Απόλυτη αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο – αρχιτέκτονα και τη φύση. Κυρίαρχα υλικά, η πέτρα και το ξύλο. Πηγές έμπνευσης, ο σεβασμός στην παράδοση και ο έρωτας της δημιουργίας. Δείτε, νιώστε, γευτείτε την ομορφιά αυτού του τόπου και θα μας θυμηθείτε.
Αν δεν έχετε γνωρίσει το Πάπιγκο, το πιο όμορφο χωριό από τα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου, κανονίστε το σήμερα κιόλας.α Η πιο δυνατή, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα! Τα φθινοπωρινά χρώματα δυναμιτίζουν αυτό τον τόπο και απογειώνουν την ομορφιά του. Στη γέφυρα της Αρίστης, στις όχθες του μεγάλου “star” της περιοχής, του ποταμού Βοιδομάτη, τα πλατάνια στρώνουν χαλί με τα χρυσοπόρφυρα φύλλα τους και σε προσκαλούν για μια βόλτα στο δάσος ως το Μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας. Οι πιο τολμηροί, βέβαια, θα επιλέξουν να τον γνωρίσουν από πιο κοντά κάνιντας ράφτινγκ στα κρυστάλλινα (στην κυριολεξία) νερά του!
Ανηφορίζουμε ως το μεγάλο Πάπιγκο. Πέτρινα επιβλητικά αρχοντικά, ξύλινες βαριές αυλόπορτες, λιθόστρωτα καλντερίμια, καμαροσκέπαστες βρύσες, ψηλό μαντρότοιχο με γείσο. Όλα σμιλεμένα με τέχνη, ιδρώτα και έρωτα για το ωραίο, το αυθεντικό, το απόλυτα παραδοσιακό.
Ένα βλέμμα πιο πάνω, οι περήφανοι Πύργοι της Γκαμήλας, με το μικρό Πάπιγκο αντίκρυ, μόλις να διακρίνεται από την πρωινή ομίχλη.
Η ζεστασιά των ανθρώπων είναι κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα. Περήφανοι για τον τόπο τους, προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την πολιτιστική τους κληρονομιά. Η ζωή τους κυλάει σε ήρεμου ρυθμούς, ασχολούμενοι κυρίως με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό, ενώ το αγαπημένο χόμπι (των ανδρών) είναι το κυνήγι (αγριογούρουνα, λαγοί, κλπ).
Στον αέρα οι μυρωδιές από τις φρεσκοψημένες πίτες ανοίγουν την όρεξη. Ώρα για καλό παραδοσιακό φαγητό. Αχνιστή φασολάδα, χορτόπιτα, αλευρόπιτα, ρεβίθια με ρόκα και ψητά στα κάρβουνα, συνοδευόμενα από εξαιρετικό κόκκινο κρασί της «Ζίτσας» μας αποζημιώνουν.
Μια βόλτα με τα πόδια ως το μικρό Πάπιγκο είναι ότι πρέπει (2 χιλιόμετρα περίπου). Λίγο πριν από το γεφυράκι, σταματάμε τις “Οβίρες”, τις μικρές φυσικές “πισίνες”, που σχηματίζονται μέσα στην χαράδρα από τα νερά του ποταμού, ανάμεσα σε άσπρα γυαλιστερά βράχια. Τοπίο μαγευτικό.
Το καλοκαίρι, από ότι μαθαίνουμε, εδω κάνουν το μπάνιο τους οι ντόπιοι. Συνεχίζουμε ως την πλατεία του χωριού με το Ναό των Ταξιαρχών, από όπου η θέα είναι εξαιρετική. Μια βόλτα στα πλακόστρωτα καλντερίμια μας φέρνει ως το σπίτι του καλλιτέχνη κ. Μπαλτά, που ασχολείται αξιέπαινα με το σκάλισμα του ξύλου, δημιουργώντας αριστουργήματα τέχνης.
«Όταν αρχίσεις να δουλεύεις με το ξύλο, το ερωτεύεσαι», μου λέει και από τα έργα του καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοεί. Από εδώ μπορούμε να συνεχίσουμε ως το Καταφύγιο της Αστράκας και την περίφημη Δρακολίμνη, με τους θρύλους και τις παραδόσεις. Καλύτερα να το επιχειρήσουμε με ορειβατική ομάδα και ανθρώπους που ξέρουν τα μονοπάτια. Οργανώνονται, εξάλλου και πολλές πεζοπορικές διαδρομές στο φαράγγι του Βίκου, που θα μας μαγέψουν. Όρεξη για περπάτημα και περιπέτεια να ‘χουμε. Το Πάπιγκο αυτή την εποχή είναι μοναδική εμπειρία. Ας τη ζήσουμε!
. Απόλυτη αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο - αρχιτέκτονα και τη φύση. Κυρίαρχα υλικά, η πέτρα){kind=link}