Ο άπλετος αισθησιασμός σε 10 κινηματογραφικές ταινίες

Ο άπλετος αισθησιασμός σε 10 κινηματογραφικές ταινίες

Η σκοτεινή πλευρά του αισθησιασμού, ο κίνδυνος των βαθιά φυλαγμένων μυστικών, η ακολασία που σε κυριεύει, η αγωνία της κορύφωσης, ο θρίαμβος της κατάκτησης, όλα μαζί σε ερωτικές σκηνές που φτάνουν μέχρι εκεί, που ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι θα μεταδώσει την ηδονή που αποπνέει η στιγμή και η ιστορία του. Όταν μάλιστα το απαγορευμένο καταφέρνει να γίνεται ταυτόχρονα γλυκό και επικίνδυνο, η υπόθεση ανεβαίνει σε άλλο επίπεδο, χτυπάει κόκκινο, η αδρεναλίνη σπάει τα κοντέρ και η λίμπιντο χορεύει ταγκό σε ρυθμούς που σε ζαλίζουν.

Πολλές από αυτές τις ταινίες έχουν χαρακτηριστεί “αυστηρώς ακατάλληλες”, χωρίς φυσικά να πρόκειται για πορνό κινηματογράφο. Σε κάποιες περιπτώσεις η ταινία κρατάει και τις πέντε αισθήσεις σε εγρήγορση, από την αρχή ως το τέλος με προκλητικές στιγμές, ενώ σε άλλες καταφέρνει να σε φέρει σε έκσταση με λιγότερες σκηνές έντασης, που σε παρασέρνουν στη δίνη τους.

Χαμηλώστε λοιπόν τα φώτα, φτιάξτε μπόλικο ποπ κορν κι ακονίστε όλες σας αισθήσεις, όπως θα ήθελε και ο δημιουργός τους.

Last Tango in Paris (1972)

Αρκετά προκλητική για την εποχή της, κυρίως γιατί πρωταγωνιστούσε ένας γνωστός ηθοποιός, προκαταλαμβάνοντας τους θεατές που δεν θα την κατέτασσαν πριν τη δουν ως πορνογραφία αλλά ως ερωτική ταινία. Ο Bernardo Bertolucci, μέσω του διδύμου Marlon Brando και Maria Schneider, οπτικοποιεί τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις στις οποίες συναντά μια άγνωστη γυναίκα με την οποία κάνει σεξ χωρίς να γνωρίζει ο ένας τον άλλον.

Ο χήρος αμερικανός μεσήλικας Paul, πενθώντας το θάνατο της γυναίκας του που αυτοκτόνησε, γνωρίζει στο Παρίσι την εικοσάχρονη Jeanne που ετοιμάζεται να παντρευτεί και συμφωνούν να κάνουν σεξ χωρίς να μάθουν ο ένας τίποτα για τον άλλον.

Οι ερωτικές σκηνές σόκαραν το κοινό κι οδήγησαν στην απαγόρευση της προβολής της σε πολλές χώρες, ενώ στην Ιταλία, μετά από μια βδομάδα προβολής και εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 100.000$, η αστυνομία κατέσχεσε και κατέστρεψε όλα τα αντίτυπα, ενώ ο Bertolucci καταδικάστηκε σε τέσσερις μήνες φυλάκισης με αναστολή και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για πέντε χρόνια.

Ίσως πρόκειται για μια από τις πρώτες φορές που φαίνεται σε κοντινό πλάνο το ηβικό τρίχωμα. Διαβόητα έχουν μείνει τα πλάνα με τον Paul να πλένει την Jeanne στο μπάνιο, ο σοδομισμός της Jeanne στο πάτωμα με τη χρήση βούτυρου και ο σοδομισμός του Paul από τη Jeanne με τα δύο δάχτυλά της, ύστερα από δική του διαταγή.

In the realm of the senses (1976)

Το ερωτικό αριστούργημα μας μεταφέρει στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου στα μέσα της δεκαετίας του ’30, περιγράφοντας το οδυνηρό πάθος του παντρεμένου επιχειρηματία Kichizo (Tatsuya Fuji) και της πρώην ιερόδουλης και νυν οικονόμου του Sada (Eiko Matsuda), που παγιδεύονται σε μια σχέση που γίνεται όλο και πιο έντονη, επικίνδυνη και βασανιστική. Η έντονη αίσθηση της απόλυτης καταστροφής, εμμονής και τελικά της θανατηφόρου τρέλας, φλερτάρουν με τα όρια του σοκ.

Όρια που δεν άντεξε η λογοκρισία των Η.Π.Α., η οποία κατέσχεσε και απαγόρευσε την ολοκληρωμένη ταινία, αναβάλλοντας την προβολή της μέχρι να αφαιρεθούν οι επίμαχες σκηνές που άγγιζαν την πορνογραφία. Αυτές απεικόνιζαν όργια, σεξουαλική βία, συχνά πλάνα τους πέους σε στύση και πεολειξία, κοντινά πλάνα του στόματος με σπέρμα που στάζει, μεγάλη ποικιλία από στάσεις, χρήση σφιχτών αβγών ως σεξουαλικά παιχνίδια, σεξ στη διάρκεια της έμμηνης ρήσης και μαζοχιστικές πρακτικές.

Η πλέον αμφιλεγόμενη σκηνή της ταινίας είναι αυτή της βίαιας κι ενοχλητικής αυτο-ερωτικής ασφυξίας για την ενίσχυση της σεξουαλικής απόλαυσης του άντρα, αρχικά με τα χέρια της Sada και στη συνέχεια με ένα φουλάρι, οπότε και η Sada στραγγαλίζει τον παρτενέρ της πάνω σε μια κρίση ζήλιας. Η κορύφωση του δράματος ολοκληρώνεται με τον ευνουχισμό του, το πέος του οποίου και διατηρεί για αρκετή ώρα στον κόλπο της, ενώ στη συνέχεια το φυλά για τέσσερις μέρες σε ένα μαντήλι, μέχρι τη σύλληψή της.

Blue velvet (1986)

Το παιχνίδι της υποταγής, της κυριαρχίας, της δύναμης, της απόλαυσης, του πόνου και της ταπείνωσης παίζεται ανάμεσα στην Dorothy (Isabella Rossellini) στο ρόλο της τραγουδίστριας σε nightclub και τον Jeffrey (Kyle MacLachlan) στο ρόλο του φοιτητή, σε αυτή την αλλόκοτη ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης και ηδονοβλεψίας του David Lynch.

Ο Jeffrey παρακολουθεί κρυμμένος στη ντουλάπα του διαμερίσματός της την Dorothy, να βγάζει τα μαύρα εσώρουχά της και τα κόκκινα ψηλοτάκουνα παπούτσια της και να φορά τη μπλε βελούδινη ρόμπα της. Όταν αυτή τον αντιλαμβάνεται αρπάζει ένα μαχαίρι, ανοίγει απότομα τη ντουλάπα κι απειλώντας τον με αυτό, τον υποχρεώνει να πέσει στα γόνατα, του χαράζει το πρόσωπο και τον διατάζει να γδυθεί φέρνοντάς τον σε θέση θηράματος.

Το παιχνίδι εξουσίας της διακόπτεται από τον ερχομό ενός άλλου άντρα, που υποδύεται ο Dennis Hopper. Ο Jeffrey κρύβεται και πάλι, για να παρακολουθήσει κρυμμένος τη σκληρή, σαδομαζοχιστική κι εκκεντρική συμπεριφορά του επισκέπτη της, ο οποίος τρομοκρατεί τη Dorothy με τις διαβολικές, εκβιαστικές και διεστραμμένες προτιμήσεις του στο σεξ, στις οποίες αυτός είναι πάντα ο κυρίαρχος και η Dorothy το θύμα.

Όταν επιτέλους φεύγει από το διαμέρισμά της, ο Jeffrey βγαίνει από τη ντουλάπα για να την αγκαλιάσει, ενώ αυτή συνεπαρμένη ακόμα από την προηγούμενη άγρια συνεύρεση, γδύνεται ξανά για να του ζητήσει να τη χτυπήσει κι αυτός, που αρχικά αρνείται, αλλά αργότερα υποκύπτει.

The unbearable lightness of being (1988)

Η μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Milan Kundera, αποκτά περισσότερο αισθησιακή και λιγότερο σεξουαλική μορφή, προβάλλοντας τις δον-ζουανικές διαθέσεις του αλαζονικού γιατρού Tomas (Daniel Day-Lewis), ο οποίος αν και παντρεμένος με τη συνεσταλμένη και δειλή σερβιτόρα Tereza (Juliette Binoche), δε διστάζει να κάνει περιστασιακό σεξ με κάθε κοπέλα που του αρέσει. Η ιστορία τοποθετείται στην κομμουνιστική Πράγα τη δεκαετία του ’60 κι έχει ως κεντρικό άξονα την προσωπική, πολιτική και σεξουαλική ελευθερία.

Ο Tomas σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας βρίσκεται δέσμιος του ερωτικού τριγώνου, που δημιούργησε με την απελευθερωμένη Sabina (Lena Olin) και τη ντροπαλή γυναίκα του, την οποία αγαπά πραγματικά. Χαρακτηριστικά έλεγε στη Sabina πως “δεν έχει δύο ζωές για να ζήσει τη μία με αυτήν και την άλλη με τη γυναίκα του, να τις συγκρίνει και να επιλέξει ποιά του αρέσει περισσότερο˙ η ζωή είναι σαν ένα περίγραμμα που δε μπορούμε ποτέ να γεμίσουμε ή να την κάνουμε καλύτερη, είναι τρομακτικό“. Στη ταινία περιλαμβάνεται και μια φιλήδονη σκηνή φωτογράφισης ανάμεσα στην Tereza και τη Sabina, με κυρίαρχο το στοιχείο της αποπλάνησης.

Henry and June (1990)

Είναι η πρώτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου που παίρνει τον νέο και αναθεωρημένο χαρακτηρισμό “NC-17“, με τον οποίο διαχωρίζονται οι ερωτικές σοβαρές ταινίες για ενήλικες από τη σκληρή πορνογραφία. Ο Philip Kaufman μας μεταφέρει στο μποέμικο Παρίσι της δεκαετίας του ’30, για να μας εξιστορήσει το ερωτικό τρίγωνο, που αποτελείται από τον συγγραφέα Henry Miller, τη bi-sexual γυναίκα του June και την σεξουαλικά απελευθερωμένη συγγραφέα Anais Nin, στηριζόμενος στο ημερολόγιο της τελευταίας.

Οι σκηνές που προκάλεσαν την επιτροπή λογοκρισίας, περιείχαν λεσβιακό στοματικό σεξ, ηδονοβλεψία, ανταλλαγή συντρόφων και σεξ ανάμεσα και στους τρεις εραστές. Αμφιλεγόμενες σκηνές υπήρξαν επίσης και ο αργός αισθησιακός χορός της Anais και της June σε ένα κακόφημο μπαρ για λεσβίες, οι ιδιαίτερα παθιασμένες σκηνές σεξ της Anais με τον Henry και με ένα ξάδερφό της, αλλά και το λεσβιακό σεξ σε ένα πριβέ show σε ένα δωμάτιο οίκου ανοχής με καθρέφτες, μεταξύ δύο ιερόδουλων μπροστά στο Henry και την Anais.

Bitter Moon (1992)

Ένα καταπιεσμένο σεξουαλικά ζευγάρι βρετανών, ο Nigel (Hugh Grant) και η Fiona (Kristin Scott Thomas) γνωρίζει τους δύο απελευθερωμένους εραστές, τον αποτυχημένο παραπληγικό συγγραφέα Oscar (Peter Coyote) και την πανέμορφη και μυστηριώδη Mimi (Emmanuelle Seigner), πάνω σε πλοίο σε ένα ταξίδι τους στη Μαύρη Θάλασσα, σε αυτό το εκκεντρικό και ηδονοβλεπτικό δράμα του Roman Polanski. Ο Oscar αποφασίζει να διηγηθεί στο Nigel, το περιεχόμενο του επόμενου βιβλίου του, το οποίο περιγράφει τη σχέση του με τη Mimi κι εμείς παρακολουθούμε μέσα από flash backs. Μια θυελλώδης σχέση με αμοιβαίους εξευτελισμούς και πολλά ερωτικά βοηθήματα, bondage κι ανταλλαγές συντρόφων.

Η πλέον έντονη σκηνή, είναι αυτή στην οποία η Mimi ρίχνει γάλα στο γυμνό της στήθος, του κάνει μασάζ για να τη γλύψει στη συνέχεια ο Oscar κι αυτή να του κάνει στοματικό έρωτα. Μέσα από τις διηγήσεις μαθαίνουμε τον αγώνα που κάνουν και οι δύο για να εξουσιάζουν το ταίρι τους και να κυριαρχήσουν. Μαθαίνουμε επίσης πώς η άγρια συμπεριφορά του Oscar στη Mimi, μετά από πολλούς χωρισμούς και συμφιλιώσεις, την οδήγησε στην απόφαση να τον ρίξει από το κρεβάτι του νοσοκομείου, στο οποίο είχε καταλήξει μετά από ένα ατύχημα, με σκοπό να μείνει ανάπηρος και να γίνει η αφοσιωμένη νοσοκόμα του για πάντα.

Ιδιαίτερα αισθησιακές, είναι οι σκηνές με το σέξυ χορό της Mimi σε ένα δωμάτιο φωτισμένο από κεριά, φορώντας μόνο ένα λεπτό διάφανο νυχτικό, αλλά και το παθιασμένο φιλί της Mimi και της Fiona, σε ένα χορό στο πλοίο, όταν πια η τελευταία έχει παρατηρήσει την έξαψη του συζύγου της για τη Mimi.

Breaking the Waves (1996)

Απαιτητική, μεγάλη σε διάρκεια, που απευθύνεται κυρίως στους υπομονετικούς θεατές, οι οποίοι είναι εξοικειωμένοι με τη σκηνοθεσία του δανού Lars Von Trier. Η γλυκιά, καλόκαρδη, παρθένα και θεοσεβούμενη Bess (Emily Watson) παντρεύεται τον κοσμογυρισμένο ναυτικό Jan (Stellan Skarsgerd) ο οποίος αμέσως μετά το γάμο τους, αναχωρεί για το πλοίο. Αποκτά την πρώτη της σεξουαλική εμπειρία στη δεξίωση του γάμου της κι όντας ερωτευμένη με το σύζυγό της, παρακαλά το Θεό για τη γρήγορη επιστροφή του. Ευχή που πραγματοποιείται, αλλά δυστυχώς εξαιτίας ενός σοβαρού ατυχήματος που αφήνει τον Jan παράλυτο.

Προκειμένου να συνεχίσει να έχει θέληση για ζωή, ο Jan την ικετεύει να κάνει σεξ με άλλους και να του το αφηγείται μετά, πείθοντάς τη πως με αυτό τον τρόπο θα έχει επαφή μαζί του. Η παθολογική της αγάπη προς αυτόν, την οδηγεί χωρίς δεύτερη σκέψη στο να συμφωνήσει, αφού πιστεύει πως είναι υπεύθυνη για το ατύχημά του κι έτσι επανορθώνει. Η αυτοθυσία της, την οδηγεί σε μια αργή αυτοκαταστροφή, ενώ ο Jan αρχίζει σιγά σιγά να συνέρχεται, μέχρι το απροσδόκητο σοκαριστικό φινάλε της ταινίας.

Requiem for a Dream (2000)

Οι συνέπειες του εθισμού στα σκληρά ναρκωτικά και τα χάπια αδυνατίσματος, μέσα από την ιστορία τεσσάρων ανθρώπων, περιγράφονται σε αυτή τη συγκλονιστική, καταιγιστική, συμβολική ταινία του Darren Aronofsky.

Ο Harry (Jared Leto), η κοπέλα του Marion (Jennifer Connelly), ο καλύτερός του φίλος Tyrone (Marlon Wayans) και η μητέρα του Sara (Ellen Burstyn), εγκλωβίζονται σε έναν εφιαλτικό κόσμο στον οποίο βυθίζονται όλο και περισσότερο, καθώς η απαισιοδοξία, η εγκατάλειψη και η μοναξιά έχουν εισβάλλει και μολύνει ανεπανόρθωτα την ψυχή τους. Ο Harry και οι φίλοι του είναι δέσμιοι της ηρωίνης και η χήρα μητέρα του, εθισμένη στην τηλεόραση και τα χάπια αδυνατίσματος, που παγιδεύονται σε ένα διογκούμενο αρνητισμό. Ένα αφηγηματικό κομψοτέχνημα που παρά τις σκληρές εικόνες του, αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος έστω και μια φορά στη ζωή του.

Θα δούμε τη Marion να αναγκάζεται να εκπορνευτεί, προκειμένου να εξασφαλίσει τη δόση της, συμμετέχοντας σε μια δυσάρεστη λεσβιακή σκηνή, μπροστά σε μια παρέα ανδρών που φιλοξενεί ο προμηθευτής της, σκηνή την οποία ο Aronofsky αρνήθηκε να αφαιρέσει μετά από συστάσεις της επιτροπής λογοκρισίας. Ίσως η πιο ταπεινωτική στιγμή για την ηρωίδα, είναι αυτή κατά την οποία μοιράζεται με μια άλλη κοπέλα ένα δονητή με δύο κεφαλές, καθώς τις παρακολουθούν οι ίδιοι άντρες.

The Dreamers (2003)

Δύο δίδυμα αδέρφια η Isabelle (Eva Green) και ο Theo (Louis Garrel) και ο αμερικανός φοιτητής Matthew (Michael Pitt), εμπλέκονται σε ένα ημι-αιμομικτικό ερωτικό τρίγωνο στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1968, σε μια απόπειρα να ανακαλύψουν τη σεξουαλικότητά τους, όπως την είχε στο μυαλό του ο Bernardo Bertolucci. Τα σεξουαλικά τους παιχνίδια, ορίζονται από την ικανότητα να απαντήσουν σε ερωτήσεις που αφορούν τον παλιό κινηματογράφο και να υποδυθούν σωστά σκηνές από κλασικές ταινίες, όπως το “Breathless”, “City Lights”, “Scarface” και πολλές άλλες, η αποτυχία συνεπαγόταν τη συμμετοχή σε προκαθορισμένες σεξουαλικές πράξεις.

Η αποτυχία του Matthew να αναγνωρίσει μια ταινία, ακολουθήθηκε από το στριπτίζ της Isabelle με την οποία έκανε σεξ στη θέση του Theo, λειτουργώντας ως διαμεσολαβητής, για να ανακαλύψει ότι ήταν ακόμα παρθένα. Τόσο αυτός όσο και ο Theo, παίρνουν με τα δάχτυλά τους αίμα από τους μηρούς της Isabelle, με τον τελευταίο να της το αλείφει στο πρόσωπο, καθώς τη φιλάει με πάθος. Σε μια άλλη σκηνή, παρακολουθούμε τους τρεις τους να κάνουν μπάνιο μέσα στη μπανιέρα, το νερό της οποίας είχε το αίμα της περιόδου της Isabelle, για να κοιμηθούν στη συνέχεια και οι τρεις μαζί γυμνοί.

Lust, Caution (2007)

Το εκατόν εξήντα λεπτών ερωτικό θρίλερ του Ang Lee, από το οποίο ίσως θα έπρεπε να αφαιρεθούν τουλάχιστον τριάντα λεπτά, προκειμένου να αναδειχθεί το στοιχείο της αγωνίας και να διατηρηθεί η ακεραιότητα του είδους του ως κατασκοπικό, μας μεταφέρει στην κατεχόμενη από τους Ιάπωνες Κίνα, κατά την περίοδο του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Πρόκειται για μια ιστορία απαγορευμένου έρωτα και σεξουαλικής εμμονής, από το ομώνυμο τριάντα-εννιά σελίδων μυθιστόρημα της Eileen Chang, μέσα από το οποίο ο Ang Lee κατάφερε να δημιουργήσει μια νοσταλγική ατμόσφαιρα και να μας προσφέρει μια ελκυστική εξωτική απεικόνιση της Σαγκάης.

Η ντροπαλή και ιδεαλίστρια νεαρή φοιτήτρια Wang (Tang Wei), μετατρέπεται σε μια σαγηνευτική κατάσκοπο, προκειμένου να αιχμαλωτίσει την καρδιά του προδότη και βάναυσου ανώτερου υπαλλήλου των κινεζικών μυστικών υπηρεσιών, υποκύπτοντας στις σαδομαζοχιστικές του ορέξεις, ώστε τον παγιδεύσει για να δολοφονηθεί από τους συντρόφους της.

Οι τρεις σεξουαλικές συνευρέσεις των εραστών διαρκούν μια ώρα συνολικά, ενώ μια από αυτές είναι αρκετά βίαιη, αφού χρησιμοποιείται μια ζώνη για ξυλοδαρμό. Οι περισσότερες στάσεις μοιάζουν με ακροβατικές φιγούρες, γεγονός που οδήγησε ορισμένους γιατρούς στην Κίνα, να προειδοποιήσουν τις γυναίκες (!) να μην τις δοκιμάσουν κι αυτές, εκτός αν έχουν ιδιαίτερα ευλύγιστο σώμα ή κάνουν γιόγκα συστηματικά.