάκια που το χαρακτηρίζουν του στερούν την υπεροχή. Απλά αλλά προσφιλή γραφικά, μονότονο αλλά «γερό» gameplay, και σχεδιασμός που μας γυρνά πίσω στην εποχή των 16μπιτων. Εάν είστε νοσταλγός της «χρυσής εποχής» των videogames (και της προηγούμενης γενιάς), τότε το Maximo είναι ό,τι πρέπει για σας… Εάν όμως είστε «σημερινός» τύπος, λάτρης του «τρέχω και πυροβολώ» και δίνεται σημασία στη λεπτομέρεια, τότε απευθυνθείτε κάπου αλλού…
Διάβασε επίσης: Επιλογή ηχείων για παραγωγή μουσικής. Studio Monitor Speakers
