Σε πολλούς δεν αρέσουν οι νέες μουσικές μόδες, αλλά σε πολλούς άλλους αποτελούν μία ευχάριστη περίπτωση… Το αν αυτές επιβάλλονται ή όχι είναι μια κουβέντα που θα μου επιτρέψετε προς το παρόν να αναβάλλω, αλλά το θέμα είναι ότι το nu-metal είναι η έκφραση, καλώς ή κακώς λοιπόν, των περισσότερων «νεοροκάδων» ανά τον κόσμο και ενώ στην Ελλάδα είμαστε χαρακτηριστικά πίσω, στην Αμερική όπου γεννήθηκε το φαινόμενο, καλά κρατεί… Η ταινία The Punisher –
Ο Τιμωρος δε θα μας απασχολήσει, αλλά ούτε πολυαπασχολεί ιδιαίτερα το soundtrack, καθώς μονάχα 4 από τα 19 του κομμάτια, ακούγονται στο film (κυρίως δε στα end credits του)… To soundtrack είναι περισσότερο λοιπόν μια εμπορική συλλογή με προσανατολισμό να πουλήσει (it’s all about money) στο target audience της μουσικής παρά της ταινίας (και αντίστοιχα να το ελκύσει προς την ταινία), αφήνοντας το κύμα του nu-metal να την συμπαρασύρει προς την επιτυχία που λογικά δεν θα της προσφέρει η ταινία…
Παρόλα αυτά, το μουσικό αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου μα καθόλου αμελητέο, απεναντίας έχουμε πολύ σημαντικές συμμετοχές (τους Evanescence τους ξέρετε..) και ένα σημαντικό δείγμα των καλύτερων ανερχόμενων αλλά και επιτυχημένων συγκροτημάτων του χώρου που αξίζουν την προσοχή μας…
Και καθώς ανέφερα τους Evanescence, ας αρχίσω με αυτούς… Οι Evanescence θεωρούνται όχι ανερχόμενη αλλά ήδη επιτυχημένη μπάντα καθώς μόλις από το ντεμπούτο άλμπουμ τους κατάφεραν να δώσουν ένα ελκυστικό μουσικό πακέτο βαριάς ροκ μουσικής με μελωδικά (γυναικεία) φωνητικά (αυτός ο συνδυασμός είναι το μυστικό της επιτυχίας και της απήχησης όλου του genre) το οποίο άντλησε μεγάλο φάσμα ακροατών ανά τον κόσμο (και στην Ελλάδα όπου έκαναν sold-out (!) συναυλία…)… Στο παρασκήνιο, ο βασικός κιθαρίστας, Ben Moody, έφυγε πρόσφατα από την παρέα της Amy Lee (τραγουδίστρια) για την μπάντα της Avril Lavigne…
Στο The Punisher, ο Moody, συμμετέχει μαζί με τους Jason Miller και τον Jason Jones (φωνή των Drowning Pool που θα δούμε παρακάτω) στο «The End Has Come» προσφέροντας ένα αξιόλογο δείγμα Evanescence με ανδρικά φωνητικά… Η Amy Lee από την άλλη συμμετέχει βοηθώντας τους ανερχόμενους Seether (support των Evanescence στην συναυλία στην Αθηνά) να παραδώσουν τίποτα λιγότερο από το απόλυτο hit του cd…
To «Broken» σίγουρα θα συγκινήσει τους φίλους της μπάντας της Lee, αλλά κερδισμένοι θαναι σίγουρα και οι ανερχόμενοι Seether καθώς έχω βάσιμες υποψίες ότι η ροκ αυτή μπαλάντα θα ακουστεί αρκετά… Τελειώνοντας με τις συμμετοχές, δε μπορώ να μην αναφέρω τον τραγουδιστή Jerry Cantrell (των σπουδαίων Alice in Chains), ο οποίος προσφέρει τη φωνή του στο “Ashes To Ashes” των Damage Plan, ένα mid-tempo heavy κομμάτι με χαρακτηριστικά μπάσα παραγωγή και αισθητά χαμηλότερο ..κούρδισμα (τονικά) στις κιθάρες που ευρύνει το φάσμα της συλλογής σε αμιγώς metal μονοπάτια (βλ. και Hatebreed) …
Στο δρόμο για την επιτυχία επιστρατεύτηκαν και μερικά από τα πιο ήδη επιτυχημένα συγκροτήματα του εμπορικού ροκ και του nu-metal… Οι Καναδοί Nickelback με το “Slow Motion”, αποδεικνύουν ότι η επιτυχία τους δεν είναι τυχαία, καθώς παραδίδουν ένα δυναμικό ροκ κομμάτι που στέκεται δυνατά στον αναπόφευκτο υψηλό ανταγωνισμό της συλλογής…
Οι Puddle of Mudd από την άλλη με το απρόσμενα Nirvana tribute-sque (!) “Bleed” με άφησαν προσωπικά κάπως παραπονεμένο… Ακόμη, στο εναρκτήριο κομμάτι της συλλογής, οι Drowning Pool, με το “Step Up” δίνουν ένα εκρηκτικό κομμάτι, επανερχόμενοι εντυπωσιακά με τον Jason Jones στα φωνητικά μετά το 2002… Όσο για τους σπουδαίους Queens of the Stone Age, ακόμα και εδώ κάνουν την έκπληξη διασκευάζοντας το 80’s “Never say Never” του Romeo Void, με προσωπικότητα δηλώνοντας μέσω του ρεφρέν: “I might like you better if we slept together”… Χωρίς σχόλια…
Κατά τα άλλα, η συλλογή πέρα από ήδη επιτυχημένα ονόματα βρίθει και κάποιων αρκετά ανερχόμενων… Ξεχωρίζουν οι εντυπωσιακοί Seether που προανέφερα με το πολύ καλό “Sold Me” με ένα δυναμικό όσο και ..κολλητικό εισαγωγικό κιθαριστικο riff και δείχνουν ότι γιαυτους μπορεί να ακούμε αρκετά και στο κοντινό μέλλον… Από την άλλη, έχουμε τους, άγνωστους σε μένα, Smile Empty Soul με το “Finding Myself”, ένα υπέροχο ακουστικό κομμάτι που στην αμεσότητα του προσωπικά με κέρδισε…
Η ευχάριστη έκπληξη του cd… Όμως και άλλες σημαντικές στιγμές μας προσφέρουν νέα και σχετικά άγνωστα συγκροτήματα… Οι Trapt και το “Lost in a Portait” είναι μια από αυτές ενώ και οι Edgewater στο “Eyes Wired Shut” (τι τίτλος..) γίνονται άμεσα συμπαθείς, όπως και οι Strata στο “Piece By Piece” όπου ασπάζονται έκδηλα μια πιο Tool οπτική…
Να ξέρουμε και που πατάμε όμως, μπορεί τίποτα στη συλλογή αυτή να μη φέρνει σε επίπεδο, για παράδειγμα, Tool, με την έννοια ότι εδώ έχουμε αναμφίβολα μια πιο εύπεπτη, πιο εμπορική ροκ, ως επί των πλείστων, αλλά απ’την άλλη αυτή εδώ η συλλογή έχει πολλά να αντιπαραθέσει σε όλα τα ανουσιουργήματα που κατά καιρούς ακούμε και τα οποία εγείρουν τις ενστάσεις απέναντι στο είδος… Μπορεί στο φινάλε να ισχύει το «it’s all about money», αλλά έχω την αίσθηση ότι εδώ έχουμε μια πολύ εκλεκτική συλλογή με κάποιες παρά πολύ καλές στιγμές και ειλικρινά την προτείνω ανεπιφύλακτα…
- Βαθμολογία: 8/10
The Punisher – The Album – Tracklisting
- Step-Up – Drowning Pool
- Bleed – Puddle Of Mudd
- Slow Motion – Nickelback
- Never Say Never – Queens of the Stone Age
- Broken – Seether featuring Amy Lee
- Finding Myself – Finding Myself
- Lost In A Portrait – Trapt
- Still Running – Chevelle
- Ashes to Ashes – Damageplan f/Jerry Cantrell
- Sold Me – Seether
- Eyes Wired Shut – Edgewater
- Slow Chemical – Finger Eleven
- The End Has Come – Ben Moody
- Piece by Piece – Strata
- Bound To Violence – Hatebreed
- Sick – Seven Wiser
- Complicated – Submersed
- Time For People – Atomship
- In Time – Mark Collie
Σε πολλούς δεν αρέσουν οι νέες (μουσικές) μόδες, αλλά σε πολύ περισσότερους αρέσουν){kind=link}