Street style stories

Street style stories

Το δομικό περιεχόμενο των πιο επιδραστικών περιοδικών, sites και blogs που έχουν ως επίκεντρο τη μόδα μας ταξιδεύει στους δρόμους των μητροπόλεων. Είναι οι ανώνυμοι καλοντυμένοι άντρες εκεί έξω που διδάσκουν στυλ, όντας απλώς ο εαυτός τους.

Εν αρχή ην ο Bill Cunningham. Ογδόντα πέντε ετών σήμερα, φωτογραφίζοντας ακόμη (και μάλιστα με αναλογικό φιλμ), ο ακούραστος φωτογράφος των New York Times κυκλοφορεί στη Νέα Υόρκη με το ποδηλατάκι του, καταγράφει τους πιο stylish ανθρώπους της πόλης του και δημιουργεί κάθε Κυριακή τη διάσημη στήλη του On The Street. Κανείς street-style/street-fashion φωτογράφος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ανακάλυψε την Αμερική, εκτός από τον Cunningham. Και για να πάρει κανείς μια ιδέα για το πόσο πρωτοπόρος είναι ο Cunningham, οι πρώτες αυθόρμητες φωτογραφίες του δημοσιεύτηκαν το 1978. Ακόμη παλιότερα, στη δεκαετία του ’60, ο ίδιος θυμάται ότι βγήκε τρέχοντας από ένα σόου του Oscar de la Renta για να βγάλει φωτογραφίες σε μια αντιπολεμική διαδήλωση που γινόταν ακριβώς απ’ έξω. Και, έστω κι αν πολλές φορές απαθανάτισε διάσημους ανθρώπους με τις φωτογραφίες του, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε μόνο για αυτούς –ο Cunningham φωτογράφιζε μόνο ανθρώπους «με γούστο και στυλ». Αυτά ήταν τα κριτήριά του. Δεν ήταν paparazzo, αλλά ένας φωτορεπόρτερ του «γούστου» και του «στυλ» μέσα στο αστικό περιβάλλον.

Ήταν η εποχή που δεν μπορούσες πλέον να ταυτιστείς με το στυλ των σταρ και Όλοι άρχισαν να στρέφονται στο «προσωπικό στυλ».

Γι’ αυτό και η ιδιαίτερη οπτική του πάνω στο θέμα γέννησε ουσιαστικά τη σχολή του street-style φωτογράφου, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Εκεί περίπου θεωρούμε ότι τοποθετείται χρονικά το σημείο όπου υπήρξε ένας κορεσμός σε σχέση με την κουλτούρα των celebrities και το celebrity style ως κυρίαρχο σημείο αναφοράς στη μόδα και το στυλ. Εξάλλου, όλες και όλοι οι σταρ φορούσαν τα ρούχα, τα αξεσουάρ και τα κοσμήματα όχι επειδή τα είχαν πληρώσει, αλλά ως κινούμενα billboards μέσα στο παιχνίδι του product placement. Την ίδια στιγμή, η ίδια η μόδα και το styling άρχισαν να είναι λιγότερο αυστηρές.

Τα trends δεν έμοιαζαν πλέον ασφυκτικές επιταγές από τις οποίες δεν μπορούσες να ξεφύγεις, αλλά άρχισαν να θυμίζουν περισσότερο απλές συστάσεις. Κι όλα αυτά γιατί η κάνουλα με το χρήμα άρχισε σιγά σιγά να στρίβει και να σφίγγει. Δεν μπορούσες πλέον να ταυτιστείς με τους σταρ, ήταν αδύνατον πλέον όλα τα ρούχα και τα αξεσουάρ να κρατούν μόνο μία σεζόν. Ολοι και όλες άρχισαν να στρέφονται στο «προσωπικό στυλ», ήτοι στο εφευρετικό styling:

Πραγματα που ήδη υπήρχαν μέσα στην ντουλάπα σε καινούργιους συνδυασμούς, μεταποιήσεις για να αλλάξει πρόσωπο ένα πολυφορεμένο κομμάτι, έξυπνο accessorizing, όλα αυτά τα πραγματάκια άρχισαν να γεννούν τους νέους style stars της Μητέρας Ανάγκης: Ανθρώπους με ιδιαίτερο, εντελώς δικό τους στυλ, οι οποίοι ξαφνικά άρχισαν να κυκλοφορούν μέσα στην πόλη ομορφαίνοντάς την, ή έστω κάνοντάς την να δείχνει διαφορετική. Κάποιοι από αυτούς, κάπου μεταξύ οικονομικής ένδειας και συμπλέγματος αισθητικής ανωτερότητας, σνόμπαραν ανοιχτά τη μόδα και δημιουργούσαν τα δικά τους micro-trends, ήταν οι πρώτοι hipsters.

Με όλους αυτούς τους cool τύπους (και τύπισσες) να περπατούν καθημερινά για να πάνε στις δουλειές τους, στα θελήματά τους κ.λπ. κ.λπ., μεταμορφώνοντας το ίδιο το αστικό περιβάλλον, ήταν ζήτημα χρόνου κάποιος να κάνει το αυτονόητο: να στρέψει τον φακό επάνω τους. Και αυτός ο κάποιος ήταν φυσικά ο «πατέρας» της σύγχρονης street-style φωτογραφίας, ο Scott Schuman, ή αλλιώς, The Sartorialist.

Το blog του έγινε θρησκεία, μετά βιβλίο, ενώ μετά ο ίδιος άρχισε να συνεργάζεται με εταιρείες αρκετά έξυπνες ώστε να δουν μέσα στην ιδιαίτερη οπτική του την αισθητική/εμπορική αξία αυτού που επιθυμούσε να καταγράψει: Τη διαλεκτική ανάμεσα στον κόσμο της μόδας και στο καθημερινό ντύσιμο. Εστιάζουμε αναπόφευκτα στον Sartorialist λόγω του ότι –σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του– θεωρεί εξίσου αξιοπρόσεκτα τόσο το γυναικείο όσο και το αντρικό στυλ. Και επίσης διαχωρίζεται σαφέστατα από τον κλασικό νάρκισσο blogger, που μετατρέπει τον εαυτό του και το στυλ του σε αποκλειστικό πρωταγωνιστή μέσα στη σχέση της μόδας με την καθημερινότητα.

Όσο για το ελληνικό street style και την απεικόνισή του, σίγουρα μας λείπει κάποιος Schuman ή κάποιος Tommy Ton, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν από τους δρόμους οι άνθρωποι που θα άξιζαν φωτογράφηση. Εξάλλου, ένα από τα πιο σημαντικά street-style blogs διεθνώς, το Streetgeist, ξεκίνησε από την Αθήνα το 2008 (αν και από το 2010 την επισκέπτεται σποραδικά, έχοντας πλέον εγκατασταθεί στο Λος Αντζελες). Και αν μη τι άλλο, παρά τις όποιες αντιρρήσεις περί ποιότητας και επιπέδου των εγχώριων fashion/style bloggers (και περί του πώς οι εταιρείες συχνά χρησιμοποιούν τους ίδιους και τον ακκισμό τους για ανέξοδη προώθηση των προϊόντων τους), η Αθήνα/Ελλάδα διαθέτει έναν από τους πιο αξιόλογους του είδους, ο οποίος μάλιστα ειδικεύεται στο αντρικό ντύσιμο. Και είναι πολύ απλά ένας από τους πιο καλοντυμένους άντρες που κυκλοφορούν εκεί έξω, ο Χάρης Ντάβλας, ο οποίος διατηρεί μία από τις ωραιότερες διαδικτυακές διευθύνσεις με αντικείμενο το στυλ, το iniconswetrust.com. Οπότε ναι, κάτι από το κύμα του street style αρχίζει να σκάει και προς τα εδώ…

Να, η ευκαιρία

Αυτό που λείπει από μια πόλη γεμάτη style stars (αληθινούς ή ψεύτικους) είναι κάποιος να περάσει στην πίσω πλευρά του φακού και να διαμορφώσει αυτό που συμβαίνει καταγράφοντάς το. Πού θα πάει, θα βρεθεί κι αυτός…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας