Εν μέσω κρίσης το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι παρακολουθούν τις αναλύσεις και τους σχολιασμούς αναλυτών, καθηγητών, πολιτικών και δεκάδων άλλων ειδικών και μη, δεν πλήττουν. Είτε μιλάμε για πρακτικές ή θεωρητικές αναλύσεις και θέσεις, είτε για φιλοσοφικές προσεγγίσεις εν μέσω κρίσεων, σίγουρα δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε ότι κάθε άποψη εκφάζει στην ουσία το συμφέρον της ομάδας που την εκπροσωπεί. Εάν θεωρήσουμε λοιπόν πως οι αγορές διαμορφώνονται είτε προεξοφλώντας, είτε αντιδρώντας στην είδηση και τα δεδομένα, τότε εύκολα μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι μέσα απο την διαδικασία αυτή είναι δυνατόν να …χειραγωγηθούν.
Δεν είναι ανάγκη βέβαια να ανατρέξουμε σε δεδομένα του μακρινού παρελθόντος όπως το 99 για να διαπιστώσουμε την στεβλότητα που δημιούργησε η διαδικασία της κατευθυνόμενης ειδήσης ή ανάλυσης. Η διάψευση της ύπαρξης προβλήματος subprime τόσο απο το Fed, όσο και από την ίδια την Κυβέρνηση των ΗΠΑ, καθώς και ή άρνηση αναγνώρισης του προβλήματος Lehman, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα επικράτησης της “αντίθετης απο την εμφανιξόμενη πραγματικότητας”. Σίγουρα την περίδο που διανύουμε οι Contrarians επιβεβαιώνονται όλο και περισσότερο. Ανατρέχοντας λοιπόν στην κρίση χρέους της χώρας που διανύουμε, αρκεί απλά να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι οι ίδιοι οι οίκοι που καταδίκαζαν την χώρα σε πρόορη χρεωκοπία, σήμερα συστήνουν την πιθανή αγορά τους. Βάσει ποίας πραγματικότητας λοιπόν παράγονται θέσεις και αναλύσεις;
Σήμερα άρχισε να γίνεται λόγος για αναδιάρθρωση και επιμήκυνση του χρέους. Διαψεύδεται. Ποιά θα είναι η πραγματικότητα όμως; Μήπως τελικά πρέπει να εικτιμούμε τα οιμονομικά και χρηματιστηριακά δεδομένα με βάση την αλήθεια της αντιθετης πραγματικότητας. Μήπως πρέπει να γίνουμε όλοι λίγο contrarian;
Επιπλέον, εκείνο το στοιχείο που κάνει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον το παρόν ζήτημα, είναι πως μετά από μία δεκαετία αδυσώπητης οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, είναι αξιοπερίεργο πως οι ντόπιοι πολιτικοί, ανεξαρτήτως κόμματος, επί της ουσίας βάζουν πάνω από όλα την κομματική παράταξη από το έθνος, και τούτο αποδεικνύεται έμπρακτα πως δεν υπάρχει μία κοινή γραμμή και ένα στρατηγικό σχέδιο μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων για να βγούμε από αυτό το Γολγοθά, και ο καθένας συνεχίζει το χαβά του, ακολουθώντας το δικό του δρόμο.
