Ένας δαίμονας με κεφαλή γιδιού καλπάζει καβάλα σε ένα εξίσου δαιμονισμένο άλογο που αφοδεύει σκότος. Αποδυναμωμένος από τις θανατηφόρες βολές του Johnson, πρώην δαίμονα και νυν οπλοστασίου του Garcia “F*cking” Hotspur (ο επιθετικός προσδιορισμός δεν είναι δική μας προσθήκη, ο ίδιος αυτοαποκαλείται έτσι), ο δαίμονας αποφασίζει να ξεριζώσει την καρδιά από το περήφανο άτι του και να δειπνήσει πάνω της, πριν αποκτήσει το ύψος ενός πενταώροφου κτηρίου, σε κλασσική Power Rangers λογική. Με τη σειρά του, ουρεί αξιοσημείωτες ποσότητες σκότους, πριν βαλθεί να βάλει τέλος στον περίπατο του Garcia στις γειτονιές της Κολάσεως. Κι αυτό είναι μονάχα το πρώτο boss. Καλώς ήλθατε στο Shadows of the Damned…
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρωταγωνιστής του Shadows of the Damned, δεν είναι άλλος από τον Garcia Hotspur, μεξικανικής προελεύσεως κυνηγό δαιμόνων, που μετά την αρπαγή της αγαπημένης του από τον άρχοντα του σκότους τον ίδιο, δεν αργεί να φτάσει στο κατώφλι των πυλών της Κολάσεως, έτοιμος να εξαφανίσει οτιδήποτε σταθεί στο πέρασμα του. Βοηθός του στο εγχείρημα αυτό, ο πρώην δαίμονας και νυν ολοκληρωμένο οπλοστάσιο Johnson, το όνομα του οποίου δεν είναι διόλου τυχαίο. Η σύγχρονη αυτή εκδοχή της Θείας Κωμωδίας (τουλάχιστον του πρώτου μέρους της), κρύβει τις υπογραφές τριών εκ των σημαντικότερων ανθρώπων της Ιαπωνικής βιομηχανίας, αν όχι του gaming γενικότερα.
Ο λόγος για τον Goichi Suda, γνωστό σε πολλούς ως Suda 51 και δημιουργό της σειράς No More Heroes, τον Shinji Mikami, άνθρωπο στον οποίο χρωστάει την ύπαρξη του το Resident Evil, καθώς και τον ένα και μοναδικό Akira Yamaoka, οι νότες του οποίου μετέτρεψαν τα Silent Hill σε ορισμένα από τα πιο λατρεμένα παιχνίδια στην ιστορία των video games. Αν η συνύπαρξη της προαναφερθείσας τριάδας δεν κατάφερε να κάνει τον καρδιακό μυ σας να πεταρίζει από ενθουσιασμό, ή ακόμα χειρότερα, αν τα παραπάνω ονόματα δε σας λένε κάτι, σταματήστε αυτή τη στιγμή την ανάγνωση του κειμένου. Δεν υπάρχει λόγος. Ρίξτε καλύτερα μια ματιά στο νέο video του Gears of War 3. Δε θα σας κρατήσουμε κακία.
Αν πάλι έχετε gaming συνείδηση και τα χέρια σας ιδρώνουν μόνο στη σκέψη του τι οι τρεις αυτές διάνοιες του gaming έχουν καταφέρει, ακολουθήστε μας σε αυτό το διεστραμμένο, σε τεράστιες δόσεις γελοίο, δίχως σεβασμό για το τίποτα (ούτε καν για τον εαυτό του), απόλυτα ξεκαρδιστικό ταξίδι στους κύκλους της κόλασης. Τι ακριβώς είναι αυτό που κατάφερε η Grasshopper Manufacture, στον παρθενικό τίτλο της για Xbox 360 και PlayStation 3 λοιπόν.
Για να το θέσουμε απλά, το Shadows of the Damned είναι για το είδος των 3rd person shooters ότι και το Bayonetta για αυτό των Hack n’ Slash Action Adventures. Με άλλα λόγια, μία μικρή επανάσταση. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι. Ενώ στην πραγματικότητα παραμένει πιστό στις διδαχές του είδους, με κάποιες τεχνικές που χρησιμοποιούνται εδώ και αρκετά χρόνια, ταυτόχρονα καταφέρνει να τις παντρέψει με τρόπο τέτοιο, που τις κάνει να φαντάζουν πιο φρέσκες από ποτέ.
Δεδομένου μάλιστα ότι για τις περισσότερες από τις τεχνικές αυτές υπεύθυνος δεν είναι άλλος από τον Shinji Mikami, που με το Resident Evil 4 έφερε την “over-the-shoulder” οπτική στο προσκήνιο, κανείς δε μπορεί να το κατηγορήσει ότι πατάει πάνω σε γνωρίσματα άλλων. Αν νομίζετε λοιπόν ότι το Shadows of the Damned αποτελεί ένα ακόμα κοινό γραμμικό shooter, πλανάστε πλάνην οικτρά. Κάτι που όμως δεν είναι απόλυτα αληθές.
Ένας εκ των αρχηγών δε θα πάψει να ουρλιάζει “F*CK YOOOOUUU!!!”, τις δύο λέξεις που απαρτίζουν αποκλειστικά το λεξιλόγιο του, μέχρι να βάλετε ένα τέλος στη δαιμονική ύπαρξη του, με το Boner σας. Αναφερόμαστε στο όνομα του βασικού όπλου ντε (μα που πήγε το μυαλό σας!), μία εκ των συνολικά τριών μορφών του Johnson. Οι άλλες δύο είναι το Teether, το οποίο λειτουργεί ως πολυβόλο με τη διαφορά ότι εκτοξεύει δόντια, καθώς και το Skullcushioner, ένα εναλλακτικό shotgun για τις επαφές στενού τύπου με τους δαιμονισμένους του κάτω κόσμου.
Ενώ τρία όπλα φαντάζουν λίγα για ένα παιχνίδι βολών, η συνεχής εξέλιξη τους σε τέρατα δύναμης ικανά να εξαϋλώσουν θεούς, καλύπτει με το παραπάνω το κενό. Εξάλλου το shooting τμήμα είναι μονάχα ένα από τα κύρια συστατικά του παιχνιδιού. Τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη του gameplay παίζει και η ακατάπαυστη μάχη ενάντια στο σκότος, αφού η φυσική απουσία φωτός ρουφά την ψυχή του Garcia. Όλο το παιχνίδι βασίζεται στην ισορροπία φωτός και σκοταδιού, για αυτό εξάλλου ένα από τα “ατού” του Johnson είναι η ικανότητα του να εκτοξεύει βολές φωτός, που αν έρθουν σε επαφή με ανάλογες πηγές, φωτίζουν τον περιβάλλοντα χώρο.
Φανταστείτε τα safe heavens του Alan Wake, με τη διαφορά ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μηρυκαστικές κεφαλές κατσικών, που μασουλάν ακατάπαυστα, φωτίζοντας τα πάντα γύρω τους. Με το ίδιο σκεπτικό, θα γνωρίζετε ότι φτάσατε σε ένα checkpoint, όταν ο ξάδερφος του Johnson από την Ουκρανία, αφήσει μία λαμπερή συλλογή περιττωμάτων στο διάβα σας.
Το τρίτο και εξίσου σημαντικό τμήμα του παιχνιδιού, είναι οι γρίφοι. Παρά το γεγονός ότι τα puzzles είναι αρκετά βατά, δεν παύουν να είναι ευχάριστα πρωτότυπα και διασκεδαστικά. Πρόκειται για ένα υγιές μέσο μεταξύ δυσκολίας και προσβασιμότητας, όπου ποτέ δε θα κολλήσετε σε ένα γρίφο, αλλά ένα χαμόγελο θα εμφανίζεται στο πρόσωπο σας κάθε φορά που θα τον ολοκληρώνετε.
Η πρόκληση είναι αυξημένη στα τμήματα που επικρατεί σκότος, αλλά γι’ αυτό το λόγο ο Garcia έχει ανά πάσα στιγμή στην κατοχή του μεγάλες ποσότητες αλκοολούχων. Α ναι, το αλκοόλ στην Κόλαση έχει την αντίθετη επίδραση απ’ ότι στη Γη, προσθέτει πόντους ζωής, αντί να τους αφαιρεί. Επίσης οι φράουλες αποτελούν εκλεκτό έδεσμα. Και τα κεράσια έξοχα αφροδισιακά. Νομίζατε πως η φράση “pop her cherry” είναι απλά ένα λογοπαίγνιο; Ο Johnson τείνει να διαφωνεί.
Η ίδια λογική επικρατεί και στις μάχες με τα διάφορα bosses. Κανένα τους δεν είναι τραγικά δύσκολο, αρκεί ο παίκτης να καταλάβει εγκαίρως το πως πρέπει να χειριστεί την κατάσταση. Η πρόκληση λοιπόν βρίσκεται στην παρατήρηση των πατέντων κίνησης τους, καθώς και την ανακάλυψη των αδύνατων σημείων τους. Οι δαίμονες χρειάζονται ποσότητες αίματος για να παραμείνουν ισχυροί, οπότε η πρώτη έννοια θα πρέπει να είναι πάντα η ανακάλυψη των κόκκινων φιαλών αίματος στο σώμα τους.
Και εδώ, η διαδικασία αποφυγής των επιθέσεων τους κατά την προσπάθεια εξουδετέρωσης των “weak points” τους, είναι και η πηγή της όλης έντασης και ως συνέπεια διασκέδασης. Κανένα αφεντικό δε θα κουράσει τον παίκτη. Εκτός από ίσως το τελευταίο. Το οποίο δεν είναι τελευταίο. Όσοι είχαν τη τύχη να απολαύσουν το Bayonetta γνωρίζουν περί τίνος μιλάμε.
Κάπου εδώ ερχόμαστε στα του τεχνικού τομέα. Όσο κι αν μας θλίβει, οφείλουμε να αναφέρουμε πως ο οπτικός τομέας αποτελεί κι ένα από τις αδυναμίες του Shadows of the Damned. Όχι επειδή δεν είναι αρκετά ευπαρουσίαστο, ίσα ίσα που η χρήση της Unreal Engine είναι μία από τις πιο ιδιαίτερες, εκεί ψηλά μαζί με το Enslaved και το Alice: Madness Returns – για το οποίο θα διαβάσετε review σύντονα. Ενώ οπτικά έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερο σύνολο, γεμάτο χαρακτήρα, άποψη και ταυτότητα, τεχνικά στραβοπατήματα όπως η καθυστερημένη εμφάνιση λεπτομερειών στο περιβάλλον, βλάπτουν ένα κατά τα άλλα αψεγάδιαστο σύνολο.
Η πολλές φορές απότομη φύση της κάμερας επίσης μας προβλημάτισε. Σε καμία περίπτωση όμως δε έχουμε να κάνουμε με προβλήματα που χαλούν την όλη εμπειρία. Και κρατώντας υπόψιν ότι έχουμε να κάνουμε με τον παρθενικό τίτλο της Grasshopper σε Xbox 360 και PlayStation 3, τείνουμε να μην κρατάμε κακία. Από την άλλη όμως το Shadows of the Damned θεωρείται ένας καθώς πρέπει ΑΑΑ τίτλος και το δίκαιο είναι να κριθεί ως κάτι τέτοιο.
Ευτυχώς λοιπόν που ο ήχος του, διατυμπανίζει ΑΑΑ ποιότητα, διαπρέποντας σε όλους τους τομείς, από τις ερμηνείες των ηθοποιών μέχρι το ιδιαίτερα ερωτεύσιμο soundtrack του Akira Yamaoka. Ο Steve Blum, που λατρέψαμε μετά το ρόλο του ως Grayson Hunt στο Bulletstorm, προσθέτει αυτή την απαραίτητη σπίθα στο χαρακτήρα του Garcia “F*cking” Hotspur, μετατρέποντας τον ακαριαία σε μία κλασσική φιγούρα του gaming.
Το πραγματικό αστέρι όμως δεν είναι άλλος από τον Johnson, τον οποίο υποδύεται ο Greg Ellis, σε μία ιδιοφυή ερμηνεία. Υπήρξαν σημεία που διπλώσαμε στα δύο από τα γέλια, χάρη στις επικού βεληνεκούς ατάκες του, οι οποίες για του λόγου το αληθές μας έκαναν να αναρωτηθούμε αν οι διάλογοι γράφτηκαν πρώτα στην Αγγλική κι έπειτα μεταφράστηκαν στην Ιαπωνική.
Και αυτό διότι δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση τα λογοπαίγνια, οι υπαινιγμοί, τα ξεκαρδιστικά παραμύθια της κολάσεως και οι δεκάδες αναφορές σε φαλλούς να δούλευαν τόσο άψογα αν είχαμε να κάνουμε με ένα μεταφρασμένο script. Όσον αφορά τη μουσική ενορχήστρωση, περιττό να αναφέρουμε ότι ο Yamaoka έπραξε σοφά εγκαταλείποντας την Konami, αφού η δουλειά του για το τίτλο της EA είναι απλά εξαιρετική.
Κλείνοντας, θα σας αποχαιρετήσουμε (μέχρι την επόμενη φορά, don’t you worry) με το εξής: κανείς δε μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι το Shadows of the Damned έχει προβλήματα. Ίσα ίσα, που στα μάτια πολλών, είναι ένα ακόμα αδιάφορο γραμμικό shooter. Άλλους θα τους πληγώσει η έλλειψη multiplayer ή η επιλογή για New Game+ μετά την ολοκλήρωση του.
Ό,τι του λείπει σε εκλεκτισμό όμως, το αναπληρώνει με τη φρεσκάδα του, την αδιαφορία του για ορισμένα από τα taboos που βασανίζουν το gaming, καθώς και το γεγονός ότι αγκαλιάζει τον παίκτη με φαλλικά αστεία, σεξουαλικούς υπαινιγμούς και μία εναλλακτική προσέγγιση του concept της κόλασης. Αυτοί οι λίγοι που θα αποφασίσουν να παραβλέψουν τις όποιες αδυναμίες και βυθιστούν στην ξεδιάντροπη διασκέδαση του Shadows of the Damned, δε θα το μετανιώσουν. Οι υπόλοιποι απλά θα κοιτούν, αγνοώντας ένα από τα πιο αστεία και συνάμα δημιουργικά mindf*cks της τρέχουσας γενιάς.
. Ένας δαίμονας με κεφαλή γιδιού καλπάζει καβάλα σε ένα εξίσου δαιμονισμένο άλογο που αφοδεύει){kind=link}