Stupid Invaders: Πολύ ηλίθιοι για να επιβιώσουν

Stupid Invaders: Πολύ ηλίθιοι για να επιβιώσουν
  • Πλατφόρμα: Mac OS, Sega Dreamcast, Windows
  • Εταιρεία ανάπτυξης: Xilam
  • Εκδότης: Ubisoft
  • Είδος: Adventure

Μας άρεσαν:

  1. Πανέμορφα σχεδιασμένα γραφικά
  2. Γρίφοι όσο χρειάζεται απαιτητικοί για τον μέσο παίκτη
  3. Σε καμία περίπτωση δεν θα βαρεθείς.

Δε μας άρεσαν: Το χιούμορ του

Η αξιολόγηση μας: 3.5/5 – Καλό

Παρουσίαση του Stupid Invaders

Πάει ο παλιός ο χρόνος
Ας γιορτάσουμε παιδιά
Και του χωρισμού ο πόνος
Ας γιατρευτεί με ένα πολύ αστείο adventure που κυκλοφόρησε πριν
μια ολόκληρη εικοσαετία αλλά το λέει ακόμα η περδικούλα του

Ξέρω, ανοησία… αφού τα παραπάνω στιχάκια ούτε τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν, ούτε κατάφερα να βγάλω χιούμορ μέσα από αυτό τον ειρμό σκέψης (και ίσως θα πρέπει, σε αυτό το ζήτημα, να αποδεχθώ τη μοίρα μου), ούτε καμιά επιτυχημένη εισαγωγή κατόρθωσα να πράξω. Failed με το F κεφαλαίο.

Οπότε ας ξεκινήσουμε με τα βασικά σε τόνο αργό, βασανιστικό και χωρίς ίχνος χιούμορ, θέλω επειγόντως μαθήματα από τον φίλο μου τον Γιάννη που γράφει καταπληκτικά άρθρα με σχετικό αντικείμενο τις επιστήμες ή έστω από τον Κώστα που ασχολείται με θέματα περί αυτοκινήτου για να ικανοποιήσω τους αναγνώστες μου.

Το Stupid Invaders είναι ένα κλασικό third person point n’ click adventure, που εμφανίστηκε στο τέλος των χρυσών χρόνων του είδους.

Έχει όλα τα καλά των κλασικών του είδους, χρώματα, όμορφα σχέδια, ωραία μουσική και voice acting και ένα χιούμορ που, well, δεν είναι για όλους. Για το τελευταίο όμως θα μιλήσουμε εκτενώς παρακάτω.

Μια καθ’ όλα φυσιολογική ιστορία λοιπόν, ξεκινάει όταν ο ιπτάμενος δίσκος των πρωταγωνιστών εξωγήινων μας (πέντε ζωή να ‘χουνε), κάνει αναγκαστική προσγείωση λόγω βλάβης στον πλανήτη μας. Ο μηχανικός της παρέας υπόσχεται πως δεν θα του πάρει και πολύ για να διορθώσει το πρόβλημα και έτσι μερικά… χρόνια μετά, τους βλέπουμε να ετοιμάζονται, επιτέλους για να αναχωρήσουν για το σπίτι τους.

Όλο αυτόν καιρό όμως, που παρέμεναν στη Γη, η παρουσία τους δεν πέρασε απαρατήρητη. Έτσι, ένας σατανικός επιστήμονας (εννοείται πως οι επιστήμονες είναι πάντα σατανικοί), ξαμολάει στο κατόπι τους έναν κυνηγό επικηρυγμένων για να τους πιάσει ζωντανούς και να τους φέρει για πειράματα στο εργαστήριο του.

So, let the hunt begin…

Θυμάμαι πως, όταν έπαιξα για πρώτη φορά το “Stupid Invaders”, είχα εντυπωσιαστεί.

Τα σχέδια των χαρακτήρων και των τοποθεσιών μου φάνηκαν εξαιρετικά, το ίδιο και οι ομιλίες τους. Οι γρίφοι τόσο δύσκολοι όσο πρέπει να είναι, έτσι ώστε ούτε να κολλάς για ώρες σε ένα σημείο ούτε να νομίζεις πως παρακολουθείς κινηματογραφική ταινία που απλά ζητάει που και που και τη γνώμη σου για να πάει παρακάτω.

Αυτό που κάπως με ξίνισε, ήταν το χιούμορ του. Τι εννοώ; Πάρε τις καλύτερες ατάκες του American Pie, ανακάτεψε τες λίγο με σκατοσυζητήσεις που συναντάς στις ταινίες του Μελ Μπρουκς, ρίξε και μια πρέζα σεξοκαταστάσεων (μην περιμένεις όμως βυζάκια και κωλαράκια θεσπέσιων νεανίδων, εδώ έχουμε μόνο δικέφαλους εξωγήινους με μια πετσέτα να κρύβουν τα απόκρυφα) και θα έχεις τους διαλόγους και τις καταστάσεις αυτού του παιχνιδιού — Σας αρέσει; No problem.

Εγώ, τότε, ήταν η εποχή που έβλεπα ότι ταινία είχε κάνει σκηνοθέτης που δεν μπορούσα να προφέρω το όνομα του, οπότε τα στάνταρ μου ήταν λίγο υψηλά (για να γελάσω ας πούμε έβλεπα το “Platoon”). Καθώς όμως τα χρόνια πέρασαν, και χαλάρωσα (ίσως σε υπερβολικό βαθμό), συναντήθηκα και πάλι με το χιούμορ του “Stupid Invaders” και σαπίστηκα στα γέλια (δεν ξέρω αν είναι δόκιμος αυτός ο όρος) — άλλες εποχές άλλα ήθη.

Εγκλωβίζεται λοιπόν το παιχνίδι στη χρήση ενός inappropriate λεξιλογίου για να καλύψει αδυναμίες; Δε το νομίζω. Το σενάριο, οι διάλογοι, μέχρι και οι χαρακτήρες των χαρακτήρων, είναι σε αυτή τη λογική. Από κοντά και οι γρίφοι. Ώρες ώρες πρέπει να σκεφτείς πολύ “σιχαμερά” για να βρεις τη λύση σε κάποιο πρόβλημα.

Η εξοικείωση όμως με τη λογική που ακολουθείται είναι γρήγορη και αν δεν σας αναγουλιάσει (πωωω υπερβολές θεέ μου), θα σας κάνει πιο εύκολη την adventure ζωή σας. Γενικά, στο θέμα των γρίφων, δεν θα συναντήσετε ποτέ δυσκολίες. Αρκεί να σκεφθείτε ποιο αντικείμενο πρέπει να συνδυαστεί με τι (όσο κουφό κι αν φαίνεται με μια πρώτη, πιο λογική, ματιά), και voila.

Τα γραφικά είναι εξαιρετικά. Ακόμα και τώρα να κυκλοφορούσε το παιχνίδι, δεν θα υπήρχε άνθρωπος να εκφράσει πειστικές αντιρρήσεις. Η κόμικ αισθητική είναι διάχυτη (η Xilam υπηρετεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια το animation στην τηλεόραση), και κάθε σχέδιο είναι φροντισμένο και ιδιαίτερο. Δεν θα συναντήσουμε τρελές λεπτομέρειες αλλά τι ζητάμε τώρα. Σάμπως τα φιλμάκια του “Bugs Bunny” θα κέρδιζαν κάτι περισσότερο αν ήταν σχεδιασμένα “καλύτερα”;

Ακόμα και το gameplay έχει μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα (όχι προς τον χειρισμό, εκεί είναι όλα απλά): στη διάρκεια του παιχνιδιού, θα πάρεις στον έλεγχο σου, και περισσότερες από μία φορές, όλους τους πρωταγωνιστές εξωγήινους! Πέντε διαφορετικούς χαρακτήρες. Πέντε διαφορετικοί τρόποι να σκεφθείς. Προσπαθώ να θυμηθώ κάποιο άλλο παιχνίδι (σε όλα τα είδη) που σου δίνει αυτή τη δυνατότητα, και δε μου έρχεται.

Στα αρνητικά ας συμπεριλάβουμε, εκτός από το διφορούμενο χιούμορ του, τη μικρή του διάρκεια. Μέχρι να χαχανίσεις για πρώτη φορά και να μπεις στο κλίμα του παιχνιδιού, το show έχει τελειώσει (καλά, κι αυτό μέγιστη υπερβολή είναι).

Αν λοιπόν θέλουμε κάτι χαλαρό για τις γιορτές, ένα παιχνίδι κάπως βλάσφημο και πολιτικά ανορθόδοξο, το “Stupid Invaders” είναι μία μικρή πρόκληση που δεν θα έπρεπε να σας αφήσει αδιάφορους.

Άντε και καλή χρονιά.

Προηγούμενο άρθροNiBiRu: Age of Secrets. Ποιος είναι ο 12ος πλανήτης;
Επόμενο άρθροΧαϊδελβέργη, ένα από τα στολίδια της Γερμανίας
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ